Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



maandag 14 januari 2013

Filmrecensie: Greenberg (2010), Noah Baumbach


Sentimenteel beeld van een dwangneuroticus

Greenberg is niet de eerste film waarin een psychische stoornis de boventoon voert. Een hele rij psychopaten zijn vooraf gegaan aan dwangneuroticus Roger die uit New York naar Los Angeles komt om een hondenhok te timmeren in de villa van zijn succesvolle broer die met zijn gezin op vakantie is in Vietnam.

De eerste beelden zijn van Florence (Greta Gerwig, rechts op de poster), de hulp van het gezin die met haar auto nog even snel bij een stomerij de overhemden van Philip Greenberg ophaalt. Florence is een zelfverzekerde knappe jonge meid, die wel wat op Meryl Streep in haar jongere jaren lijkt, zoals in Kramer vs. Kramer (1979). De stevige popmuziek en haar goede humeur nemen de kijker voor haar in.

De ontmoeting met de veertigjarige Roger Greenberg (Ben Stiller, zie poster) is afstandelijk, maar wellicht bedoeld om een tegenstelling te creëren met hetgeen ons te wachten staat. Florence zorgt voor de hond Mahler en doet boodschappen voor Roger. Florence is misschien ook wat afwachtend omdat ze van Philips' vrouw heeft gehoord dat Roger vanwege een zenuwinstorting opgenomen is geweest.

Hijzelf schrijft dwangmatig klachtenbrieven aan allerlei instellingen, zoals de luchtvaartmaatschappij over de knop van zijn stoel die niet werkte waardoor hij niet achteruit kon zitten en aan burgemeester Bloomberg over het verkeerslawaai in New York.

Roger zoekt Ivan op, een oude vriend met wie hij vroeger in Los Angeles in een band zat. Ivan zit in een scheiding. Samen gaan ze naar een feestje van een andere kennis die getrouwd is met Beth, de vrouw waarop Roger vroeger verliefd was. Hij ontfutselt een afspraakje aan haar, maar legt het eerst aan met Florence die na enkele teleurstellingen op liefdesgebied echter geen zin heeft in een nieuwe affaire.

De ziekte van Mahler brengt hen weer bijeen, maar gemakkelijk hebben ze het niet met elkaar, vooral door de neurotische Roger die snel van streek is. Zo gaat het nog een tijdje door. Hurt people hurt people. Op het eind besluit Roger impulsief met de jonge nicht van Greenberg en haar vriendin mee te gaan naar Australië, maar eenmaal in de buurt van het ziekenhuis, waar Florence bijkomt van een abortus, gaat hij toch liever naar haar toe.

Ik vroeg me af of de filmmaker een komedie wilde maken of inzicht wilde geven in een persoon, die lijdt aan een Obsessive Compulsive Disorder. Ik denk toch vooral het eerste, al is het triest om te zien hoe Roger probeert aan te haken bij zijn vriend Ivan, bij de getrouwde Beth en bij Florence die veel voor hem voelt maar wordt afgestoten door zijn onbeheerste gedrag en zijn onkunde om van haar te houden. Om meer begrip te kweken voor de psychische gestoorde medemens is Greenberg te oppervlakkig, zoals al blijkt uit de paniekaanval die Roger in het zwembad krijgt. De dialogen zijn niet sterk en de scènes te veel uitgesponnen. Ook zijn ze niet allemaal relevant, zoals die van een vreemd beest in het zwembad  tijdens het afscheidsfeest van de jonge nicht. De behoefte van Florence om steeds de hulp in te roepen van haar vriendin Gina, maakt de film tenslotte dramatisch niet krachtiger.

Greenberg zit te ver af van de personen, dringt niet door, zoals ook geldt voor gladde televisieseries. Het blijft teveel sentimentele buitenkant, ook door de matige teksten. Dat is vooral jammer voor Greta Gerwig die een mooie losse acteerstijl heeft.

Hier de trailer.    


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen