Mooie multimediale vormgeving van het bekende liefdesdrama
Het verhaal van Romeo en Julia is bekend. Het gaat erom hoe hun
tragische liefde voor het voetlicht gebracht wordt. Het Bostheater, in de regie
van Ingejan Ligthart Schenk die de tekst van Shakespeare samen met Erik
Bindervoet bewerkte, voegt nieuwe elementen toe. De voorstelling is
multimediaal met acteurs, muzikanten en acrobaten en kent daardoor een grote dynamiek.
Zeer uiteenlopende taalregisters worden gehanteerd: van middeleeuwse strofen
tot hedendaagse termen waaronder zelfs Pokémon Go. Het wonderlijke decor met
oude slurven van de nabijgelegen luchthaven, die door een kraan bijna achteloos
over het immense podium lijken te zijn gestrooid, geven het geheel een
eigenzinnig karakter. Daarbij geven de weersomstandigheden een extra dimensie
aan het veelstemmige optreden. In het donker blaast de wind tegen het nachtjurkje van Julia (Yara Alink) als die haar
geliefde Romeo (Ward Kerremans) voor zijn vertrek naar Mantua omhelst.
De voorstelling begint als een West Side Story waarin twee
bendes tegenover elkaar staan, leuk aangeduid met X en O, die staan voor de
rivaliserende Italiaanse families Capulet en Montague. De strijd vangt aan naar
aanleiding van een gemaskerd feestje dat voor de bijna veertien jarige Julia
georganiseerd wordt. De groep rond Romeo, met daarin Benvolio (Jurriën Remkes) en
Mercutio (Sander Plukaard) als gangmakers, acht dit een mooie gelegenheid om
van zich te laten horen, al waarschuwt de vorst door een neergelaten groep
luidsprekers dat dit gevolgen kan hebben. De min van Julia (Camilla Siegertsz) vertelt
een en ander over de jeugd van haar beschermelinge, terwijl ze die in een
fraaie blauw jurk steekt en schoentjes van dezelfde kleur aanmeet. Haar drukke
gedrag doet het goed in het grote decor. Met haar seksuele toespelingen over haar
voedende taak vangt ze moeiteloos te aandacht van het publiek, al roept de
vader van Julia (Ton van der Meer) haar later toe dat ze haar snater moet
houden.
Neef Tybalt (Jelle Hoekstra) wil Romeo op het feest te lijf
gaan maar wordt door de vader van Julia op afstand gehouden, waardoor Romeo de
kans krijgt om een moment samen met Julia te hebben, waarbij hun gezamenlijke
lot bezegeld is. Het is liefde op het eerste gezicht. Romeo gaat naar zijn
biechtvader (Sadettin Kirmizyuz) om te vragen of hij hen stilletjes in het echt
kan verbinden. Frater Lo, die toch al een verbindende rol speelt en met zijn
teksten daar ook een invulling aan geeft, is daartoe graag bereid. De bel die op
het hoogtepunt in de kloostercel geluid wordt, ontlokt een lach aan het
publiek, die al gauw weer besterft omdat er een matpartij tussen de bendes
ontstaat waarbij Mercutio en Tybalt het loodje leggen en Romeo wordt verbannen.
Humoristisch weer is de scène waarin Paris (Julien Pierrot), de beoogde
echtgenoot van Julia, met de frater in het Frans onderhandelt over de datum
waarop de plechtigheid gehouden kan worden, dramatisch sterk is het einde
waarin Julia een giftig drankje inneemt om een huwelijk met Paris te
verhinderen.
Bij dit alles is de muziek van de Veenfabriek en de zang van Maya Mertens vanaf het eerste nummer Dreamer
tot en met This monkey goes to heaven onwerelds
mooi. De laatste titel doet denken aan de apenrots, waarop de voorstelling zich
afspeelt en waar men zich op acrobatische wijze van de ene naar de andere kant
spoedt, elkaar tegenwerkend of elkaar helpend. Uit alle hoeken en gaten wordt actie ondernomen, die wordt afgewisseld
door een intiem spel tussen Romeo en Julia. Een choreografisch fraaie scène
waarin Julia ontroostbaar is over de verbanning van Romeo, wordt in schoonheid overtroffen
door de sterfscène van Julia, scherp uitgelicht in het donker en de dramatische
uitvaart die daarop volgt. De frater kan niet anders concluderen dat we met een
tragedie te maken hadden, al werd door de familie wel vrede gesloten, waarmee
de dood van de geliefden toch nog iets goeds voortbracht. Het publiek kan
tevreden huiswaarts keren na een voorstelling waarbij alle middelen uit de kast
werden gehaald, om dit schrijnende drama te verbeelden.
Hier
meer informatie over de voorstelling die nog een maand lang te zien is. De foto van de balkonscène is van Ben van Duin.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten