Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 26 februari 2017

Filmrecensie: All the president’s men (1976), Alan Pakula


Jonge honden leggen een diepe wond in de Amerikaanse politiek bloot

In de recente ophef over geheime contacten van het campagneteam van Trump met de Russen wordt verwezen naar het Watergate schandaal dat in 1974 de kop kostte aan president Nixon. Hoe de inbraak in het hoofdkwartier van de Democratische partij gekoppeld was aan de banden met de regering werd ontdekt door de journalisten Carl Bernstein en Bob Woodward van de Washington Post. Ze schreven er een boek over dat een paar jaar later verfilmd werd onder dezelfde titel. De film werd een groot succes en levert zelfs veertig jaar na dato nog twee uur van intense spanning op, die vooral te danken is aan het geweldige acteerwerk van Dustin Hoffman en Robert Redford.

All the president’s men is een minutieus verslag van de doorwrochte zoektocht die de twee journalisten van de Washington Post in 1972 deden naar de achtergrond van de inbraak in het Watergate gebouw. Woodward was een jonge journalist, die op de vingers werd gekeken door Bernstein die al zestien jaar voor de krant werkte. De twee hebben hun eigen temperament, Woodward is stug en recht door zee, Bernstein gehaaider en empathischer, zoals we in verschillende scènes zien. De journalisten werden niet helemaal serieus genomen door hun baas Ben Bradlee, maar gingen door tot het einde. Hun vasthoudendheid, zelfs met gevaar voor eigen leven, leidde tot de ontdekking van de eeuw en luidde de val van Nixon in. In 2013 maakte Penny Lane de documentaire Our Nixon waarin ze de zaak belicht vanuit de naaste medewerkers van Nixon, zoals Haldeman, die eerder door Nixon geofferd werd.

De film opent met de inbraak zelf en toont daarna beelden van de vijf verdachten die voor de rechter worden voorgeleid. Woodward zit in de rechtszaal en spreekt de man die voor hem zit aan. Hij blijkt een advocaat van een van de verdachten, waarop Woodward vraagt hoe hij op de hoogte is gebracht van de inbraak. Omdat de advocaat daar geen antwoord op kan geven en een van de dieven voor de CIA werkte, ruikt Woodward meteen onraad. Hij belt naar het Witte Huis om Howard Hunt te spreken, die eerder voor de CIA werkte. Hoewel Hunt zelf niet aanwezig is, krijgt hij wel de naam Colson te horen, die voor de herverkiezing van Nixon werkte. Daarmee zitten de journalisten al dicht bij het vuur, maar omdat alle aanwijzingen door CIA, FBI en het ministerie van Justitie in de doofpot werden gestopt, is het moeilijk om de feiten te achterhalen.

Bernstein spreekt met Sharon Lyons, een knappe medewerkster van Colson. Zij vertelt dat Hunt speurde naar informatie over Edward Kennedy, hetgeen hen naar de bibliotheek van het Witte Huis brengt uitleningen na te gaan door Hunt, die ze echter niet vinden. Woodward spreekt in een parkeergarage met een contact die de naam Deep Throat krijgt. De man die met zijn gezicht in de schaduw blijft is spaarzaam met informatie maar wel zegt dat ze achter het geld aan moeten gaan, waarmee hij het fonds bedoeld dat ingesteld is om de herverkiezing van Nixon te bevorderen en dat geld heeft uitgekeerd aan de dieven. Rivaliteit met de New York Times zet de jonge honden aan tot een tempoversnelling. Ze krijgen van collega Sally, die eerder verkering had met een lid van de commissie die werkt voor Nixons herverkiezing, een ledenijst en gaan daarmee vele personen af die vaak niets willen zeggen. Bernstein houdt echter vol, zet een voet tussen de deur bij een vrouw en weet informatie te ontfutselen door maar kopjes koffie te blijven drinken. Langzaam maar zeker sluit zich het net.

De aantekeningen die Woodward vooral in het begin op een bloknoot maakt van personen die hen mogelijk verder kunnen helpen, drukken een fraaie sfeer uit net als de bakeliet telefoons en druk tikkende journalisten op de burelen van de krant, die op een parkeergarage lijkt. Anders dan vandaag de dag gaan de jonge honden vaak op weg om informatie te vinden, bijvoorbeeld in de bibliotheek van het Witte Huis, waar ze alle uitleningen vanaf 1971 nagaan. Wat dat betreft hebben de onderzoekers van de zaak tegen Trump het gemakkelijker. Daartegenover staat dat de techniek zo ver ontwikkeld is dat het weer moeilijk is om hackers aan te pakken. We zullen zien hoe ver men dit keer komt. Wellicht dat All the president’s men voor inspiratie kan zorgen.    

Hier de trailer van All the president’s men, hier mijn bespreking van Our Nixon.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen