Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zaterdag 5 oktober 2013

En op een goede dag (2011), korte film van Heddy Honigmann



De vrijheid om een hoofddoek te dragen

In deze korte en grappige film, die in het kader van het Movies that Matter festival werd gemaakt, is de hoofddoek het onderwerp. Van een algemeen standpunt zoomt Heddy Honigmann steeds dichter in op haar onderwerp, tot ze bij het pas getrouwd en stapel verliefde Marokkaans stelletje terecht komt, waarvan de vrouw graag op haar werk een hoofddoek draagt, maar daarvan door een wet dreigt te worden weerhouden.

Honigmann begint met hoofddeksels in het algemeen en laat aan de hand van oude beelden zien in welke verscheidenheid die overal ter wereld voorkomen, zowel in de privésfeer als beroepsmatig, in alle soorten en maten. Vooral de hoofdbedekking van Surinaamse vrouwen is bijzonder. Ze strikken hun doeken naar gelang de stemming die ze willen uitdrukken. Er was zelfs voor publieke vrouwen een manier om uit te drukken dat er werk aan de winkel was, bijvoorbeeld als er een schip met zeelieden de haven was binnengevaren. De hoofddoek wordt niet voor niets een wandelend woordenboek genoemd.

Vervolgens toont Honigmann een aantal vrouwen uit verschillende culturen die een hechte relatie met hun hoofddoek hebben. Een jonge vrouw uit Bangladesh draagt een sari met bijpassende hoofddoek, een knappe Marokkaanse die eerder met een onbedekt hoofd rondliep zegt dat ze nu haar hoofddoek in haar leven zou missen.

De laatste vrouw heet Alia, is achtentwintig jaar oud, heeft mooi lang donker haar en speelt de rol van pasgehuwde vrouw in de korte film, die volgt. Ze ligt nog heerlijk te slapen als ze wordt wakker gemaakt door haar man Hamza, die vier jaar ouder is en nauwelijks van haar af kan blijven (zie foto). Alia wil hem vertellen over haar droom, over waar ze die nacht geweest is, maar als ze zijn nieuwsgierigheid gewekt heeft, besluit ze het voor zich te houden. Met haar geheimpje gaat ze onder de douche.

Blind kiest ze voor ze de deur uitgaat een roze hoofddoek uit de vele soorten die naast elkaar in een lade liggen. Daarmee zit ze op haar werk achter een beeldscherm. Vanaf haar bureaustoel heeft ze oogcontact met een blonde collega, die haar ook mails stuurt, bijvoorbeeld over een jongere collega die graag de hulp van Alia in roept. Laat ze het zelf uitzoeken, is de raad van de blondine.  

Een oudere vrouwelijke collega roept de hulp van Alia in, maar zegt haar naam verkeerd, net als haar baas, die haar wijst op de pas uitgevaardigde wet inzake het verbod op het dragen van een hoofddoek in de publieke sfeer en dus ook op kantoor. Alia prutst aan de knopen van haar hoofddoek en toont tenslotte haar mooie zwarte haren, die in een knot zitten. De baas is tevreden maar Alia is overstuur en de blondine bezorgd.

Eenmaal weer thuis wil Hamza eindelijk wel eens weten waar Alia die nacht is geweest, maar zij is niet in de stemming voor zo’n gesprek. Ze is stil. Hamza weet al snel hoe laat het is. Alia moet zich niet zo uit het veld laten slaan. Ze wist toch dat die wet eraan zat te komen. Zo erg is het toch niet. Ze heeft toch geen hoofddoek nodig? Maar Alia voelt zich juist vrijer als ze een hoofddoek draagt.

De volgende dag draagt Alia een doek van haar moeder. De jongere collega van de vorige dag vraagt haar of ze haar werk goed heeft gedaan. Alia wil het wel controleren en legt de map naast zich op haar bureau. Haar baas staat weer voor haar bureau om haar nogmaals te wijzen op de gedragsregels. De verrassende ontknoping, dit maal niet van de hoofddoek, laat niet lang op zich wachten. 

Hier de trailer op Vimeo.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen