Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



maandag 27 mei 2013

Filmrecensie: Si le vent soulève les sables (2006), Marion Hänsel



Barbaarse roadmovie in Afrika

Afrika is een gevaarlijk continent. In het hart bevinden zich dure delfstoffen en dus ook allerlei gewapende groeperingen die daar de macht over willen hebben. De sterke Belgisch-Franse productie met de poëtische titel Si le vent soulève les sables gaat over een geitenhoeder en zijn gezin dat uit het dorp wegtrekt vanwege de droogte. Er wordt niet gezegd om welk land het gaat, maar het zou me niet verbazen als het verhaal in het noorden van Congo speelt.

We maken kennis met het gezin van de sterke, zwarte Rahne en zijn vrouw Mouna op het moment dat hun derde kind net geboren is. Ze hebben al twee zoons, Ravil en Ako. Een dorpsgenoot raadt Rahne aan, vanwege het gebrek aan voedsel, het meisje die nacht te verstikken in haar slaap. Mouna hoort dat en vlucht weg. Rahne gaat met een lamp naar haar op zoek, maar vindt haar niet. Pas in de ochtend keert ze terug. Rahne neemt de baby van haar over, legt die neer en geeft Mouna een klap in haar gezicht. Hij stelpt vervolgens haar bloedneus en vraagt hoe ze de dochter zullen noemen. ‘Shasha,’ zegt Mouna blij.  

De reis die Rahne en zijn gezin maken speelt zich een aantal jaren later af. Shasha is inmiddels een vrolijke jonge meid en plaagt haar vader met de bijnaam Pouzzi. Toch is het geen vrolijke toestand. Vanwege de oprukkende droogte moeten ze weg. Rahne wil, anders dan de andere dorpelingen, naar het oosten, ondanks het feit dat daar gevochten wordt. Hij wil vandaar naar Europa. Assambo en zijn vrouw en kind gaan met hem mee. Het is een wonderlijke optocht met twee kamelen, de geiten van Rahne door de woestijn.

Bij een oase rusten ze. De kamelen brengen liggend op hun knieën hun watervoorraad op peil, de kinderen spetteren in het water. Er wordt gewassen en gebaad. Duidelijk wordt hoe belangrijk water wel is voor het overleven. Ze ontmoeten Janja, een man met koeien, die zich bij hen aansluit.

Ze komen in de schemering bij een nederzetting met een waterput met mensen en soldaten en houden ze zich schuil. De volgende ochtend gaan ze naar de put, maar de militairen die hen al gezien hebben, geven geen toestemming voor water aan de dieren. Hun leider Lassong zegt dat ze water krijgen als ze iedere dag een dier aan hen offeren. Aldus doen ze. Ravil zet elke dag een geitje in de laadbak van de militaire truck.

Na twee dagen zegt de louche Lassong dat ze verder moeten gaan omdat de put opdroogt. Hij toont Ranhe hoe ze moeten lopen, maar waarschuwt dat het gebied waar ze doorheen trekken gevaarlijk is met bermbommen en rebellen. Janja ziet het niet zitten om met zijn vee door het gebied te trekken en laat zich rijden in ruil voor zijn kudde. Als Rahne ziet dat de militairen Janja ergens gedumpt hebben, breekt hij zo snel mogelijk op.

De hel waarin ze terecht komen wordt indringend in beeld gebracht. De ene catastrofe volgt op de andere. Een man die uitgedroogd in de woestijn ligt krijgt te drinken, meer kan Rahne niet voor hem doen. Shasha kijkt om. Een waterput vinden ze niet. Lassong heeft hen voorgelogen. Ze stuiten op rebellen die de oudste zoon van hen afnemen, De meest bloedstollende scéne is als ze stuiten op rebellen die met hun auto door een mijnenveld willen en Shasha als proefpersoon gebruiken om vast te stellen of de weg veilig is. Als ze inderdaad veilig terugkeert van de gelopen route, vertrekken de militairen, maar schieten en passant Ako neer. 

Mouna raakt uitgeput. Assambo en zijn gezin gaan vooruit. Het lievelingsgeitje van Shasha begeeft het. Mouna blijft in de schaduw van een boom liggen. Ze wil dat Rahne en Shasha vooruit gaan om hulp te halen. Gaan we dood? vraagt Shasha, die liever bij haar moeder was gebleven. Ze is boos op haar vader. ‘Zijn overal mensen onderweg? vraagt ze. ‘Miljoenen,’antwoordt Rahne. Shasha wijst op een vliegtuig hoog in de lucht. ‘Ze weten niet dat wij bestaan,’ zegt Rahne. Shasha had liever bij haar geboorte doodgemaakt willen worden. ‘Dat wilde je moeder niet,’ zegt haar vader.

Shasha zit bovenop de kameel en ze ijlt. Haar vader sjokt verder door het zand maar is zichtbare ook aan zijn labbere end. Als de nood het hoogst is, is er gelukkig hulp, al is het verlies groot. ‘Pouzzi is treurig omdat zijn kameel dood is, zegt Shasha in het vluchtelingenkamp van de UNHCR. 

Naar de roman Chamelle van Marc Durin-Valois. Hier de trailer van deze film die te denken geeft over de oneerlijke verhoudingen in de wereld. De uitspraak van Rahne over de mensen in het vliegtuig schrijnt.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen