Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



dinsdag 18 november 2014

Filmrecensie: The painted veil (2006), John Curran



Romantisch drama over een Brits stel in het China van de jaren twintig

Het eerste beeld (zie de foto hiernaast) spreekt meteen boekdelen. De jonge Walter Fane en zijn vrouw Kitty zitten in de regen op hun koffers langs de kant van de weg en wachten op verder vervoer naar de woning in Shanghai die ze zullen betrekken. In een flashback zien we hoe het stel elkaar twee jaar eerder heeft ontmoet. De vader van Kitty heeft Walter op een partijtje uitgenodigd omdat hij zijn dochter een man wil helpen en de afgestudeerde microbioloog een goede partij voor haar is. Walter is meteen verliefd op de ranke, sensuele Kitty. De laatste kan nauwelijks meer terug en dat wreekt zich later. Dat is al meteen duidelijk in het openingsshot.

In de woning in Shanghai staat geen piano. Ze spelen een spelletje kaart tot ze daar genoeg van krijgen. Om de verveling het hoofd te bieden gaan ze op bezoek bij de Townsends. Charles Townsend is meteen verkikkerd op Kitty en dat is wederzijds. Walter kan dat niet zetten. Hij wil naar een gebied waar een cholera epidemie heerst en stelt een scheiding voor. Kitty gaat naar Charles, die echter niet van zijn vrouw af wil. Zij besluit daarom toch maar met haar echtgenoot mee te gaan.

De interne spanningen tussen de twee zijn duidelijk voor de Britse bestuurder Waddington die met zijn maîtresse in het rampgebied woont. Daarnaast heersen er ook politieke spanningen. De nationalisten willen de buitenlanders weg. Walter zoekt structurele oplossingen tegen de vervuiling van het drinkwater dat de epidemie veroorzaakt, maar de lokale bevolking wil er niet aan, omdat hun geesten daar tegen zouden zijn. De relationele spanningen nemen toe. Stilzwijgend leest Walter een boek tijdens het avondeten. Om hem te tarten eet Kitty tegen de wil van Walter van de sla die schoongemaakt is met bedorven water. Als tegenzet eet Walter ook van de sla.

Kitty doorbreekt de impasse nadat ze door de moeder overste is uitgenodigd om een kijkje te nemen in het weeshuis. Ze hoort over de goede werken van Walter en krijgt meer respect voor hem. Kitty besluit om in het weeshuis te gaan werken. Walter zelf is echter niet voor verzoening vatbaar. Hij neemt het zichzelf kwalijk dat hij ooit op Kitty verliefd is geworden.

Kitty speelt op de piano in het weeshuis Gnossiene no 1. Walter loopt langs en herinnert zich dit stuk van Satie van de dag dat hij Kitty leerde kennen. Zijn hart wordt zachter. Een verzoening kan niet ver weg meer zijn. Kitty blijkt enkele maanden zwanger en Walter zet zich er zelfs overheen dat het kind van Charlie is. Daarmee is het nog niet allemaal rozengeur en maneschijn, want de cholera blijft ook Walter niet bespaard. Als Kitty zijn papieren opruimt klinkt het chanson A la claire fontaine, de cover van de film. 

The painted veil is een film met een hoog Out of Africa gehalte, om maar een andere film uit dit genre te noemen, dat wil zeggen met mooie, esthetisch verantwoorde beelden, weinig humor en veel aandacht voor de romantische uitbeelding van de hoofdpersonen. Het eind waarin Kitty met haar vijfjarig zoontje Charles in Londen tegen het lijf loopt lijkt bedoeld om de kijker met een goed gevoel achter te laten.  

Hier de trailer. The painted veil is gemaakt met muziek van Lang Lang naar de gelijknamige roman van W.Somerset Maugham uit 1934. Hier de akoestische versie van A la claire fontaine.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen