Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 4 december 2014

Het is uw land (2014), documentaire van Kees Vlaanderen



Kat en muis spel tussen wetshandhaver en asielzoeker

Kees Vlaanderen maakte eerder in 2012 Verloren levens, waarin hij zeven mensen portretteerde die illegaal in Nederland verblijven. Ook liep hij mee met twee Belgische terugkeercoaches, jonge vrouwen met hart voor de uitgeprocedeerde asielzoekers. Het is uw land, waarin hij filmt in het asielzoekerscentrum in Ter Apel waar men wacht op uitzetting, is een logisch vervolg op zijn eerdere films. Dit maal zet hij zijn camera vooral op de regievoerders, zoals de begeleiders van de Dienst Terugkeer en Vertrek (DT&V)genoemd worden.

Voordat de gesprekken van Gerr en Leny met de uitgeprocedeerde asielzoekers beginnen, lezen we dat men dit jaar ruim 14000 mensen vrijwillig heeft uitgezet, 1000 gedwongen en dat 4000 mensen in de illegaliteit verdwenen of op straat werden gezet.

Gerr spreekt via de telefonische tolk met een Armeense vrouw (zie foto) met een slechte gezondheid, vaak geopereerd is en alweer op een andere operatie wacht. Gerr vermoedt dat ze de operaties als excuus gebruikt om te blijven. ‘Het is uw land,’ zegt de vrouw, nijdig berustend in het feit dat men haar kan maken of breken. Gerr wil dat ze de operaties in eigen land laat uitvoeren. Als ze opnieuw met een doktersbrief komt voor een nieuwe operatie, is Gerr het beu. De Armeense klaagt wel nog dat haar huis is leeggeroofd, maar accepteert een vertrek, na een financiële bijdrage en met dank aan de Nederlandse gezondheidszorg.

Leny praat met een Servisch stel dat al zou vertrekken. De vrouw vertelt dat ze in België waren en daardoor het generaal pardon misten. Tijdens een vergadering van de regievoeders en andere leden van de DT&V brengt Leny het stel in. Ze wil hen op de Euroliner zetten. Het stel, zo toont een vervolggesprek, wil echter een vergunning aanvragen op grond van het kinderpardon. Als dat wordt afgewezen willen ze nog een bezwaarschrift indienen en vragen twee weken respijt. Leny haalt haar hand over het hart. Het stel is zeer opgelucht.   

Leny vraagt een knappe blonde Oezbeekse waarom ze nog niet vertrokken is, maar daar wil of kan de vrouw niets over zeggen. Leny wil haar identiteitspapieren zien voor verdere actie. De Oezbeekse zegt later dat ze geen gedwongen vertrek wil, niet gedeporteerd wil worden, hetgeen door Leny ontkracht wordt. Ze gaat akkoord met uitzetting als ze financiële ondersteuning krijgt.

Gerr heeft een Senegalees aan tafel die nog steeds zijn geboorteakte niet heeft. Hij maakt daarom een nieuwe afspraak. Als de man dan nog steeds niets kan overhandigen, zegt Gerr dat hij naar het station wordt gebracht.  

Tijdens een plenaire bijeenkomst voor mensen die uitgezet gaan worden, vertelt een politieman dat gedwongen vertrek wordt afgeraden. Een medewerkster van de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM) vertelt over de verschillende bedragen die men bij vrijwillige uitzetting kan meenemen, bijvoorbeeld om een bedrijfje te beginnen.

Leny praat met een oudere Iraniër over zijn zaak. Hij kwam los van zijn minderjarige zoon naar Nederland, maar de asielaanvraag van beiden werd afgewezen. Zijn vrouw en andere kinderen gingen terug na problemen bij de grens. De man voelt zich machteloos en huilt. Leny vertelt dat de opvang stopt als zijn zoon straks meerderjarig is. De man klaagt over zijn psychische problemen. Leny heeft in overleg een vlucht geboekt voor de vader en de zoon, maar wil de begeleiders wel waarschuwen dat die met zelfmoord gedreigd hebben. Voor het vertrek spreekt ze nog een keer met hen. De vader wil dat ze zijn dossier nog eens bekijkt, maar dat is niet de taak van Leny. Ze vertelt nog wel over een tweede asielaanvraag en neemt afscheid met een hand.   

Gerr heeft voor het eerst contact met een Georgische man, die instemde met terugkeer. Hij wil geld om een auto te kopen om een koeriersdienst te beginnen, maar Gerr antwoordt dat het IOM gezien het verleden niet scheutig met geld aan Georgiërs is. Wel kan de man 500 euro van zijn dienst krijgen. De man is boos als Gerr begint over een gedwongen vertrek en wil weglopen. Gerr maakt een afspraak voor hem met het IOM, maar dat levert niets op. Hij gaat akkoord met vijfhonderd euro en vertrekt.

De politie van Drente en regievoerder Frits praten in op een Nigeriaanse vrouw met twee jonge kinderen. Ze vreest terugkeer omdat ze schulden heeft bij haar reisagent. Frits probeert haar gerust te stellen. Er wordt een vlucht voor haar geboekt en in de vroege ochtend wordt ze met haar kinderen in een busje gezet.   

Het is vaak een kat en muis spel tussen en wetshandhaver en asielzoeker, waarbij de laatste altijd de onderliggende partij is. Traineren en klagen over de gezondheid, zoals de Armeense vrouw doet, horen daarbij. De regievoerders proberen zichtbaar de juiste balans te vinden tussen schikkelijkheid en vasthoudendheid. Gerr houdt het de gesprekken het liefst gezellig en vraagt de boze Georgiër weer plaats te nemen op zijn stoel. Leny vraagt aan de Serviërs waarom ze hen niet op hun woord kan geloven. Geen gemakkelijke taak, waar ze zich zonder al te veel machtsuitoefening aan wijden.  

Hier drie scènes uit de documentaire, hier mijn bespreking van Verloren levens, hier die van De terugkeercoach.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen