Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 3 december 2014

Filmrecensie: Une femme est une femme (1961), Jean-Luc Godard



Vrolijk en speels drama over de man vrouw verhouding

Het geheim zit al in de titel opgesloten: een vrouw is een vrouw en veel meer valt er niet over te zeggen. Het wezen van de vrouw is haar ongrijpbaarheid, haar onvoorspelbaarheid en haar vermogen haar zin door te drijven. Adam wist er alles van en zoveel eeuwen verder is het nog niet anders, de arme wezens die op de markt verhandeld worden en zij die onder het juk van een man zuchten ten spijt.

Anna Karina verbeeldt de rol van de engelachtige vrouw, die natuurlijk Angela heet, met veel levenslust en bravoure. Meteen al in een café laat ze haar koffie staan omdat die te heet is. Ze loopt op weg naar de stripteaseclub Zodiac waar ze werkt nog even een kiosk binnen om een tijdschrift open te slaan over het moederschap, want dat is haar grote ambitie, zwanger worden.

Helaas heeft ze het niet zo getroffen met haar partner Émile, die geen tijd heeft voor die onzin. Hij leest op hun bovenverdieping in Parijs de communistische krant, luistert naar voetbal op de radio of is druk aan het fietsen, zelfs om de keukentafel. Hun vriend Alfred (Jean Paul Belmondo) zou wel wat met haar willen, maar is al getrouwd. Hij wil niet echt stoken in de relatie en wordt daarnaast ook kort gehouden door Angela. Ze weet zelf niet zo goed hoe ze het moet aanpakken. Ze doet een test waaruit blijkt dat ze die dag heel vruchtbaar is en gaat, het wachten beu, tenslotte in op een voorstel van Alfred om een hotel te boeken en wordt verder aangespoord door een lied van Charles Aznavour die oproept om jezelf los te laten, maar uiteindelijk, na het nodige gesteggel, vindt ze in bed met Émile toch een uitweg.

Une femme est une femme zit vol grapjes en verrassingen. Zo wordt Alfred in het begin van de film staande gehouden door een man die zegt dat Alfred nog geld schuldig is voor een hotelovernachting. Alfred zegt dat dit niet kan omdat hij altijd alles opschrijft in zijn agenda. Hij leest voor wat hij die bewuste dag heeft gedaan. In zijn agenda staat dat hij een nacht in een hotel heeft doorgebracht zonder te betalen. Hij loopt vervolgens weg en beantwoordt de vloeksalvo van de man met gelijke munt. Vloeken tegen is toch al een geijkt communicatiemiddel in de film. Ook Angela en Émile vloeken elkaar stijf, maar altijd met een grappige, niet agressieve ondertoon. No kidding, is - vertaald - het meest fatsoenlijke wat uit de mond van Angela komt als ze met haar partner is. Omdat zij uit Denemarken afkomstig is en nog bezig is de taal te leren, zitten er veel taalgrapjes in de film die ik als anderstalige moeilijk oppikte.

De soms vrolijke, soms zwaar aangezette operette-achtige muziek van Michel Legrand speelt een belangrijke rol in de uitbeelding van het verhaal, dat theatraal wordt en soms zelfs richting een musical gaat. Angela is natuurlijk ook een danseres, die zich graag verkleedt en ontkleedt. Tegen een nieuwe collega zegt ze dat ze lak heeft aan de maatschappelijke conventies.

Jean-Luc Godard die ook het scenario voor dit lichtvoetig drama schreef, maakte een jaar eerder naam maakte met A bout de souffle. Die film betekende het begin van de Nouvelle Vague, waarin men ouderwetse ideeën over film als een verfilming van toneelstukken overboord zette en een sprankelend multimedia spektakel toonde over een vrije moraal.  
Het is ruim vijftig jaar later verrassend hoe lief die was in de tijd, al zal Une femme est une femme met al dat gevloek en losbandigheid in het toenmalige Frankrijk wel de nodige aanstoot gegeven hebben.

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen