Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



vrijdag 5 december 2014

Ik hoor hier niet thuis (2014), documentaire van Mercedes Stalenhoef



Afgerond portret van een jongeman die zijn draai niet kan vinden

Twee jaar geleden maakte Mercedes Stalenhoef de eerlijke, weemoedige documentaire Karsu over een jonge Turkse uit Osdorp met een groot zangtalent en de nodige hobbels om tot vervulling te komen. Haar portret van de verstandelijk gehandicapte Peter Schuster in de inrichting Kadijkerkoog is eveneens eerlijk en weemoedig. De titel is veelzeggend. De jongen kampt met zijn verleden en heeft net als Karsu moeite zijn leven om te buigen in de richting die hij wenst.

De eerste beelden zijn meteen sfeervol en dat blijft ook zo. Op het terrein van de inrichting loopt in de schemering Gerry rond in een ouderwets politie uniform en stopt achtergebleven rommel in een vuilniszak (zie foto). Op de achtergrond zien we Peter dansend in zijn kamer met discolicht. De volgende ochtend zet de begeleider de muziek zachter. Volgens Peter moet house muziek juist hard. Vanuit zijn bed vertelt hij dat hij een van de normaalsten in de inrichting is. Hij is gek op muziek, speelt piano, drumt en speelt graag voor dj. Het liefst woont hij in een gewoon huis, met een vriendin en kinderen.

Af en toe horen we meer over het verleden van Peter. Op negenjarige leeftijd werd hij opgenomen in een orthopedagogisch instituut in Voorst, omdat hij op school niet meer te handhaven was. Later kwam hij in andere inrichtingen met adhd als etiket. Een zelfstandige woonsituatie liep zwaar uit de hand. Hij zegt zelf dat hij in de maatschappij had geleefd als hij bij zijn moeder thuis was gebleven. Door seksueel misbruik is zijn leven verwoest. Hij is echter niet van plan zijn hele leven in Kadijkerkoog te blijven.

Een uitweg uit zijn situatie lijkt te worden geboden door de nieuwbouw op het terrein, bedoeld voor mensen met én zonder verstandelijke handicap. Volgens de nieuwe directeur is dat de enige manier om geld los te krijgen van de overheid. Grappig is een conversatie tussen twee bewoners van Peters afdeling die het verschil tussen normale en gewone mensen bespreken. Peter zegt dat zelf over dat normale mensen eng zijn, omdat ze ruzie kunnen gaan zoeken.

Als de eerste paal van Kwadijkerpark met veel ceremonieel geslagen is, ontstaat er discussie in de groep of ze nog wel met Peter, die soms heel agressief kan worden, willen wonen. Een ruzie rond carnaval maakt dat Peter zelf ook liever op een andere afdeling komt. De begeleiding heeft de ervaring dat hij met laag functionerenden meer tot rust komt en plaatsen hem daarom op zo’n afdeling. Peter mist de gesprekken met zijn groepsgenoten in zijn fraaie nieuwe onderkomen en heeft ze uitgenodigd voor de koffie. De bouw van koopwoningen op het terrein is helaas niet door gegaan vanwege een gebrek aan animo door de financiële crisis. Peter betreurt dat. Hij denkt dat gewone mensen misschien bang zijn dat hij hun kinderen mee naar zijn kamer neemt om hen seksueel te misbruiken.

Zelf heeft hij een voor zichzelf visstek in de buurt ingericht. Daar heeft hij rust. Hij beseft dat hij toch niet in de maatschappij kan leven. Hier kan hij terugvallen op de begeleiding, bijvoorbeeld als hangjongeren iets zouden zeggen over een mongooltje dat niets vangt. Dat neemt niet weg dat hij nog steeds verderop met een paar mooie vrouwen in een huisje zou willen wonen.

Hier een interview met Mercedes Stalenhoef, hier mijn bespreking van Karsu.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen