Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



vrijdag 5 augustus 2016

Usain Bolt - The fastest man alive (2012), documentaire van Gaël Leiblang


Rio op loopafstand

Wat doet Usain Bolt (1986) straks in Rio de Janeiro? Nadat hij op twee achtereenvolgende Olympische Spelen, die in Beijing en in Londen, het goud pakte op de 100 meter, de 200 meter en, met drie anderen, op de vier keer 100 meter is hij al de snelste man ter wereld, dus hij kan alleen nog van zichzelf winnen. De Franse documentairemaker Gaël Leiblang volgde Bolt gedurende het jaar voorafgaande aan de OS in Londen in 2012 en doorspekt de beelden met een blik op de carrière van de legendarische sporter. ‘Rio op loopafstand,’ zei de Vlaamse commentaar bij het begin van de documentaire, een aanhef die ik maar heb overgenomen.

Leiblang begint met beelden van de WK in Korea in de zomer van 2011 toen Bolt in de finale van de 100 meter een valse start veroorzaakte, terwijl de atletiekunie juist daarvoor had besloten om zo iemand meteen uit te sluiten. Het was moeilijk te verteren voor Bolt die op zijn akkertje de series doorgekomen was en overtuigd was van goud. Het is eigenlijk de enige smet op de glansrijke carrière van de atleet uit Jamaica.

Bolt werd geboren in het dorpje Sherwood Content in de binnenlanden van Jamaica. Zijn ouders wonen daar nog steeds en hij gaat er naar toe om te ontsnappen aan de druk van het bestaan als topatleet. Zijn vader zegt dat Usain als kind hyperactief was, eerst cricket wilde gaan beoefenen, maar op zijn advies overstapte naar de atletiek. Nadat hij ontdekt werd als sprinter trok hij naar de hoofdstad Kingston, iets waar Bolt zelf en zijn moeder erg aan moesten wennen. Toen had hij al de bijnaam Lightning Bolt gekregen door zijn prestaties in atletiekwedstrijden in binnen- en buitenland. Bolt wilde meedoen met de OS in Athene in 2004, maar dat werd vanwege een blessure geen succes. Daarna richtte hij zich met zijn nieuwe coach Glenn Mills op Beijing, waar hij de onbetwiste ster van de Spelen werd.

Leiblang begint te filmen op 1 maart 2011 als Bolt weer begint te trainen na een lange tijd van blessureleed. Mills staat langs de atletiekbaan en houdt een oogje op zijn pupil. Hij geeft subtiele aanwijzingen. Bolt moet vooral letten op een harmonieuze houding en niet teveel zichzelf pushen. Bolt heeft naast een trainer een persoonlijk assistent die van oorsprong leraar maatschappijleer is en sinds 2003 ook een manager die zijn zaken regelt. Hij woont met zijn assistent in een huis waar het in de avonduren heel gezellig is met vrienden die op bezoek komen, maar overdag ook rond het zwembad, zoals Leiblang laat zien.

Het is boeiend om Bolt zelf te horen over de opbouw van een 100 meter race. Omdat hij lang is moet hij het niet van de eerste meters hebben. Na de opbouwfase komt hij steeds rechterop te lopen en polst alvast hoe hij ervoor staat ten opzichte van zijn concurrenten waaronder Yohan Blake, een trainingsmaatje die de 100 meter in Korea won na de valse start van Bolt.

Bolt heeft veel humor en kan relativeren. Hij zegt dat de trainingen een grote opoffering vragen en trekt op een dag zijn voetbalschoenen aan om, tegen de afspraak met Mills in, met leeftijdsgenoten een balletje te trappen. Het vindt het niet erg dat Leiblang dat filmt, want als de documentaire klaar is zijn de spelen in Londen toch al voorbij. Voor een race trekt hij graag gekke bekken naar de camera, hetgeen een gewoonte is geworden. Ik vroeg me af of dat hem in Korea, met zijn familie op de tribune, soms de das had omgedaan, maar daarover stelt Leiblang helaas geen vragen. Hij heeft toch al weinig echt contact met Bolt, maar gedraagt zich meer als een volger, zelfs als Bolt hem tijdens een goed betaald tournee voorafgaand aan de WK in Korea vraagt naar de vrouwen van Rome die de vrouwen van Parijs zouden evenaren. Het is een van de leukere momenten in de documentaire als Bolt in de VIP room in Oslo het nummer Everything’s gonna be allright van Bob Marley zingt. Zelfs een topatleet wil wel eens wat anders.  

De documentaire die ik zag was volgens de aankondiging op Canvas een geupdate versie van de film die eerder uitkwam.

Hier de trailer op de site van Sportfilmfestival Rotterdam, hier Everything’s gonna be allright.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen