Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 6 november 2014

Twin sisters (2013), documentaire van Mona Friis Bertheussen



Een punt voor de natuur in vergelijking met de opvoeding

Ik vroeg me af of ik de documentaire Twin sisters zou bekijken. Een portret van een Chinese tweeling dat een verschillende opvoeding krijgt en weer met elkaar verenigd wordt, zou, naast een mogelijke verrassende uitkomst over de verhouding tussen natuur en milieu, wel eens op een sentimenteel plaatje kunnen uitdraaien. Helaas was dat laatste het geval.

De tweeling werd in 2003 te vondeling gelegd in een kartonnen doos, ergens in China. Een jaar later werden ze ter adoptie aangeboden. Friis Bertheussen filmt de Noorse en de Amerikaanse ouders die allebei geen kinderen konden krijgen en dat wel graag wilden en daarom respectievelijk Alexandra en Mia ophaalden. Ze zagen elkaar bij het vertrek, temeer omdat de moeders onafhankelijk van elkaar de meisjes in hetzelfde rode stippenjurkje hadden gekleed. Ze hadden gehoord van de Chinese autoriteiten dat de meisjes geen tweeling waren, maar wilden dat zelf wel eens onderzoeken door middel van een DNA test.

Wenche, de Noorse moeder, belde na de uitslag naar Angela in Californië, dat de test had uitgewezen dat het wel tweelingzusjes waren. Ze wilden de meisjes graag zelf opvoeden maar konden er niet onderuit contact met elkaar te onderhouden.

De knappe meisjes groeiden ieder in hun eigen omgeving op, Alexandra in een afgelegen dorp Fresvik in Noorwegen, Mia in de grote stad Sacramento. Alexandra leefde vrij op te midden van de natuur, terwijl Mia door haar ouders overal met de auto naar toe werd gebracht. Angela en haar man waren erg voorzichtig met hun poppetje. Ze brachten haar na schooltijd naar activiteiten als vioolles en voetbal. Een Amerikaans kind moet nu eenmaal kunnen wedijveren met anderen, zeiden ze. Dat was in Noorwegen minder het geval. Alexandra liep zelf naar de dorpsschool en leerde daar ook wat Engels.

De foto’s, cadeautjes en de filmpjes gingen over en weer. Skype heb ik tot mijn verbazing niet gezien, maar dat kwam misschien omdat de Noren in dat dorp geen internetverbinding hadden. In ieder geval was er bij de meisjes een sterk verlangen om elkaar in levende lijve te ontmoeten. Dat gebeurde ook toen ze zes jaar oud waren. De Noren gingen op bezoek in Sacramento. We zien dat de meisjes echt spiegelbeelden van elkaar zijn, versterkt door dezelfde jurkjes die ze dragen.

Een grappig verschil tussen de meisjes zien we gedurende de kersttijd. Terwijl de moeder van Mia een kunstboom met de lichtjes er al in uit de opslag haalt, hakt de vader van Alexandra een boom om in het bos die door Alexandra naar huis wordt gesleept.

Twee jaar later volgt een ontmoeting in Noorwegen. Angela vreest dat de taalverschillen nog wel eens moeilijkheden kunnen opleveren, maar daar is geen sprake van. De meisjes gaan meteen samen de hort op, zwemmen in het meer en rijden paard onder begeleiding. De Amerikaanse ouders zitten wat onwennig op het balkon van de Noren. Ze bewonderen het uitzicht en constateren dat men daar rustiger leeft dan in de Verenigde Staten. Angela merkt tegen Wenche op dat de meisjes dezelfde motoriek hebben en op dezelfde wijze reageren. Een punt voor de natuur in vergelijking met de opvoeding.

Het was aardig om het hele proces vanaf de vroege ontwikkeling van de meisjes nog eens terug te zien, maar om hun ontmoeting in Noorwegen vertraagd te filmen en ook nog sfeeropnames onderwater te maken was net te veel van het goede. Alexandra en Mia beleefden een heel wat harmonieuzer jeugd dan Anna en Lotte in De tweeling van Tessa de Loo. Gelukkig compenseerden de fraaie beelden van de Noorse natuur de wat al te romantische insteek.   

Hier de trailer.   



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen