Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 29 januari 2017

The greatest party on earth (2016), documentaire van Hassan Amini


Bombastisch feest moest het moderne Perzië op de kaart zetten.

The greatest party on earth werd in 1971 gehouden in de oude hoofdstad Persepolis ter gelegenheid van het 2500 jarig bestaan van het Perzische rijk, gesticht door Cyrus de Grote. De in die dagen heersende sjah Mohammed Reza Pahlavi was minder verlicht dan de grondlegger en riep met zijn exorbitante feestplannen veel verzet op onder de arme bevolking. Een aantal jaren later moest hij dan ook het veld ruimen voor een islamitische regering onder leiding van de door de sjah verbannen leider Khomeini.

Hassan Amini heeft veel hooi op de vork genomen door in een uur tijd van alles te willen zeggen over het feest, waar veel staatshoofden vanuit de hele wereld bij aanwezig waren, waaronder natuurlijk ook prins Bernard (zie foto), maar ook de context te schetsen van het regime van Mohammed Reza die in 1941 het stokje van zijn vader overnam toen die door de geallieerden werd afgezet vanwege het heulen met de nazi’s. Diens zoon was slecht voorbereid op zijn rol en voerde steeds meer repressie uit, waardoor hij de steun van de bevolking langzaam aan kwijtraakte. In 1967 liet hij zich al eens tot koning der koningen uitroepen, hetgeen veel zegt over zijn megalomane ideeën, iets dat heersers vaker overkomt, tot de dag van vandaag aan toe.

We horen van verschillende zijden over het feest dat in de woestijn gepland stond. Na de eerste verkenningen was er geen weg meer terug omdat de uitnodigingen al waren verstuurd. Met vliegtuigen werd gif over het gebied uitgestrooid om het vrij te maken van ongedierte zoals slangen en in het zand een bos te planten van bomen uit Versailles. Het organisatiecomité wendde zich opnieuw naar Parijs voor luxe tenten en liet ook honderdvijftig ton voedsel en de duurste wijnen importeren. Een journaliste van de Washington Post vertelt dat uit Spanje vijftig duizend mussen gehaald werden die door de warmte en het watergebrek na drie dagen dood uit de lucht vielen.

Een studentenvertegenwoordiger zegt dat tijdens het feest de universiteit gesloten werd en dat vertegenwoordigers zoals hij opgepakt werden. Hij toont zijn voeten om te zien hoe hij gemarteld werd. In een vraaggesprek is de sjah er tevreden over dat zijn land verhoormethoden toepast die in andere ontwikkelde landen ook gebruikt worden. De studenten hadden toch al weinig rechten. Het lezen van studieboeken kon al aangemerkt worden als een daad van verzet. Liever hield men het volk dom. De toenmalige minister van Buitenlandse Zaken vond een feest niet eens zo’n slecht idee, al zag hij ook wel dat geld en status de sjah blind maakten.

Het feest duurde drie dagen. De gasten werden op het vliegveld van Shiraz ontvangen, in Mercedessen naar Persepolis gereden en aldaar verwelkomd met een toespraak van de sjah die begon met de gevleugelde woorden: ‘Slaap, Cyrus. Wij zijn wakker.’ Daaraan voorafgaand was het dringen om in de grote tent te komen. Een zandstorm stuurde een en ander in de war en er ontstonden grote rijen voor de ingang. Binnen wist men ook al niet wat te beginnen, maar het diner was van een enorme overdaad, alles ingevlogen vanuit Parijs en gekoeld door een gigantische ijsmassa. De geluids- en lichtshow viel door de kou enigszins in het water maar daarna kon men de gerieflijke tenten opzoeken met alles erop en eraan. De tweede dag volgde een defilé en de laatste dag werd nog een bezoek aan Teheran gebracht waar een groots monument was opgericht ter ere van de staat en zijn vorst. Nog enige jaren heeft de sjah van zijn macht mogen genieten want in 1979 werd hij na een volksopstand gedwongen zijn land te verlaten en het roer over te geven aan ayatollah Khomeini, ook niet meteen een man die de harten van de seculiere Iraniërs won.   

Hier meer informatie op de site van de VPRO. Daarop ook een fragment uit het Polygoonjpurnaal. Hier mijn verslag van de bijzondere documentaire The queen en I over het leven van Farah Pahlavi, de vrouw van de sjah naar de ballingschap.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen