Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 15 juni 2016

Voor het te laat is (2016), documentaire van Gerald van Bronkhorst en Marc Duijsings


Het leven is bitter maar het kan nog bitterder

Het begin van de documentaire Voor het te laat is doet denken aan de documentaire Levenseindekliniek, die eerder dit jaar de nodige discussie teweeg bracht over de vraag hoe secuur de procedure rond euthanasie afgehandeld werd. In het begin van Voor het te laat is krijgt Annie Zwijnenberg in haar familiekring een drankje aangereikt door een neuroloog die bij haar de diagnose Alzheimer gesteld heeft (zie foto). Ze is er net als Margriet Hermans van overtuigd dat ze beter een einde aan haar leven kan maken voor het te laat is en ze wilsonbekwaam is.

Gerald van Bronkhorst en Marc Duijsings gaan daarna vier maanden terug in de tijd. Annie zit in haar huis te puzzelen en zegt dat de winter niet iets is om naar uit te kijken. Ze was altijd actief en kon goed alleen zijn. Toen ze drie jaar geleden in haar nieuwe huis kwam kon ze alles nog en nu kan ze zich maar met moeite aankleden. Ook krijgt ze steeds meer moeite om woorden te vinden, zegt ze tegen haar vrouwelijke huisarts die tegelijk SCEN arts is van Margriet.

Margriet zet koffie als deze arts op bezoek komt om haar toestand te beoordelen en heeft duidelijk moeite om alle handelingen rond het maken van koffie te verrichten. Ze heeft zelf in de verpleging gewerkt en weet welke ellende haar te wachten staat. Op de vraag van de arts wat de grootste ellende is, antwoordt Margriet dat ze steeds van alles kwijt is en het niet meer kan vinden. Deze toestand is voor haar ondraaglijk.

Samen met haar broer bekijkt Margriet oude foto’s en kan de begeleidende teksten niet meer lezen. Haar broer zegt dat Margriet altijd voor iedereen zorgde en Margriet zegt daarop dat dat goed voelde.  

De dochter van Annie brengt haar naar de luchthaven voor een bezoek aan een andere dochter in Finland en zag de ondraaglijkheid van haar lijden al eerder als ze weer eens iets kwijt was, ook haar zoon zag dan de wanhoop in haar ogen. Na afloop van de reis leest ze een brief voor aan een vriendin en krijgt het te kwaad als ze de draad kwijt raakt.

De SCEN arts laat Margriet de wilsverklaring ondertekenen. Margriet zegt tegen haar broers die daarbij aanwezig zijn, dat ze er toch moeite mee heeft. Die antwoorden dat ze haar gevoelens niet hoeft op te kroppen. Vervolgens zien we beelden van de verdere ontwikkeling die voor Annie en Margriet onomkeerbaar is, zelfs al wordt hen op het hart gedrukt dat ze altijd nog terug kunnen. Een dochter van Annie is blij dat haar moeder een keuze heeft, al vindt ze het zelf nog wel moeilijk te accepteren. De vrouwen houden de regie, zij zijn de baas, horen ze van de arts, hetgeen Margriet tot de humoristische opmerkingen brengt dat ze dat niet vaak meemaakt en dat ze er wel aan moet denken dat ze op de afgesproken tijd aanwezig is.

Een ontroerend fragment uit de documentaire gaat over de keer dat Margriet de weg kwijt was na een bezoek aan de bakker en ze in paniek raakte. Verkoopster Daisy liep met haar mee en samen vonden ze haar woning terug, die om de hoek van de bakkerij was. Later gaat Margriet nog eens terug naar de bakkerij om afscheid te nemen. Daisy schrikt zich dood en moet huilen en Margriet troost haar. Het leven is bitter maar het kan nog bitterder.

Hier mijn bespreking van de documentaire Levenseindekliniek.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen