Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 17 december 2014

Filmrecensie: Anvers (2009), Martijn Maria Smits







Rauw drama over de gevolgen van de economische crisis voor een jong gezinshoofd

In de korte film Anvers, ooit uitgezonden als One night stand, trekt het jonge gezin, bestaande uit Martin, Jasmijn en hun eenjarig zoontje Voss, vanwege de economische crisis in bij de ouders van Jasmijn. Deze leven in een bovenwoning in een troosteloze flatwijk in Antwerpen. Het gaat om een tijdelijke zaak, denkt Jasmijn. Vanaf het eerste moment is duidelijk dat deze toestand niet bevorderlijk is voor de verhoudingen tussen en in de twee gezinnen. Mijn schoonmoeder zegt altijd dat familie en vis niet langer dan twee dagen houdbaar zijn.


De familie zit met elkaar aan de eettafel en de vader - fors, kaal en in hemdsmouwen - zegt op nijdige toon tegen zijn schoonzoon Martin dat hij wel moet werken om de extra kosten te betalen. Martin verweert zich dat hij zich bij de gemeente heeft ingeschreven maar dat er vanwege de crisis nu eenmaal niet veel werk is. De moeder die de woordenstrijd eerst probeert te sussen, wordt boos op haar man die niet erg uitnodigend is.

De volgende dag gaat Jasmijn naar haar naaiatelier en Martin richting de haven op zoek naar werk. Hij staat in een grote hal waar de aanwerving plaatsvindt, maar veel werklieden worden er niet gevraagd. Men schiet balorig een voetbal heen en weer. Martin loopt wat rond in de haven, rookt, vraagt of men iemand nodig heeft, maar dat blijkt niet het geval.

De film wordt intrigerend als Martin op een ochtend, nadat hij zijn zoon een hapje heeft gegeven en in de reiswieg gelegd, een bezoek brengt aan een flatwoning waarin een jonge vrouw met haar man en kind woont. Hij vraagt of de familie Verkruijssen daar soms woont. Die woonde daar voor haar, concluderen ze.

Als Jasmijn bij de gemeente is, hoort ze dat Martin zich niet heeft ingeschreven, waardoor ze helemaal onderaan de lijst van woningzoekenden komen. De nalatigheid van Martin leidt tot ruzie tussen hem en Jasmijn. Martin probeert het weer goed te maken maar Jasmijn is boos en moedeloos. Ze vindt hem een loser.

Vervolgens gaat Martin opnieuw de straat op. Als hij het gezin van de jonge vrouw op straat ziet, gaat hij naar hun flatwoning en richt daar vernielingen aan. Eenmaal thuis stelt hij Jasmijn voor om een weekendje weg te gaan. Dit leidt tot een verzoening, die echter niet lang duurt. Omdat Jasmijn ’s avonds in een café nukkig zwijgt, gaat Martin zich aan de tap bezatten. 

Anvers is een levensecht portret van de gevolgen van de economische crisis voor een jong gezinshoofd, fraai gefilmd met een sansevieria voor het raam van de bovenwoning. Vooral de spanning die bij Martin van het gezicht straalt is indrukwekkend. Hij doet denken aan Wesley Schneider die ook zo stuurs kan kijken. Het conflict tussen de bonkige vader van Jasmijn en zijn schoonzoon vormt, zoals in het begin de verwachting was, niet de hoofdtoon. Die is weggelegd voor de zorgen, de agressie en de schaamte van Martin. Helaas is de afloop, net als in Voor Emilia uit 2014, wat abrupt.

Hier de site van Martijn Maria Smits met daarop vele trailers van zijn films, hier mijn recensie van Voor Emilia.  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen