Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 12 februari 2014

Filmrecensie: Transamericana (2005), Duncan Tucker



Verfrissende blik op transseksualiteit

Transseksuelen hebben al niet gemakkelijk met de overgang van het ene naar het andere geslacht, maar in de film Transamericana worden de problemen vergroot omdat er een kind in het spel is uit een eerder huwelijk. De film kan opgevat worden als een roadmovie waarin de relatie tussen de volwassene en het kind, dat inmiddels tot een puber is uitgegroeid, zich op verrassende wijze ontwikkelt.

Aan het begin van Transamericana oefent een vrouw met een video-opname een langgerekte A. ‘This is the voice I want to use,’ zegt de stem op de band. De klant heeft de keuze uit verschillende stemmen. Voor hoofdrolspeelster Bree Osborne uit Los Angeles, eerder Stanley Osborne, is haar stem belangrijk want ze werkt, behalve als serveerster in een Mexicaans restaurant, ook voor een telemarketingbedrijf.

In de laatste hoedanigheid wordt ze gebeld door haar zoon, die om zijn vader vraagt. Ze vertelt later tegen haar therapeute Margaret hoe geschokt ze daarover is. De therapeute vraagt zichzelf af of Bree wel de geslachtsveranderende operatie moet ondergaan die het laatst deel van het traject vormt van haar verandering van een man in een vrouw. De arts die haar ondervroeg meldde al dat transseksualiteit in de psychiatrie nog als een afwijking wordt gezien.

Bree besluit de zoon op te zoeken onder het dekmantel dat ze een zendelinge is. Ze krijgt de jongen die Toby Wilkins heet en als straatprostitué werkte, op borgtocht vrij en neemt hem in een tweedehands slee mee terug naar los Angeles, waar hij bij zijn vader wil gaan wonen en in de filmindustrie gaan werken. Dat het seksfilms betreft neemt Bree voor lief. Dat hij drugs gebruikt, drinkt en rookt, vindt ze minder aangenaam. Behalve bij bekenden overnachten ze in natuurparken.

Omdat Toby vertelt heeft dat hij een stiefvader had die op de route woont, gaat Bree daar langs. Een oude buurvrouw herkent de jongen. Ze vertelt Bree dat Toby zijn moeder in huis vond nadat ze zelfmoord had gepleegd. De verhouding met zijn stiefvader was dermate slecht dat Toby, die door hem misbruikt werd, hem meteen aanvalt en vlucht.

Een volgende stop is in Dallas waar een vriendin van Margaret woont die juist een ontmoeting heeft georganiseerd met andere transseksuelen. Bree schaamt zich voor Toby, maar die neemt er geen aanstoot aan. Als ze weer op de weg zitten en Bree moet plassen vanwege haar vochtafdrijvende pillen, ziet Toby in de achteruitkijkspiegel dat ze een behoorlijke piemel heeft. Hij is daarover eerst overstuur, maar als hun auto in New Mexico door een veganistische en sjamamistische jonge lifter is meegenomen, ontstaat er een verbroedering tussen de twee.

Na een lift komen ze in Phoenix waar de familie van Bree vreemd opkijkt als zij en haar zoon aankloppen. Pas als de moeder hoort dat ze met haar kleinzoon te maken heeft, ontdooit ze, al blijft de ware toedracht daarvan voor de kleinzoon onthouden. Pas als hij met haar naar bed wil, ontvouwt Bree haar ware aard. De jongen vlucht weg en komt in de porno-industrie terecht. Na de operatie van Bree komt Toby bij haar langs, al is hij nog steeds boos over haar leugens. Zo is het leven, lijkt Bree hem duidelijk te maken, maar wel rechtdoorzee.

Transamericana is een film met veel humor, bijvoorbeeld doordat Bree zich de rol van zendelinge aanmeet in haar contact met haar zoon. Felicity Huffman speelt haar transseksualiteit geweldig. Ze doet niet sentimenteel, terwijl dat in heteroseksuele relaties vaak van het scherm afspat. Ook de countrynummers passen mooi in deze roadmovie. Transamericana is, ondanks de vele leugens van Bree, een verademing in de schijnwereld die de filmkijker vaak wordt voorgehouden. 

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen