Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



maandag 15 juni 2015

Philippe Legrain over European spring: Why our economics and politics are in a mess - and how to put them right, Buitenhof, 7 juni 2015



Pleidooi voor een decentrale eurozone

De Britse econoom Philippe Legrain (1973) was tijdens de periode 2011-2014 adviseur van José Manuel Barosso, de toenmalige voorzitter van de Europese Commissie. Hij is inmiddels in zijn boek
European spring: Why our economics and politics are in a mess - and how to put them right (2014) zeer kritisch over het gevoerde beleid. Marcia Luyten ondervraagt hem hierover met het oog op de penibele situatie waarin Griekenland verkeert.

De recessie is daar volgens Legrain onbekend groot omdat de trojka hen al jaren de duimschroeven aandraait. Tsipras kan de eisen van de trojka onmogelijk inwilligen. Van enige schuldverlichting voor de Grieken is geen sprake. Legrain wijt het beleid van de trojka aan een foute beslissing van Merkel in 2010 die de Grieken teveel leende om de eigen banken overeind te houden. Ze overtrad daarmee de regels, vastgelegd in het verdrag van Maastricht. De Duitse productiviteit is volgens Legrain geen succes gebleken. Het drukken van de lonen in het binnenland zorgde voor een kapitaalvlucht naar Griekenland. Aandringen op herstructurering was een betere weg geweest. Nu dreigt een scheuring. Niemand de fout wil toegeven uit angst dat de belastingbetaler dwars gaat liggen.

Luyten vraagt of de trojka, die nu opeens wel hervorming eist, wellicht niet oprecht is over haar bedoelingen omdat men Syriza geen succes wil gunnen.
Legrain zegt dat hun motieven inderdaad niet te vertrouwen zijn. Griekenland zou beter af zijn met een eigen munt, waarmee ze van haar schuld afkomt en weer gemakkelijker toeristen kan trekken, maar het gevaar is dan dat ook Spanje, Portugal, Italië en Ierland hun kans schoon zullen zien om een eigen koers te gaan varen. In Spanje, de vierde economie van Europa, is al een sterke protestbeweging in opkomst.  

Luyten vraagt hoe groot het risico van afbrokkeling van de eurozone is.
Legrain stelt dat men in Spanje vooral tegen de binnenlandse corruptie ageert. Met geld dat door Europa geleend werd, werden zwakke banken op de been geholpen en daarvoor betaalt de Spanjaard een hoge prijs.

Luyten haalt het boek van Legrain aan waarin hij stelt dat het begrotingsbeleid van de Europese Unie een mislukking is. De politiek staat daarbij buiten spel, waardoor het gevaar aanwezig is dat de burgers zich tegen Europa gaan keren. In Nederland ontstond door de geëiste bezuinigingen een onnodige recessie, die de vastgeroeste situatie op de huizenmarkt alleen maar erger maakte.

Luyten vraagt waarom het Europese beleid niet veranderd wordt.
Volgens Legrain houdt men vast aan de oude strategie omdat men fouten niet wil toegeven. Na zeven jaar van crisis, die groter is dan tijdens de Great Depression, is de economische situatie echter onhoudbaar geworden. Het huidige beleid zet de toekomst van Europa op het spel en ondermijnt de democratie. Politieke verandering is nodig. Legrain haalt de slogan ‘no taxation without representation’ van de Amerikaanse kolonisten in hun strijd tegen Engeland aan, die inmiddels ook voor de toestand in Europa geldt.

Luyten vraagt of harmonisering van het economisch beleid in Europa zo’n goed idee is.
Legrain bepleit decentralisatie omdat een federaal Europa door de burgers niet ondersteund wordt. Het is gevaarlijk hiermee door te gaan. Een decentrale eurozone lijkt hem een beter idee.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen