Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



dinsdag 14 juni 2016

Filmrecensie: Wadjda (2013), Haifaa al-Mansour


Mooie impressie van de starre en autoritaire Saoedische maatschappij door de ogen van tienjarig meisje

De Saoedische filmmaakster Haifaa al-Mansour maakte een fraai portret van de tienjarige Wadjda uit Riyad, de hoofdstad van Saoedi-Arabië en legt daarmee de ongelijkheid tussen de seksen bloot. Dat blijkt bijvoorbeeld uit het feit dat vrouwen in een stamboom niet genoemd worden en zich niet ongesluierd in het openbaar mogen vertonen. Wadjda trekt zich weinig aan van de bestaande mores en gebruikt die om haar eigen particuliere doel te bereiken.

Wadjda woont met haar knappe maar plichtsgetrouwe moeder in een buitenwijk van Riyad. Haar vader is meestal afwezig omdat hij ook nog een ander gezin heeft. Als hij bij Wadjda thuis is laat hij zich vetmesten en speelt hij games met veel geweld op de televisie. Op school toont Wadjda weinig interesse in het islamitisch onderricht. Ze luistert liever naar Westerse popliedjes en speelt graag met haar buurjongen Abdullah. Als die haar eens uitdaagt terwijl hij hard op zijn fiets van haar wegrijdt, zet ze haar zinnen op een fiets, al is het niet gebruikelijk dat meisjes in Saoedi-Arabië fietsen, net zo min als vrouwen auto rijden.

Wadjda ziet opeens een nieuwe blauwe fiets boven een muur rijden, een mooi filmbeeld van al-Mansour. Ze volgt de fiets naar een fietsenmaker en hoort dat die ruim achthonderd riyal moet kosten, terwijl zij met het vervaardigen van armbanden slechts tien riyal verdient. Op school nemen haar problemen toe. De frikkerige directrice Hoesa wil dat ze een sluier draagt en verdenkt haar ervan dat ze betrokken was bij een ontmoeting tussen een klasgenootje en een vreemde man. Als dat klasgenootje wordt uitgehuwelijkt, kiest Wadjda eieren voor haar geld. Ze doet mee met een Koran wedstrijd waarmee genoeg geld te verdienen valt om de fiets te kopen.

De moeder van Wadjda krijgt ondertussen ruzie met de norse illegale chauffeur Iqbal die haar naar haar school brengt, een lange rit heen en terug. Hij weigert haar nog langer te rijden. Wadjda en Abdullah gaan naar de wijk Deraa waar hij woont om te vragen of hij toch gewoon weer wil chaufferen. Abdullah zet hem onder druk met verwijzing naar een oom met een grote snor die straks de verkiezingen zal winnen. Wadjda ziet een mogelijkheid om te leren fietsen als Abdullah vraagt of hij lampen vanaf hun dakterras mag ophangen voor het feest ter gelegenheid van de verkiezing van zijn oom. Het is grappig dat Abdullah voor de gelegenheid zijwieltjes gemonteerd heeft, die hij er op het dakterras weer af haalt omdat Wadjda te eigenzinnig is om daarmee te oefenen.

Als haar moeder een keer boven komt, valt Wadjda van schrik van de fiets. Haar moeder neemt haar ook nog eens kwalijk dat ze zomaar een jongen heeft binnengelaten in hun huis. Wadjda spant zich daarna in om de quiz te winnen. Ze bekijkt een videoband met godsdienstige vragen en haar moeder helpt haar om de soetra’s welluidend te reciteren. Door haar vasthoudendheid wint ze inderdaad de quiz, maar daarmee heeft ze de geldprijs nog niet te pakken. Als Wadjda in het openbaar zegt dat ze een fiets wil kopen, besluit Hoesa het geld over te maken naar hun behoeftige Palestijnse broeders (niet eens zusters). Gelukkig loopt de film goed af en kan Wadjda de race met Abdullah toch nog houden.

Hoewel het scenario wat rommelig is en de verhaallijntjes weinig soepel met elkaar verbonden zijn, geeft Wadjda wel een goed beeld vanuit kinderogen van de starre en autoritaire Saoedische samenleving waarin mannen kunnen doen wat ze willen en vrouwen het voetvolk zijn. Het is  mooi dat een vrouw dit in haar eerste film aan de kaak stelt.

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen