Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 9 oktober 2013

Claire Vaye Watkins in Boeken op reis, 6 oktober 2013





In deze zesde en helaas laatste aflevering van Boeken op reis, spreekt Wim Brands met schrijfster Claire Vaye Watkins (1984), die verknocht is aan de streek Death Valley in Nevada, waar ze opgroeide. Iedere zomer komt ze nog wel terug. Voor de rust en de hoge luchten, maar ook om na te denken.

In de verhalenbundel Battleborn, haar debuut, noemt ze zich een kind van de woestijn. Ze realiseerde zich dat pas toen ze in 2007 vanwege studie uit Nevada vertrok.

Samen met Wim Brands loopt ze door Pahrump, een door god vergeten dorp op honderd kilometer van Las Vegas. In de nacht is de gloed van de stad tegen de bergwand zichtbaar. Ze toont het ouderlijk huis en zegt dat het geluk daar groter is door de neergang die volgde. Haar vader kwam uit Los Angeles, haar moeder uit Las Vegas. Death Valley lag in het midden.  Haar moeder leed aan de ziekte van Lyme en had psychische problemen.

In de omgeving wordt veel drugs gebruikt zoals speed en meth. Er heerst wanhoop en geweld komt veel voor. Watkins vertelt over een passant die werd doodgeslagen met een honkbalknuppel tot hij onherkenbaar was. In haar verhalen vraagt ze zich af waarom men doordraait. Een ervan speelt zich af in Rhyolite, ooit vanwege een goudader een grote stad met vierentachtig saloons, inmiddels een spookstad. In twintig jaar tijd ging het leven daar in rook op. Iemand haalt persoonlijke bezittingen uit een autowrak. Langzaam worden diens drijfveren onthuld.  

Brands veronderstelt dat inwoners op de vlucht waren. Volgens Watkins was men op zoek naar iets beters. Beweging is het motief in het Westen. Ook haar ouders hadden iets achter te laten. In het verhaal Spoken, Cowboys vertelt Watkins over het verleden van haar vader Paul, die lid was van The Manson Family. Later getuigde hij tegen Charles Manson, die met zijn medewerking in Death Valley werd gesnapt. De woestijn was de redding voor haar vader. Haar moeder gaf haar het boek Helter Skelter te lezen, om aan te geven dat haar vader niemand vermoord had.

Zelf heeft Claire weinig herinneringen aan hem. Ze was zes jaar oud toen hij overleed. Later ontdekte ze dat hij grote gebreken had. Op de nadere vraag van Brands daarover zegt ze dat hij een mens was net als een ander. Ze vond het leuk om te lezen dat hij Manson oraal bevredigd had, maar toereikend is het niet.  

Haar moeder stichtte het Shoshone museum dat over de woestijn gaat. Claire maakte ooit de bijschriften, onder andere bij de mineralen.

Samen met Brands bezoekt ze de grotten in Tecopa, waar haar vader na zijn tijd in de sekte leefde. Hij kickte daar af van drugs en alcohol. Een winkelierster herinnert zich hem nog. Hij was de officieuze burgemeester van Tecopa.

Tenslotte leest Brands voor uit Battleborn. Over de achttienjarige Paul Watkins die in de woestijn verlost werd van de geweldadige sekte van Charles Manson.

Het viel op dat Brands in dit programma veel rustiger was dan in het wekelijkse programma op zondag. Hij liet zijn gasten in ieder geval uitpraten, hetgeen de communicatie ten goede kwam.

Hier een interview met Claire Vaye Watkins in The New Yorker, hier een recensie van Battleborn op Cutting edge.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen