Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



maandag 8 december 2014

Theaterrecensie: Spijtig, spijtig, spijtig, Wim Helsen, Vara televisieregistratie, 6 december 2014



Een man met goede bedoelingen, maar zonder maatschappelijke reikwijdte

Spijtig, spijtig, spijtig (2012) is de vierde theatershow van de Vlaamse cabaretier Wim Helsen na Heden soup (2002), Bij mij zijt ge veilig (2005) en Het uur van de prutser (2008). Omdat deze drie shows een groot succes waren, lagen de verwachtingen hoog. Daarom viel Spijtig, spijtig, spijtig, ondanks de altijd innemende manier waarop Helsen op het podium zijn verhaal vertelt, enigszins tegen. Het lijkt of de manier waarop hij zich presenteert uitgewerkt is en om vernieuwing vraagt.

Spijtig, spijtig, spijtig begint visueel met het tikken en oplichten van verticale neonbuizen. Dat past goed bij het cafétoilet waar zich een groot deel van de voorstelling afspeelt. Helsen brengt ons in de sfeer door ons een man te presenteren die, zoals de Vlamingen zeggen, op café gaat maar zonder geld uit te geven, daar agressief op anderen reageert, daarover geen enkele spijt van heeft, ook nog eens zijn geslacht uit zijn broek haalt en dan nog een ander wreed vermoordt. De clou is dat hij zijn kant van dit verhaal graag wil vertellen.

Dat gaat dus over een man die op café gaat, daar in de drukte Tinie ontmoet, die de beeldschoon is maar alleen grote neusgaten heeft. Zoals we van het type Helsen mogen verwachten, probeert hij haar gerust te stellen maar bereikt precies het tegenovergestelde, waarop hij in het toilet vlucht om een strategie uit te denken om Tinie voor zich te winnen. Omdat de beide urinoirs in gebruik zijn, krijgt hij daarvoor de kans, maar deze wordt om zeep geholpen door een nieuwe man, die zoals we later horen Joris blijkt te heten en die aan Helsen vraagt of hij in de rij staat, een opmerking die Helsen geheel van slag brengt. Hij haalt zijn geslacht uit zijn broek en begint tegen Joris aan te wateren. Vervolgens denkt hij na op de toiletpot en maakt hij contact met des sneue kever Gregor die hij later doodtrapt en nog eens fijnstampt, waarop hij toch de stoute schoenen aantrekt en het café ingaat, waar zich de nodige verwikkelingen tussen hem, Tinie en Joris voordoen.

Tijdens de show maakt Helsen weer veel contact met het publiek. Net als in Het uur van de prutser laat de reactie van het publiek op zijn prestaties hem niet koud. Hij is door het flauwe welkomstapplaus dermate in zijn wiek geschoten dat een deel van de show erbij inschiet. Later spreekt hij een man aan als Peter die Frits (spreek uit: Friets) blijkt te heten, hetgeen me deed denken aan een grap in Het uur van de prutser, waarin hij een ziener speelt die een man in de zaal naar zijn naam vraagt. Als hij hoort dat de man Harry heet, zegt hij dat dit klopt.

Het is een mooi staaltje van absurde Helsen humor dat ook in Spijtig, spijtig, spijtig te vinden is. ‘Wat is gevaarlijker, een mens of een haai, Frits?’ vraagt hij tijdens het handen wassen bij het fonteintje in de wc. Hij ontpopt zijn theorie over de moeite die haaien hebben om te bijten als ze frontaal een mens benaderen. De laatste heeft daardoor ook een manier om te reageren als een haai hem of haar vanaf de zijkant te aanvalt. Ook de moppen - over een hoer, een hert en een pyromaan - zijn absurd. Helsen waarschuwt al dat er de nodige misverstanden in zitten. Fraai is het eind waarin hij het nummer Don’t let me be misunderstood, dat al eerder te horen was, op zijn eigen wijze zelf zingt. Een naïeve ziel met goede bedoelingen en een fantastische timing, maar zonder de schurende maatschappelijke reikwijdte van Bij mij zijt ge veilig. Het is te hopen dat Helsen zich in het vervolg minder in een typetje verstopt en meer de grote thema’s opzoekt. Aan  talent ontbreekt het hem niet.  

Hier de trailer, waarin Wim Helsen over zijn show praat, hier het begin van Heden soup en hier een gevoelige maar tegelijk brutale toespraak tot een mevrouw uit het publiek uit dezelfde show.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen