Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



vrijdag 19 augustus 2016

Recensie: Eilanddagen (2016), Gideon Samson


Ook de kalverliefde kent zijn valkuilen

Het oefenen van intieme relaties begint al op jonge leeftijd. Vaak ontstaan er al verliefdheden op de peuterspeelzaal, die vooruitwijzen naar een sterke menselijke behoefte aan verbinding met anderen. Voordat de hormonen in de puberteit gaan opspelen, heeft het schoolkind al de nodige ervaringen opgedaan. In het tussengebied tussen schoolkind en puber speelt Eilanddagen zich af. Dat blijkt onder andere uit het huppelen dat de twaalfjarige hoofdpersoon Jakob, zoon van een gescheiden levende Nederlandse moeder en een Griekse vader, niet kan laten als hij blij is.

Jakob wordt in de zomervakantie voordat hij naar de middelbare school gaat, naar een Grieks eiland gestuurd waar zijn vader Yannis. die een restaurant heeft. Hij verveelt zich eerst dood, tot hij Michális, een jongen van zijn leeftijd ontmoet, zoon van Grieks- Nederlandse caféhouders. Michális is een jaar ouder en steviger en vertelt Jakob over zijn knappe Nederlandse vriendin Puck die met haar ouders naar hem toekomt. Hij kan nauwelijks wachten tot ze er is. Als het eenmaal zo ver is, eerder zelfs dan verwacht, ontstaat een band tussen het drietal met een nogal pijnlijke uitkomst.

De jeugdroman, die in de jij vorm vertelt wordt, begint heel sterk met de bezorgdheid van de moeder, die haar zoon naar de luchthaven brengt. Ze knoopt Jakob in zijn oren dat zijn vader op de luchthaven van het eiland op hem staat te wachten, maar eerst zit Jakob een tijdje alleen buiten te wachten. Met zijn vader heeft hij een matig contact, zoals al blijkt in de auto op weg naar het restaurant:

Yannis zegt iets in het Grieks.
“Heb je het tegen mij?” durf je te vragen.
Hij kijkt kort opzij. “Tegen wie jij denkt anders?”
(…)
Hij is geen prater en jij bent geen prater, maar voor de rest zijn er weinig overeenkomsten tussen jullie te ontdekken, en op dit moment voelt het dan ook alsof die man naast je totaal niet jouw vader is. En jij dus ook niet zijn zoon.’

Jakob zit op zijn kamer boven het restaurant en werkt zich door een stapel stripboeken die hij in zijn koffer heeft meegenomen. De verveling spreekt boekdelen, tot de vriendin van zijn vader hem ertoe aanzet om naar het strand te gaan. De ontmoeting met Michális verandert de vakantie totaal. Ze worden beste vrienden en dat gaat door als Puck zich aansluit. Ze denken er zelfs over om een driemanschap te vormen, totdat de hormonen beginnen op te spelen.

Samson bouwt spanning op onder andere met het gegeven Jakob eigenlijk al eerder naar huis moest. Dat kan niet voorkomen dat het middengedeelte zich erg traag ontwikkelt. Er is meer sprake van fysieke verplaatsingen van het drietal dan dat er wat gebeurt. Als er wat gebeurt, zoals een herinnering van Jakob tijdens een dansfeest aan het eindfeest in groep acht, is dat minder relevant. De roman eindigt wel weer mooi, omdat Jakob het verdomt om met een bitter gevoel naar huis terug te keren. Puck begrijpt zijn behoefte beter dan haar ouders en ook Michális kan tenslotte niet verharden in zijn gekwetstheid. Hun karakters komen levensecht uit de verf.

Het is grappig dat Yannis een gebroken Nederlands spreekt, zoals uit het citaat blijkt, net als Michális trouwens. Grappig zijn ook begrippen als de tienpunter, een benaming voor een auto die uit Nederland komt en die verbeeld wordt op de omslag. De beeldspraak in het boek is daarmee vergeleken minder sterk en wordt te lang aangehouden, zoals het geval is met de knikkers die Jakob tijdens de relatiecrisis in zijn buik voelt of even later over het hangen aan de tijd.

De mooiste passages betreffen de gevoelens rond het zoenen tussen het drietal. De bewustwording van Jakob van zijn gevoelens voor Puck moet een boeiend onderwerp voor een twaalfjarige jongen zijn. Voor Jakob is de liefde nog een onontgonnen terrein dat ingevuld moet worden met betekenis, hetgeen hij - geholpen door het verhaal van de nog altijd niet uitgedoofde liefde van Yannis voor zijn vroegere vrouw - tenslotte doet. Daarmee zet hij een belangrijke stap van kind naar volwassene.








Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen