Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 22 februari 2017

Superfort Europa, Tegenlicht, 19 februari 2017


Afrikaanse migranten de dupe van binnenlandse problemen in Europa

De uitzending Superfort Europa sluit goed aan bij de eerste aflevering van de reisserie De Trek, die Bram Vermeulen vorig jaar maakte. Regisseuse Shuchen Tan loopt eveneens rond in Agadez, dat in Niger aan de rand van de Sahara ligt, waar de situatie voor de inwoners en de Afrikaanse migranten na de overeenkomst van de regering met de Europese Unie inmiddels drastisch veranderd is. Terwijl iedereen in Agadez vorig jaar nog een graantje meepikte van de transfer van migranten naar Libië is het openbare leven inmiddels tot stilstand gekomen.
  
De burgemeester van Agadez is een Toeareg, lid van de nomadenstam die eeuwenlang over de Sahara heerste. Agadez was een kruispunt van handelswegen. Hij vindt het moeilijk om over het beleid van de Europese Unie te praten. Hij neemt de humanitaire overweging om te voorkomen dat migranten dood gaan in de Middelandse zee aan voor wat het is, maar vindt dat men de Afrikaanse bevolking beter kan helpen met projecten, waardoor de levensstandaard verhoogd wordt.

Tan bezoekt een gettowijk in Agadez waar een groep migranten wacht op vertrek naar Libië. De mensensmokkelaar zegt dat zijn werk moeilijker geworden is na de strafbaarstelling van de hulp aan migranten en de reis gevaarlijker. De prijzen voor de reis zijn sinds de overeenkomst van de EU met de regering in Niger verdubbeld. Een Senegalees en een Nigeriaan zeggen dat de economische toestand in hun landen slecht is en dat ze in Europa geld voor hun familie willen verdienen.

De onafhankelijke journalist Ibrahim Diallo zegt dat sinds de overeenkomst met de EU meer migranten in de woestijn sterven. De nieuwe routes zijn gevaarlijker en kosten eerder het leven aan migranten, zoals op foto’s te zien is. In Europa heeft men hiervan geen idee.

Tan reist ook naar de hoofdstad Niamey waar een civiele missie van de EU de ordetroepen bijstaat bij het bewaken van de grenzen. We zien dat men koffertjes krijgt uitgereikt waarmee men de voertuigen kan repareren, men leert de simkaarten van de mobiele telefoons van mensensmokkelaars uitlezen en fysieke technieken om tegenstanders uit te schakelen. De scheidslijn tussen terroristen, drugshandelaren en migranten is volgens een medewerker van de missie dun.

Tan krijgt op nieuwjaarsdag de gelegenheid voor een onderhoud met de president (zie foto). Hij vertelt dat Niger zeven grenzen heeft dat men de hulp van de Europese Unie nodig heeft om die te bewaken. Vroeger vormde het regime van Khadaffi een buffer tussen migranten en Europa. Na diens val nam de onveiligheid in de regio toe omdat zijn wapenvoorraden overal terecht kwamen. Over zijn eigen repressie heeft hij het niet.

Niger moet volgens het verdrag ook meewerken aan de terugkeer van migranten naar hun eigen land. Een Senegalees laat foto’s zien van het geweld waarmee hij tijdens zijn verblijf in Libië mee te maken kreeg, een Liberiaanse studente vertelt dat ze tijdens haar reis beviel van een kind. Ze wilde naar Italië om daar aan het werk te gaan zodat ze bij terugkeer naar Liberia meer kans had om een baan te krijgen zonder eerst naar bed te moeten met een hoger geplaatste die haar met HIV zou kunnen besmetten.

De Deense onderzoeker Lemberg stelt dat het beleid van de EU vooral binnenlandse problemen met extreem rechts moet oplossen en dat het niets met buitenlands beleid te maken heeft. Hij wijst er fijntjes op dat de problemen door kolonisatie zijn ontstaan. Door het bombarderen van Khadafi en voort de toestand daar aan milities over te laten riep men de huidige problemen over zich af en verspeelt men zijn moreel kapitaal.

Hier meer informatie op de site van Tegenlicht. Hier mijn bespreking van De trek.Vanavond napraten in Pakhuis de Zwijger.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen