Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 5 november 2014

Getekend – Veteranen in therapie (2014), documentaire van Coen Verbraak



De gevolgen van oorlog voelbaar in beeld gebracht

De documentaire Checkpoint Molenhoeve van Dorothée Forma is te beschouwen als een inleiding op de langere documentaire Getekend - Veteranen in therapie, waarin Coen
Verbraak zes dienstplichtige veteranen volgt die problemen kregen na hun uitzending op een of andere vredesmissie, zoals dat eufemistisch heet. Peter Weterholt wiens leven door Forma gefilmd werd, had een van hen kunnen zijn. Vanwege de posttraumatische stress die soms jaren later optrad, zijn de zes mannen in groepstherapie gegaan. Verbraak filmt hen ook thuis. Hun geschiedenissen komen ongedeeld zonder namen in beeld. Het mooie daarvan is dat het één verhaal wordt vanaf de aanmelding tot de toetrede tot en met de groepstherapie, nadeel dat ik niet altijd wist wie van de veel op elkaar lijkende mannen welke uitspraak deed, dus vooraf mijn excuses als ik iets toeschrijf aan een verkeerd persoon.

Verbraak begint met de 57 jarige kok Hans die aan de keukentafel zit en vertelt dat hij net ontslag heeft gekregen van zijn werkgever het Friesland College omdat hij daar nooit meer verschenen is. Hij was bijna 23 jaar oud toen hij aan zijn missie begon, net als de anderen, nauwelijks wetend wat die inhield. Men vulde een advertentie in van de landmacht in de televisiegids en voor men het wist zat men in een vliegtuig op weg naar het verwoeste Beiroet. Hans ruikt nog de kerosine op het hete vliegveld, proeft nog het roestige water in het kapotgeschoten hotel en ziet nog de wapperende gordijnen uit de flats die ze de volgende dag op weg naar hun basis in het zuiden passeerden. Later thuis vertelde hij alleen over de leuke kanten, al waren doden en gewonden aan de orde van de dag. Van het leger hoorde hij niets meer. Als de spanning te hoog werd, kroop hij in zijn auto en reed zijn stress weg. Tijdens een vakantie in Turkije sloot hij zichzelf op in de kelder van het hotel omdat het hem deed denken aan Libanon. Zijn vrouw herkende de symptomen in een artikel in de krant en regelde hulp. Hans is op dit moment moe, leeg van alles wat hij heeft weggestopt en ziet ontploffende vuurballen in zijn dromen. Hij vreest dat hij niet meer van zijn angst afkomt en dat hij over vijf jaar niet meer leeft. 

Ed moest tijdens het inleveren van zijn plunje bijbetalen voor spullen die hij kwijt was geraakt. Twintig jaar bleven zijn nare ervaringen op de achtergrond. In die tijd werd hij serieuzer en harder. Carbid explosies met oudjaar brachten de oorlog weer terug. In therapie hoopt hij weer zijn zorgeloze kant terug te krijgen. Tijdens een familiedag komt de inactiviteit en de moeilijke communcatie met de in zichzelf gekeerde veteranen ter sprake. Ed heeft na twee jaar nog geen einddatum gesteld voor zijn therapie.

Patrick is nog steeds overstuur toen hij de gewonden van een aanslag niet mocht helpen, maar moest instappen in de legerjeep. Op de basis kreeg hij een drankje en dat was het. Hij voelt zich nog steeds schuldig. Hij is inmiddels gescheiden en vertelt niet veel aan zijn kinderen. Zijn ex maakte een boekje getiteld Getekend waarin ze aan haar kinderen uitlegt dat hun vader een kastje in zijn hoofd heeft dat niet op orde is, maar dat hij bezig is het weer op orde te krijgen. Een maatschappelijk werker legde de vinger op de zere plek. Het was een grote stap om toe te geven dat hijzelf de bron van zijn onvrede was en niet zijn omgeving. De groep betekent meer voor hem dan gewone vrienden omdat ze alles van hem weten. Hij weet nog niet hoe lang hij ermee door gaat.  

De vriendin van Nick werd gek van zijn apathie. Ze hebben een baby en deden een relatie therapie om te weten hoe ze daarover konden praten. Nick was bang voor drilboren hoewel hij dat nergens aan kon relateren. Hij doet een EMDR therapie om de kracht van zijn nare ervaringen te reduceren, waardoor het leven weer draaglijker wordt. Hij is trots op zijn werkzaamheden in het leger. Als zijn zoon later ook op missie wil zal hij hem niet tegenhouden. 

John voelde zich schuldig omdat hij mogelijk tijdens een patrouille iemand had gedood. Thuis durfde hij de staat niet meer op. Hij ging net als Ed meer drinken en had zelfmoordneigingen, zoals Patrick, die zichzelf maar een last voor de maatschappij vond en zich op een avond wilde verhangen maar net op tijd op verzoek van zijn vrouw werd aangehouden door de politie. John mist zelfvertrouwen, ging naar Lourdes om zijn schuldgevoel kwijt te raken en krijgt een buddyhond die hem helpt om thuis niet weg te zakken. 

De vriendengroep van Jan Willem kromp bij thuiskomst vanwege een veranderde interesse. Zijn stille leven had zeker te maken met de missie, weet hij. In therapie maakte hij een beeldje dat uitdrukt dat hij weer wil voelen. Nadat hij stopte met zijn medicatie beleefde hij drie slechte weken maar hij kon tot zijn tevredenheid wel weer huilen. Hij gaat met tegenzin naar de groep en wil stoppen om zelf nieuwe stappen te zetten, al zal hij de goede verstandhouding missen. Met een ritueel wordt afscheid van hem genomen. Het voelt of hij zonder zijwieltjes gaat fietsen.

Met krachtige rockmuziek nemen we afscheid van deze dierbare mannen. Hier meer informatie op de site van de NCRV met daarop ook een intro van een halve minuut. Hier mijn bespreking van Checkpoint Molenhoeve. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen