Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 18 december 2016

Filmrecensie: Schneider vs. Bax (2015), Alex van Warmerdam


Gekte kan onvoldoende boeien

Aan het eind van mijn bespreking van Borgman (2013), de laatste film van Alex van Warmerdam, schreef ik dat ik alweer uitkeek naar zijn nieuwe film Schneider vs. Bax, temeer omdat ik hoopte dat hij eindelijk eens een evenwicht zou vinden tussen gekte en gevoel. Helaas moet ik zeggen dat ik die andermaal niet gezien heb. Misschien moet ik dat ook maar opgeven. Van Warmerdam is een filmmaker met een geheel eigen stijl, waarin het absurde altijd de boventoon voert, zoals ook weer in Schneider vs. Bax blijkt.
Het ernstige wordt daarbij onderuitgehaald door het lachwekkende en dat is ook wat waard.

In Schneider vs. Bax gaat het om een jarige gehuwde huurmoordenaar die in de ochtend de opdracht krijgt een schrijver te vermoorden die in een afgelegen merengebied woont. Geen overkomelijke zaak, zo lijkt het. Opdrachtgever Mertens zegt dan ook tegen de aardige vader van twee dochters en getrouwd met een knappe vrouw die van niets weet, dat hij weer thuis zal zijn voor het diner. Echter, steeds weer duiken er allerlei complicaties op die van de gemakkelijke klus een nauwelijks te volbrengen opdracht maken.

Huurmoordenaar Schneider begeeft zich naar een Freddy Heineken achtige loods in een havengebied om zich voor te bereiden op de moord en vertrekt daarna met een geweer in een anoniem busje. Ver komt hij niet. Als hij zijn verrekijker op het huis van schrijver Ramon Bax richt en daar een jonge vrouw op het terras ziet, wordt hij teruggefloten door een natuuropzichter die hem zegt dat hij niet in het beschermde gebied mag zijn. Schneider is boos, want nu moet hij weer van voor af aan beginnen met zijn vermomming.

Bax heeft intussen bezoek gekregen van zijn wanhopige dochter Francisca (Maria Kraakman) en daartoe eerst zijn minnares Nadine het huis uitgewerkt. Er speelt zich bijna een levensechte dialoog af tussen vader en dochter, maar helaas wordt die door de vader meteen afgebroken, zoals in de trailer te horen is. Welllicht is dat ook de bedoeling van Van Warmerdam die zelf de rol van Bax op zich heeft genomen. Het gaat hem niet zozeer om de onderlinge verhoudingen tussen mensen, maar om de draad van het verhaal. De personages zijn daarin pionnen en om de doden die te betreuren vallen hoeft niet te worden getreurd.

Schneider krijgt terug in de loods te maken met een ruziënd ouder stel, een man en zijn minnares dat hun vete daar uitvechten. Schneider heeft de grootste moeite om daar een oplossing voor te bedenken en neemt de twee in de achterbak van hun auto mee. Als Mertens contact opneemt met Bax, begrijpen we dat we te maken hebben met een doorgestoken kaart. Daarna verdwijnt het verhaal in een onoverzichtelijke zee van gebeurtenissen.

De humor begint echt als blijkt dat Mertens per ongeluk een sms stuurt naar Schneider die voor Bax bedoeld is. De thriller verandert daarmee in een soap, waarin de gulzig aan de verdovende middelen verslaafd zijnde Bax steun krijgt van zijn dochter, die haar wanhoop omzet in een vastberaden houding. Ze steekt haar grootvader dood die weer probeert om haar seksueel te misbruiken en dumpt zijn bebloede lijk in het moeras. Heel leuk is de blinde jongen die bij Bax binnen komt om een glaasje water te drinken. Deze zinsbegoocheling van de spin in het web geeft de film de nodige flair, want verder kan de gekte toch niet genoeg boeien. 

Hier de trailer, hier mijn bespreking van Borgman.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen