Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 14 juni 2015

Filmrecensie: Swingtime (1936), George Stevens



Lichtvoetige danspassen van twee rasartiesten, wervelend over de bühne

Swingtime is een klassieke dansfilm, waarin Fred Astaire en Ginger Rogers als John ‘Lucky’Garnett en Penelope (Penny) Carroll de sterren van de hemel dansen, maar bevat ook de nodige, vaak droge, humor. Dat is al meteen te zien in de openingsscène waarin Garnett door zijn collega’s met wie hij danst, wordt opgehouden om naar zijn  huwelijkceremonie te gaan. De vader van zijn toekomstige bruid Margaret Watson belt, na de komst van de geestelijke die het huwelijk zal sluiten, verschillende malen ongeduldig naar de dansstudio om te horen waar Garnett blijft, maar krijgt een collega aan de lijn die vervolgens tegen de huwelijkskandidaat zegt dat de geestelijke verlaat is en dat hij alle tijd van de wereld heeft. Inmiddels maken de andere collega’s zich druk over de ontbrekende omslag in de pantalon van Garnett die er wel in hoort te zitten, waarop Garnett ook nog eens een kleermaker moet bezoeken.

Als hij dan eindelijk op het adres van zijn geliefde Margaret arriveert, zijn alle gasten verdwenen en is de vader des duivels. Hij komt met Garnett overeen dat hij eerst 25.000 dollar in New York verdient en dan mag terugkomen. Behalve van dansen houdt Garnett ook van gokken en samen met zijn gokvriend Pop Cardetti lift hij met de goederentrein naar New York. Daar komt hij op straat in contact met de knappe Penny met wie hij het gelukskwartje van Pop wisselt. In een poging dat terug te krijgen, volgt hij haar naar de dansschool waar ze les geeft. Terwijl hij een les neemt om dat kwartje terug te krijgen, legt Pop het aan met de oudere secretaresse Mabel Anderson. Zijn kaartentrucs worden door haar zeer gewaardeerd.

De baas van de dansschool, Gordon, is minder te spreken over de verrichtingen van Penny en wil haar ontslaan, maar dan toont Lucky - zoals ik Garnett in het vervolg noem - zijn ware aard en danst met haar flitsend het nummer Pick yourself up, zelfs over het hekje heen dat de scheiding met de dansvloer aangeeft. Aan het eind willen ze al weglopen als Gordon zich bedenkt en hen een auditie belooft in dansclub Silver Sandal, waar ze veel geld kunnen verdienen, zodat de toekomst van Lucky met Margaret verzekerd is. Lucky trekt met de anderen in een duur hotel en doet alsof Pop zijn assistent is die de koffers van het schip moet halen waarmee ze zijn aangekomen. Een jacket voor de auditie wint hij van een medegokker die Pop meeneemt uit het casino. Penny is inmiddels ongeduldig geworden en wil niets meer met Lucky te maken hebben. De actie van Lucky en Pop om met sandwichborden door de gang van het hotel te lopen krijgt alleen de aandacht van Mabel. Penny is wel onder de indruk van de zangkunst van Lucky die zichzelf tijdens het nummer The way you look tonight op de piano begeleidt.

Niet dat daarmee alle problemen uit de weg geruimd zijn. In de Silver Sandal blijkt een zanger op te treden, Ricardo Romero, die zijn zinnen op Penny heeft gezet. Hij wil een duet tussen Penny en Lucky verijdelen en Lucky moet met gokken veel geld winnen om het contract van Romero op te kopen waardoor hij toch met Penny tijdens de auditie het nummer Waltz in Swing time kan dansen. Tijdens een gezamenlijk uitstapje met Pop en Mabel blijken verdere hindernissen voor een romance, die helaas van bordkarton zijn. Mabel probeert de verbinding tussen de twee smeden, terwijl Pop die, op verzoek van Lucky, juist wil verhinderen. Als Lucky zin in Penny begint te krijgen, wordt hij door de omstandigheden tegengewerkt. Als Lucky Penny wil kussen gooit Pop een sneeuwbal in het gezicht van Penny, tijdens een latere poging in de kleedkamer wordt Lucky geroepen om op te treden. De liefdesgeschiedenis is niet de sterkste kant van de film. Ook de langdurige finale, waarbij ook Margaret, aangelokt door het optreden van Lucky, ten tonele verschijnt, leidt tot vele nogal bedachte verwikkelingen. 

Lucky - dan wel Fred Astaire - danst tijdens het optreden waarbij Margaret aanwezig is, Bojangles of Harlem als zwarte man, gekopieerd door drie schaduwen op de achtergrond, die soms hun eigen gang gaan, met lichtvoetige danspassen de sterren van de hemel, terwijl hij in zijn mimiek af en toe aan Stan Laurel doet denken. Het wervelende Never gonna dance en het afsluitende duet versterken nog eens het flitsende werk van dit danskoppel.    

Hier de trailer, waarin Lucky het baantje van Penny als danslerares redt, hier een filmpje waarop Ginger Rogers nog op 92 jarige leeftijd met haar achterkleinzoon het nummer Stand by me danst.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen