Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 18 december 2014

Levenslang (2014), documentaire van Carin Goeijers



Levenslang is alleen in Nederland levenslang

Carin Goeijers volgt een klein uur lang Jacqueline Hagemann, die zich inzet voor vrijlating van haar man Louis die al vijftien jaar in de Bijlmer bajes vast zit en levenslang vast blijft zitten als zij zich niet voor hem inzet. Hij is toch al alles kwijt tot zijn rijbewijs en paspoort aan toe. Opmerkelijk detail is dat Jacqueline en Louis in 2008 in de gevangenis getrouwd zijn, met de noodzakelijke extra getuigen en een plastic mes om de bruidstaart aan te snijden. Het huwelijk was een weloverwogen keuze, zegt Jacqueline. Met het ouder worden worden uiterlijkheden minder belangrijk. Ze heeft er lak aan hoe anderen op haar reageren. Ze is een loner en heeft net als Louis veel meegemaakt, maar daarover gaat het niet.  

We horen veel telefoontjes tussen de twee, de enige manier om te communiceren, naast het reguliere bezoek in een drukke ruimte en het maandelijkse bezoek zonder toezicht dat in een zogenaamd peeskamertje plaats heeft. Internet heeft Louis niet, ook geestelijk zit hij daardoor vast. Jacqueline en Louis spreken rasecht Amsterdams en praten vrijmoedig met elkaar. Een tijger of tante Pollewop, noemt Louis zijn vrouw. Doei, doei poppetje van me. Als ze thuis is zit ze achter de computer om de zaak uit te pluizen, tot foto’s van de ruimte waarin de moorden gepleegd zijn, aan toe. Ze heeft ook een website Case Louis Hagemann gemaakt.  

Louis heeft zich ontwikkeld tot een ervaren tuinier. Hij vertelt over de planten die hij in de kas kweekt, over bomen en struiken. Vroeger mochten langgestraften geen baan vervullen. Hij is moe van het systeem dat geen regelgeving kent voor mensen als hij. Ze zijn afhankelijk van de willekeur van cipiers. Hij wordt net zo gemakkelijk overgeplaatst als een hond in een dierenasiel.

Advocaat John draagt een stapel ordners naar de woning van Jacqueline om te overleggen over een herzieningsverzoek aan de Hoge Raad voor de dubbele moord waarvoor Louis veroordeeld is. Ten onrechte volgens Jacqueline. Louis heeft nooit bekend. Ze kan uren in de verslagen lezen en haalt er steeds weer iets nieuws uit. We zien ook beelden uit de rechtszaal. John vraagt vrijspraak. De rechter adviseert het herzieningsverzoek niet toe te kennen. John houdt de moed erin. Een advies is nog geen uitspraak.

De sfeer is strijdbaar maar gelaten. Louis lijkt niet veel fiducie te hebben in zijn vrijlating, al zou hij wel graag buiten met Jacqueline op een boerderijtje gaan wonen. Hij leeft van dag tot dag, anders wordt hij gillend gek. Jacqueline vraagt zich af of Louis zich in onze drukke maatschappij nog kan handhaven.

De rechter beslist negatief. John maakt zich boos over het oordeel. Louis had niet anders verwacht. Jacqueline gaat door met haar strijd. Fraai is het laatste beeld met het naambordje van Louis en Jacqueline Hagemann. Het zet, terwijl de laatste gitaar jankt, aan het denken over ons strafsysteem. De omstandigheden, waaronder we mensen opsluiten. Hoe men daar over honderd jaar op zal terugkijken.

Volgens de tekst die van Levenslang vooraf gaat, zijn er 35 langgestraften in Nederland. Hun situatie is ook figuurlijk uitzichtloos. Gratie wordt sinds 1995 niet meer verleend. Het Europese Hof vindt het Nederlandse beleid inhumaan, maar daar zullen onze minister en staatssecretaris van Justitie, hen kennende, lak aan hebben. Dat dit kabinet snel moge vallen, niet alleen voor de asielzoekers maar ook voor de langgestraften.

Hier meer informatie over Levenslang, hier de website over Louis Hagemann, hier mijn bespreking van Bahar, de vorige film van Carin Goeijers.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen