Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 17 juni 2015

Naziha’s lente (2014), documentaire van Gulsah Dogan



Portret van een sterke vrouw die werkt aan haar eigen bevrijding en die van anderen

De Nederlands Koerdistaanse documentairemaakster Gulsah Dogan portretteert in Naziha’s lente de bevrijding van de vierenveertigjarige Naziha, die in Marokko geboren werd, daar een vreselijke tijd beleefde, op haar vierde naar Amsterdam kwam en uitgehuwelijkt werd aan een, dertig jaar oudere, dictatoriale man, die zijn kinderen het slechte pad opstuurde. In 2005 scheurde Naziha zich van hem los en stond ze zelf voor de klus haar tien kinderen op het rechte pad te krijgen. Vooral het contact met haar enige dochter Rahma, de jongste van het stel, geeft haar inspiratie. In het begin van de documentaire schrijft ze haar een brief waarin ze hoopt dat haar dochter een beter leven zal krijgen.

In 2006 was Naziha negatief in het nieuws toen ze de klachten in de buurt over haar kinderen niet de baas kon. Zes jaar later heeft ze al een aardige stap in de goede richting gezet. Ze is weliswaar nog niet vrij van hulpverleners, zegt ze, maar heeft toch meer grip op haar kinderen. Rahma evenwel is alleen vrij als haar nog thuiswonende broers niet thuis zijn. De al wat oudere Simo wil niet naar school, maar wordt ernstig toegesproken door zijn moeder die ook een afspraak voor begeleid wonen heeft gemaakt. De jongste zoon Omar wil de straat op om te spelen, maar zijn moeder wijst hem op zijn plicht eerst zijn huiswerk te doen.  

Tijdens een bijeenkomst van jeugdhulpverleners in Slotervaart vertelt zij als ervaringsdeskundige dat hulpverleners hun cliënten vaak als een dossier zien - waarvan zij later thuis als bewijs een hele stapel papier toont – terwijl zij zelf de hele dag de zorg voor hen had. Schuldgevoelens uit het verleden waarin ze zich onderdanig opstelde tegenover haar echtgenoot, maken dat ze het als haar taak ziet om haar kinderen de juiste richting op te sturen. Ze doet zelfs een cursus vertrouwenspersoon en is een aanspreekpunt in de buurt als het gaat om problemen van Marokkaanse vrouwen, die vaak problemen hebben met het stellen van grenzen. Tijdens bijeenkomsten van een kookclub worden de banden aangehaald.

Zelf heeft ze nog te maken met een onder toezichtstelling van twee van haar kinderen, maar voor de rechter verdedigt ze zich met verve, waarna ze de kinderen terug krijgt. Simo maakt ondertussen een rap die hij laat horen aan Ali B. De zanger is onder de indruk van de levensechtheid en laat een opname maken die Simo later trots aan zijn familie laat horen. Naziha is ontroerd door de strijdbare positieve tekst. Tijdens haar verjaardag lijkt de documentaire na een uur een natuurlijk eindpunt te vinden. De dood van een grensrechter uit Almere door mishandeling en betrokkenheid van een zoon van Naziha, die niet wilde meewerken aan de film, zet alles echter weer op zijn kop. Naziha zocht contact met de politie, condoleerde de nabestaanden en bezocht de rechtszittingen, terwijl ze juist snakte naar rust. Deze vrouw, die ooit al in Marokko gemarteld werd, als oudste de klappen opving, door haar moeder nooit werd geknuffeld en voor tienduizend gulden verkocht, lijkt sterker dan ooit uit de strijd lijkt te komen. Naziha’s lente is een mooi voorbeeld van een moeizaam proces van bevrijding dat Gulsah Dogan enkele jaren volgde.

In het gesprek dat Sarina Vitta met Gulsah Dogan in Regisseur aan de keukentafel had, komt ter sprake dat niet alle kinderen blij waren met hun vrijgevochten moeder in de film. Sommigen spraken er schande van, wellicht ook om hun aanzien in de wijk niet kwijt te raken. Dogan kan zich dat voorstellen. Als kind had ze ook de nodige moeite met haar moeder die tegen de traditie inging. Zes kinderen zagen de première en omarmden de film. Zelfs de zoon die eerst er eerst schande van had gesproken, waarmee er volgens Dogan toch iets in beweging is gekomen. Iets om trots op te zijn.  

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen