Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



maandag 21 november 2016

A Syrian love story (2015), documentaire van Sean McAllister


Burgeroorlog verwoest ook een gezin

Sean McAllister (Hull, 1965), bekend van de documentaire Japan: a story of love and hate (2008), vertrok na het helen van de relatie tussen Naoki en Yoshie naar Syrië, waar hij gedurende meerdere jaren de verhouding volgde tussen de Palestijn Amer en de Syrische Alawiet Raghda die elkaar in een Syrische gevangenis ontmoetten. Dat was anderhalf jaar voor de opstand in 2011, onderdeel van de Arabische Lente. Zijn portret van het gezin is direct. McAllister laat zien hoe de oorlog een wig drijft tussen personen en een hechte liefdesrelatie ontwricht.

McAllister ging in 2009 in op een uitnodiging van de Syrische regering om het land te bezoeken. Hij kwam onder andere in Palmyra en wilde meer weten dan de gebruikelijke toeristische praatjes over de gevangenis aldaar. Dat bracht hem naar Damascus waar Amer woonde met zijn drie kinderen, terwijl Raghda weer in de gevangenis zat. Dat had te maken met het boek dat ze schreef over haar ontmoeting met Amer. Deze vertelt dat hij haar voor het eerst zag door een gaatje in de muur van de gevangenis. Haar gezicht was bebloed door de mishandeling die zij als Alawiet nog sterker dan anderen ondervond. Amer zegt ook dat men in Syrië zijn leven nooit zeker is. Men kan altijd opgepakt worden en verdwijnen. Op dat moment woont hij nog met zijn kinderen Shadi, Kaka en Bob in Tartous.

McAllister maakt een uitstapje naar het jaar 2000 toen Assad het stokje van zijn vader overnam, democratische hervormingen beloofde maar die nooit uitvoerde. In 2011 worden Amer en Kaka vanwege een demonstratie door de politie afgetuigd, waarop hij met zijn kinderen naar het Palestijnse vluchtelingenkamp Yarmouk vertrekt. De euforie over de vrijlating van Raghda duurt maar kort. Ze heeft teveel geleden om de draad weer op te pakken. McAllister die ook vijf dagen wordt opgepakt, voelt aan den lijve wat Raghda heeft meegemaakt. De onzekerheid of ze in leven zou blijven veroorzaakte zoveel stress bij haar dat ze niet tot rust kon komen. Omdat de camera en de beelden van McAllister in beslag zijn genomen, vlucht het gezin naar Libanon.

Raghda voelt zich ontheemd en weet niet wat ze wil. De oorlog vraagt steeds meer slachtoffers. Ze krijgt ruzie met Amer en loopt weg. De UNHCR kan weinig voor Amer doen. De jonge Bob vraagt aan iedere vrouw of zij soms zijn moeder is.

In 2013 is het gezin herenigd in Parijs. We horen dat Raghda na drie maanden is teruggekomen en dat het gezin asiel heeft gekregen in Frankrijk. Raghda is nog steeds ongelukkig. Het leed is van haar gezicht af te lezen.

In 2014 is de toestand nog weinig verbeterd. De verhouding is verkild. Kaka speelt voor disc jockey en zegt dat zijn ouders gevangen zitten in een kooi. McAllister probeert het ijs te breken, maar slaagt daar niet in. De toestand verslechterd als Raghda een zelfmoordpoging onderneemt. De kleine Bob heeft het maar moeilijk met het geruzie tussen zijn ouders.  

In 2015 is Amer blij met zijn leven als boer. Zijn kinderen wonen bij hem terwijl Raghda voor de Syrische oppositie werkt en in Turkije woont. Ze voelt zich daar beter en gaat terug naar haar gezin als ze zich sterker voelt.

Hier de trailer van A Syrian love story, hier mijn bespreking van Japan: a story of love and hate.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen