Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



vrijdag 1 februari 2013

Filmrecensie: The children of Diyarbakir (09), Miraz Bezar


Je ouders voor je ogen neergeschoten

Laatst was Bram Vermeulen in Turks Koerdistan bij een familie die leefde onder de druk van het Turkse leger. In het grensdorp waarin ze woonden klonk onophoudelijk het geratel van legerhelicopters in de bergen. Aan die sfeer moest ik denken toen ik de film The children of Diyarbakir zag. Een jong Koerdisch gezin wordt uit elkaar gerukt als de ouders na een bruiloft in de auto worden doodgeschoten door twee leden van een militair doodseskader. De drie kinderen, waaronder een baby, staan er opeens helemaal alleen voor.

Het is schokkend als het gezin in de nacht wordt aangehouden op een verlaten weg. Het blauwe licht op de politiewagen schijnt angstaanjagend in het duister. ‘Niets aan de hand,’ zegt de moeder tegen de kinderen achterin, ‘slechts een verkeerscontrole.’ De mannen vragen de vader, een journalist, naar zijn papieren, waar niets mis mee is. Maar hij heeft wel slappe banden. De vader gaat naar buiten en bukt zich bij een wiel. Op dat moment geeft de ene man de ander een seintje. Er klinkt een schot. Op hetzelfde moment schiet de eerste man de moeder dood. De tienjarige Gulistan (zie foto) en haar iets jongere broertje Firat blijven achter met de huilende baby.

Het wordt steeds moeilijker voor hen om het leven voort te zetten. De buurvrouw die hielp met de flesvoeding van de baby verhuist naar Istanbul, hun tante vertrekt naar een opa in Zweden vanwege haar subversieve activiteiten, Aziz die hen zou helpen, blijkt onbereikbaar. Zijn zus zegt tegen Gulistan die ze niet meer moet aankloppen. Ze is blijkbaar bang voor tegenmaatregelen van de Turkse politie. De kinderen verkopen huisraad en proberen zich staande te houden, maar uiteindelijk gaat de baby dood en worden ze uit hun huis gezet.

Op straat ontmoeten ze de jonge prostitué Dilara die hen vraagt bij het winkelcentrum briefjes voor haar achter de ruiten te stoppen. Ze zouden geld krijgen, maar Dilara blijkt onvindbaar. Daarom zoeken ze iets eetbaars in vuilniszakken. Gulistan komt tijdens zo’n zoektocht naar voedsel Zelal tegen die ze nog kent van vroeger. Haar broertje Mikail zit in de straathandel en Zelal nodigt de kinderen uit met hen mee te doen. Als Firat spullen probeert te slijten ziet hij een van de moordenaars van zijn ouders. Van ontzetting plast hij in zijn broek. Gulistan wast zijn kleren in de rivier. Ze slapen in ruines. Gulistan en Zelal luisteren naar het sprookje van de wolf die een bel om kreeg. Hij kon geen prooi meer vangen en stierf vanzelf.

Op een overdekte markt komt Gulistan, druk bezig om papieren zakdoekjes te verkopen, Dilara weer tegen. Die is samen met haar moeder en spreekt daarom met Gulistan af in een park. Ze krijgen een vriendschappelijke band. Dilara koopt kleren voor Gulistan, maar Gulistan neemt geen geld aan dat Dilara met haar werkzaamheden verdient. De spanning stijgt als Dilara een telefoontje krijgt van Nuri, een van de moordenaars. Hij wil dat ze naar zijn huis komt, omdat hij alleen is. Gulistan gaat mee. Ze wordt door Dilara voorgesteld als haar jonge zusje. Terwijl Dilara met Nuri in de slaapkamer verdwijnt, loopt Gulistan door het huis. Nuri is getrouwd en heeft een zoon. Aan de muur hangen foto’s van Nuri als soldaat en een diploma van een officiersopleiding. In de woonkamer ontdekt ze een pistool. Ze loopt ermee naar de slaapkamer als Dilara naar de badkamer verdwijnt en richt het pistool op de rug van de slapende man. Het volgende beeld is van een groep jongens die met een katapult een kikker aan een draad proberen te raken. Als Firat aan de beurt is staat opeens Gulistan voor hem met het pistool. Firat zegt dat ze weg moet gaan en raakt haar als ze dat niet doet, waarop Gulistan op de grond valt.

Inmiddels bedreigt Nuri Dilara. Hij wil zijn pistool terug. De groep jongens houdt Nuri in de gaten. Ze verspreiden flyers dat hij voor een doodseskader werkt. Nuri is des duivels en probeert de flyers zoveel mogelijk te verzamelen, maar ziet dat de jongens ook leuzen tegen hem op straat gekalkt hebben. Tot slot gaat Gulistan met de groep jongens mee naar Istanbul om geld te verdienen. Vanuit de achterruit van de auto bekijkt ze Diyarbakir.    

 The children of Diyarbakir ofwel Mîn Dit (Koerdisch) ofwel Ben Gördüm (Turks) ofwel Before my eyes is een film in het kader van het Movies that Matter festival. Hier de trailer, die begint met de zogenaamde verkeerscontrole.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen