Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 24 januari 2013

Het nieuwe huis van Olga Zuiderhoek (2012), documentaire van Netty van Hoorn



Eigenzinnige vrouw met humor en zonder blad voor de mond

Na de dood van haar levensgezel Willem Breuker in 2010 ruimt actrice Olga Zuiderhoek, bijgestaan door acteur Kees Hulst, hun oude huis op. Ze vertrekt naar een nieuwbouwappartement naast het Centraal Station met uitzicht op de noordelijke gevel van het stadscentrum. Olga en Willem waren 28 jaar samen. Willem nodigde haar in 1983 uit in zijn huis te komen wonen. Dat was in de tijd dat Olga bij Het Werktheater speelde. Ze moet weg omdat ze steeds de stem van Joop Admiraal hoort die zegt dat het asociaal is om zo’n groot huis met drie verdiepingen voor zichzelf te houden.

De documentaire begint met de dunne witte gordijnen die Olga voor de ramen hangt als ze weg gaat. Ze laat dan ook een lampje branden om inbrekers af te schrikken. Willem wilde altijd de luiken voor de ramen, maar dat vond Olga te opzichtig. Ze ordent de kranten over het overlijden van Willem, dat tot haar trots overal op de voorpagina stond.

Willem had een enorme muziekcollectie en veel naslagwerken. De logeerkamer was bij hen de partituurkamer. Olga heeft een heerlijke tijd in Zuid gehad. Missen komt niet in haar vocabulaire voor. Ze wil Willem, anders dan haar werd voorgehouden, niet loslaten. Alles gaat mee, alle muziek, de schilderijen die zij en Willem cadeau kregen en ook het lieve briefje dat Kees van Kooten en zijn vrouw stuurden na de dood van Willem, dat haar hielp door haar verdriet.

Samen met een vriendin is ze aanwezig bij de enorme zwarte steen die op het graf van Willem Breuker geplaatst wordt. Zelf wilde hij in een vuilniszak, maar een dode heeft daar zelf niets over te zeggen, zegt Olga resoluut. Ze denkt met pijn in het hart terug aan een vrolijk gesprek met Kees Hulst over een nieuw stuk, terwijl Willem daar bij aanwezig was en zij wist dat hij dat niet meer zou meemaken. Ze zegde het af omdat ze het druk kreeg met de verhuizing.

We zien oude foto’s van Olga en haar familie. Haar moeder vindt ze nog altijd de mooiste. Ze is de kleinste van de drie dochters. Er is een filmpje van haar vader op lepratour door Indonesië. Haar ouders scheidden toen ze vier jaar was. Ze woonden in Assen. Dat kun je nog horen aan de taal van haar zussen. De een spreekt is bekend als De keel, de ander als Weet je niet. Olga spreekt zelf ook een aardig woordje noordelijk dialect. Na de middelbare school ging ze naar de toneelschool in Amsterdam om de sociale controle te ontlopen.

Samen met Ria Eimers repeteert Olga Motregenvariaties. Werken is afleiding. Bij een stuk vindt ze het van belang wie eraan meedoet. Ze vindt het vreselijk als iets slecht geschreven is en ze daar niets over mag zeggen. Af en toe worden fragmenten getoond uit haar enorme toneel-, film- en televisiecarrière. Ze kon goed samenwerken met Gerard Thoolen, omdat ze met hem schaamteloos over de drek van het bestaan kon spreken. Ze vindt zichzelf geen comediènne.

Met de architect bespreekt ze de indeling van haar nieuwe appartement op de zevende verdieping. Het lijkt haar vreemd dat ze niet meer de trap af hoeft om in de woonkamer te komen. Haar zussen en haar nichtje komen op bezoek in het nieuwe appartement. De schuifpuien kunnen open. Het uitzicht is fantastisch. Later dirigeert ze de verhuizers waar de dozen en het meubilair naar toe moeten. Een naaister brengt een quilt waarin oude overhemden van Willem verwerkt zijn. Olga legt het in zijn kamer. Ze toont zich een sterke vrouw met eigen opvattingen, die zich met humor door het verlies heen slaat en geen blad voor de mond neemt.

De muziek van het inmiddels opgeheven Willem Breuker Collectief past erg mooi bij de beelden.

Hier meer over Motregenvariaties, hier een impressie van Het nieuwe huis op Vimeo, hier mijn bespreking van Wie is er bang voor Virginia Woolf?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen