Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



maandag 1 juni 2015

Marlon Brando - an actor named desire (2014), documentaire van Philippe Kohly



Beroemd acteur vecht tegen zijn verleden

De charismatische uitstraling van acteur Marlon Brando (1924-2004) toonde zich in vele rebelse rollen, maar daar achter schuilde een duister, gekweld persoon die het in zijn jeugd erg moeilijk had en daarvan nooit los kwam.

Brando werd geboren in een kleine boerengemeenschap in Omaha, Nebraska en had twee alcoholistische ouders. Zijn vader was een vertegenwoordiger die veel de deur uit was, een sjacherijnige rokkenjager die orde en rust eiste als hij thuis was, zijn moeder een poëtische en toneellievende vrouw die het leven niet aankon. Marlon zorgde voor haar en trok gekke bekken om haar tot zinnen te brengen. Ooit werd ze naakt opgepakt en door de politie thuisgebracht. Marlon reageerde zijn frustratie af op een drumstel. Hij bedreigde zijn vader met de dood toen die eens zijn moeder bedreigde, hetgeen effect had.

Marlon bleef door een knieblessure uit het leger en reisde op zijn negentiende naar New York. Hij vond een baantje als liftboy in Greenwich Village tegenover een toneelschool en deed daar een opleiding onder leiding van Stella Adler, die in Brando een natuurtalent zag. Zij was een leerlinge van Stanislavski, die vond dat een acteur in de huid van zijn personage moest kruipen. In een van zijn eerste rollen op toneel, A streetcar named desire (Tennesee, 1947), bracht hij de method acting tot uiting.

Zijn filmcarrière begon met The men (Elia Kazan, 1950) waarin hij de rol speelde van een onstuimige oorlogsveteraan met een kort lontje. Kazan werd aangetrokken door de ongewone combinatie van zijn zachtheid en agressie in Brando. Acteur Robert Duvall was meteen in verwarring toen hij hem zag. Vervolgens speelde Brando in de filmversie van A streetcar named desire (Kazan, 1951) met Vivien Leigh plat, die de ouderwetse rolopvatting toe gedaan was. Brando werd een icoon in zijn strakke tshirt en jeans. De samenwerking met Kazan werd verbroken na de film Viva Zapata (1952), nadat bleek dat Kazan communistische vrienden verraden had.  

De dyslectische Brando omgaf zich met Britse topacteur in Julius Caesar (Mankiewicz, 1953). Hij wilde de droom van zijn moeder laten uitkomen en slaagde met verve. Vanaf nu gaven de Amerikaanse filmsterren de toon aan. Brando koesterde zijn vrijheid en triomfeerde als de rebelse Johnny in The wild one (Benedek, 1954). Hij werd daarmee het gezicht van een generatie, gevolgd door Elvis Presley en James Dean, die de gebaren van Brando imiteerde.

De film On the waterfront (ook 1954) bracht hem weer in contact met Kazan. De film kreeg acht Oscars. De rebel was dertig jaar oud en weer thuis. In een interview zei hij dat filmrollen hem wel lagen, maar de dood van zijn moeder maakte hem stuurloos en angstig. Vanwege paniekaanvallen bezocht hij de Hongaarse therapeut Mittelman. De film The Egyptian beviel hem niet en hij dook onder in New York. Om aan schadeclaims van Fox te ontkomen speelde hij de rol van Napoleon in de cabareteske film Désirée (Henry Koster, 1954). Guys and Dolls (Mankiewicz, 1955) leverde hem veel roem op, ook in het buitenland, hetgeen een nachtmerrie werd voor Brando.

Hij raakte door zijn populariteit verstrikt in seksuele affaires met de toptien van de Amerikaanse filmsterren, waaronder Marilyn Monroe en Grace Kelly. Zijn derde vrouw die hij ontmoette tijdens opnamen van Mutiny on the bounty (Lewis Milestone) moest hem delen met andere vrouwen en de regisseur had zich te onderwerpen aan zijn wensen. Zijn onwelgevallige optreden leidde tot tien geflopte producties in zeven jaar tijd, maar hij verrees uit de as in The Godfather (Francis Ford Coppola, 1972). Hij werd daarmee de peetvader voor een nieuwe generatie acteurs als Robert de Niro en Robert Duvall, maar zijn Oscar haalde hij niet op. Bertolucci strikte hem voor de rol in Last tango in Paris (ook 1972), waarin hij zijn kwetsbaarheid toonde, al was dit voor het laatst. In de jaren tachtig trok hij zich terug aan de Mulholland Drive en uitte,dik geworden, zijn weerzin tegen het acteren. Een oude vriendin zegt dat hij iedereen in het harnas joeg en een droevige egoïstische persoon werd. Hij legde zich tot zijn dood op tachtigjarige leeftijd toe op het familieleven met in ieder geval twaalf kinderen van zeven verschillende vrouwen en had het daar druk mee, want niet met allemaal ging het goed.  

Hier de trailer van deze documentaire, hier mijn bespreking van On the waterfront.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen