Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zaterdag 20 juni 2015

Filmrecensie: Inside I’m dancing (2004), Damien O’Donnell



Groot verlangen naar vrijheid bij lichamelijk gehandicapten

Damien O’Donnell was na East is east (1999) en Heartlands (2002) een regisseur om te blijven volgen vanwege de levensechte films die hij maakte. Datzelfde geldt ook voor Inside I’m dancing, een drama dat in een Ierse inrichting voor lichamelijk gehandicapten speelt en over de bevrijding van twee jonge inwoners gaat uit de nauwelijks te vermijden starre woonvorm.

Michael Connolly verblijft al lang in de inrichting Carrigmore Residential Home in Dublin. Hij slijt sinds zijn jeugd vanwege een hersenverlamming zijn dagen in een rolstoel en geeft, omdat hij zich door zijn spasticiteit niet verstaanbaar kan maken, op een kaart met letters zijn wensen weer. Dit verandert als de rebelse Rory O’Shea (op de poster in het midden) zijn intrek neemt in de inrichting. Hij lijdt aan progressieve spierdystrofie maar zijn spraakvermogen is daardoor niet aangetast. Met het nodige cynisme neemt de punker de gebruiken van de bewoners waar en met het nodige verzet voegt hij zich in. Volgens een poster aan zijn kamerdeur mogen er alleen meiden met grote borsten naar binnen.

Michael is opgetogen als blijkt dat Rory hem kan verstaan. De twee sluiten een verbond. Als de verpleging geen stekels op het hoofd van Rory wil zetten, neemt Michael die taak zo goed en zo kwaad als het gaat waar. Rory neemt Michael tijdens een collecte in het centrum mee naar een pub, waar hij regelt dat twee vriendinnen hun de drankjes toedienen die zij voor hun vieren met het collectegeld betalen. Op het eind dreigt een ruzie met een weinig invoelende caféganger, maar die wordt door de blonde Siohan met haar big boobs gesust. De jongens hebben nog niet genoeg gefeest en gaan naar een disco waar ze toegang krijgen nadat ze de uitsmijter gedreigd hebben voor het gerecht te slepen vanwege discriminatie van gehandicapten. Tijdens de gelegenheid neemt Michael de rol van advocaat op zich, die uitstekend op de hoogte zou zijn van de Europese wetgeving.

Samen met Michael vraagt Rory zelfstandige woonruimte aan bij een wooncommissie die daarvoor is opgericht. Zijn verzoek wordt echter nog niet ingewilligd omdat hij samen met Michael het geld van de collecte verbrast heeft. Daarop neemt Michael zijn kans waar. Zijn aanvraag wordt ingewilligd met Rory als zijn onvermijdelijke tolk. Om aan geld voor een flat te komen chanteren de jongens de rijke vader van Michael en daarna gaan ze op zoek naar een persoonlijk begeleider. Nadat ze veel sollicitanten gehoord hebben zonde daarbij de geschikte kandidaat te vinden, strikken ze Siobham die ze toevallig tegenkomen.

De drie beleven mooie tijden in het appartement en in de stad tot Michael voelbaar verliefd op haar wordt, terwijl Rory dat in het geheim altijd al was. Tijdens een verkleedfeestje waarvoor Siobham wordt uitgenodigd barst de bom. Ze gaat als stoute verpleegster en neemt de jongens mee, maar die voelen zich buitengesloten in hun rolstoelen. Als Michael niet anders kan dan Siobham zijn liefde bekennen, regelt ze een mannelijke begeleider en neemt zelf de benen.   

De crisis die daaruit voorkomt wordt door Rory bedwongen. Hij houdt Michael, die terug wil naar de inrichting, voor dat het zonde zou zijn de vrijheid moet opgeven en dat hij de hele wereld voor het grijpen heeft. Als het slechter gaat met de gezondheid van Rory, onderneemt Michael de noodzakelijke actie om bij de wooncommissie om eerherstel voor zijn vriend te regelen.  

Michael Connolly deed me sterk denken aan Joey Deacon uit de prachtige Britse documentaire Joey (1974), waarin de hoofdpersoon (1929-1988) lijdende aan cerebral palsy op latere leeftijd een autobiografie over zijn vreselijk onbegrepen leven schrijft.

Tot mijn verbazing zag ik dat Damien O’Donnell na Inside I’m dancing geen nieuwe speelfilms meer heeft geregisseerd. Juist de Ierse sfeer voegt weer een extra element toe aan de vele Engelstalige films.  

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen