Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 5 oktober 2016

The ghosts in our machine (2013), documentaire van Liz Marshall


Foto’s als effectief actiemiddel

Gisteren was het dierendag. De gebruikelijke vertederende plaatjes staan in scherp contrast met wat de door Liz Marshall geportretteerde fotograaf Jo-Anne McArthur uit Toronto laat zien. Ze maakt foto’s van dieren die door de mens een vreselijk lot ondergaan en ziet zich daarom eerder als een oorlogs- dan een dierenfotograaf. Het stuitende is dat de aftiteling laat zien dat de toestand er niet beter op wordt. Nog steeds is de behoefte van de industrie aan bont of de koopprijs van melk belangrijker dan het dierenwelzijn.

We zien McArthur terwijl ze samen met een dierenactivist een afgelegen vossenfokkerij bezoekt om foto’s te maken van de dieren die in ellendige omstandigheden in kooien zitten. Ze voelt zich schuldig bij haar vertrek dat ze niet meer voor de vossen kan doen, maar haar foto’s zijn haar manier van actie voeren en die blijkt behoorlijk effectief.
Zelf lijdt ze aan PTSS omdat het werk haar niet in de koude kleren gaat zitten. De beelden van de dieren op haar netvlies bezorgen haar nachtmerries. De vossen takelen elkaar toe omdat ze geen enkele ruimte hebben, vooral niet naar de geboorte van een nieuwe generatie. In de herfst wordt een groot deel gedood vanwege de pelzen.
Een hele grote nertsenfokkerij wordt betreden door een bos. Ze vindt daar een kaart van een fokbedrijf uit Nederland, een bewijs dat ze misschien wel kan gebruiken tegen de misdadige praktijken.

De mishandelde dieren komen soms in een opvangcentrum in de staat New York terecht waar McArthur ook bijkomt van haar inspanningen. Ze voelt zich thuis in een omgeving waar men als doel heeft het dierenwelzijn te bevorderen. Als kind al had ze een sterke band met dieren en in het opvangcentrum kan ze die band ophalen. Ze gaat mee met een koe en een kalfje naar een dierenkliniek van de universiteit en na de behandeling gaat ze weer mee terug met het transport naar het opvangcentrum. Ze zit dan in het stro bij het kalfje in de oplegger. In het opvangcentrum hebben alle dieren namen. In een logboek wordt bijgehouden hoe het met hen gaat.  

We zien haar tijdens een demonstratie tegen het vervoer van varkens door de stad. Foto’s maken duidelijk dat de beesten, die op koud beton staan, met stroomstootwapens mishandeld zijn. De fokzeugen worden als machines gebruikt om zoveel mogelijk biggetjes te baren.

In de winter schrijft ze zelf verhalen over de dieren die haar bij zijn gebleven, zoals varken Theresa of de beagle Maggie. De laatste heeft gediend als proefdier, had last van verlatingsangst en is geadopteerd door een ouder stel. McArthur maakt foto’s van de hond bij hen thuis en later ook van een tweede beagle, Abbey, die het goed met Maggie kan vinden. Ze heeft te doen met de intelligente en sociale dolfijnen die in amusementsparken domme kunstjes moeten doen en tekent het levensverhaal op van gorilla Ron, die ook al aan experimenten ten prooi is gevallen.

Ze toont haar werk aan een journalist die daarvan onder de indruk is. McArthur vertelt dat ze tien jaar veganist is en zich de komende tijd op de bio industrie wil werpen. Foto’s zijn een krachtig middel om de publieke opinie te beïnvloeden. Inmiddels zijn er initiatieven om de treurige praktijken in de slachthuizen te verbeteren. Op de site is een tekening te zien van de manier waarop men het vee op een minder gewelddadige manier naar de slachtbank leidt, maar het is natuurlijk beter de vleesconsumptie te beperken.

De documentaire begint en sluit af met uitspraken van activisten en wetenschappers die het voor de dieren opnemen. Zoals ik al eerder heb opgemerkt zal men zich in een volgende eeuw verbazen over de wrede wijze waarop wij vandaag de dag met dieren omgaan.

Hier de trailer, hier de site van de documentaire.  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen