Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 17 januari 2013

Filmrecensie : Mon fils à moi (2006), Martial Fougeron


Extreme bezitsdrang van moeder ten opzichte van zoon.

Deze Franse film handelt over een moeder (Nathalie Baye) die, zoals de titel dat al mooi uitdrukt, haar zoon Julien verstikt. De film begint met een man - de vader - die bij de deuropening staat, terwijl een ambulance voor het huis wegrijdt. We weten al dat het slecht afloopt maar niet wie in het gezin, behalve de vader, het slachtoffer is.

De leader, waarin Julien zich scheert terwijl zijn oudere zus Suzanne op de uitkijk staat, was alleraardigst, maar verder is de film inhoudelijk niet echt interessant. In toenemende mate zit de moeder haar zoon op de nek. Op een gegeven moment wordt het gedrag van de moeder zelfs vervelend. Niet in de laatste plaats door de sullige vader, een universiteitsdocent, die zich terugtrekt in zijn werk en in tennis een uitlaatklep heeft. Hij wil nooit dat zijn zoon met hem meegaat naar een wedstrijd, maar als Julien een keer langs de baan loopt ziet hij dat zijn vader in zijn eentje vloekend tegen een oefenbord aan het slaan is.

Mooi aan de film is dat er weinig uitgelegd wordt. Het adagium show but tell wordt geheel waargemaakt, waardoor de kijker toch geboeid blijft.

De obsessieve bezitsdrang van de moeder is als een psychiatrische stoornis aan te merken, maar een milde vorm van bezitsdrang van ouders over hun kinderen zal vaker voorkomen. De hele opvoeding is een proces van loslaten, van laten vieren, en vaak zal dat met gepaard gaan met de verkeerde halen. Deze moeder wil echter niet dat haar zoon Julien, een gevoelige jongen, groter wordt. Vandaar ook haar woede als ze ontdekt dat hij zich geschoren heeft. Of als hij wordt uitgenodigd op een feestje van zijn schoolvriendinnetje Alice. De moeder verscheurt zijn uitnodiging.

Zus Suzanne steunt haar broer, maar kan weinig uitrichten tegen de tirannieke moeder, die niet weten wil dat haar zoon onder haar bewind lijdt. Ook zijn oma, die hem pianoles geeft en heel lief tegen hem is, kan niet het verschil maken. Julien heeft niet de kracht om zich te verzetten tegen zijn bezitterige moeder, die geen oog heeft voor zijn privacy. Fraai is een scène waarin Julien uit de douche komt en zich op zijn kamer wil gaan aankleden, als zijn moeder binnenkomt. Julien slaat meteen zijn handen voor zijn geslacht. Zijn moeder ergert zich daaraan. Ze zegt dat ze al zo vaak zijn plasser heeft gezien. Ze wordt zelfs boos als hij volhardt. Ze kan er niet tegen dat haar kind een eigen wil en een eigen leven heeft.

De moeder chanteert de zoon in emotioneel opzicht. Als hij naar het feestje van Alice wil gaan, dat op een zondagmiddag gehouden wordt, nodigt de moeder hem uit om dan samen te gaan zwemmen. Julien probeert zich eruit te werken door te zeggen dat hij een belangrijke voetbaltraining heeft, maar tenslotte bezwijkt hij toch voor het idee van zijn moeder, dat hij beter kan liegen dan gevoelens te kwetsen. Als hij haar later de chocolaatjes geeft die hij voor Alice heeft gekocht is de moeder boos. Zogenaamd omdat ze het verspilling vindt, maar wellicht voelt ze aan dat het cadeau niet voor haar bestemd was. 

De jongen kwijnt langzaam weg. Hij heeft geen eetlust meer en zit elke avond lijdzaam boven zijn etensbord. Zijn schoolprestaties nemen in snel tempo af. Als Suzanne op een campus gaat wonen, wordt het leven van Julien nog uitzichtlozer. Een ramp kan niet uitblijven, maar dat wisten we in het begin al.

Hier de leader met het zich scherende jongetje.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen