Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



vrijdag 12 december 2014

De laatste ambulance in Sofia (2012), documentaire van Ilian Metev



Ambulance werkers doen hun werk met veel frustratie

In de Bulgaarse hoofdstad Sofia met twee miljoen inwoners rijden maar dertien ambulances rond. Ilian Metev volgt de werkzaamheden van het team van een van deze ambulances. De blonde Krassimir Jordanov is de dokter, Mila Mikhailova de verpleegkundige (zie foto) en Plamen Slavkov de chauffeur. Met humor en gelatenheid slaan zij zich door de dagen. Ze stoppen ook een keer bij een appelboom om een appeltje te plukken.

De werkzaamheden zijn heel divers. Ze weten nooit wat hen te wachten staat, maar dat geldt ongetwijfeld voor alle ambulance medewerkers. Zo rijden ze de ene keer naar een fabriek, waar een arbeider niet goed werd tijdens de koffie. Krassi, zoals de dokter in het kort heet, constateert een hersenbloeding. Mila zegt later dat ze het goed aanvoelde en dat ze daarom de oranje koffer had meegenomen. Een andere keer worden ze bij een drugsverslaafde geroepen. Zelf zegt hij dat hij van goede wil is, maar zijn moeder weet beter. Mila wil de zoon uit de omgeving plaatsen, maar het commentaar is dat drugsdealers overal zitten. Ze horen dat er een vrouw bij een benzine station abortus heeft proberen te plegen met pillen. Stuur haar maar door naar de afdeling toxilogie, zegt Mila. Ze krijgt als antwoord dat de vrouw geen benzine heeft en dat het benzinestation dicht is. Ik geef haar wel geld voor een abortus, zegt Mila cynisch. Tegen haar collega’s zegt ze dat ze door dit soort idioten een hekel aan de mensheid krijgt. 

Wat verschilt zijn de zware omstandigheden waarin de medewerkers in Sofia hun werk moeten doen. De wegen zijn slecht, het contact met de centrale laat te wensen over. Soms is er een storing op de lijn waardoor ze bij een gesloten huis van een slachtoffer staan maar niets kunnen doen. Machteloos rokend wachten ze een half uur af. In deze tijd hopen de gevallen zich op, zegt Krassi. Op het moment dat ze besluiten om terug te gaan naar hun standplaats is er weer contact. De telefoniste geeft hun gewoon een nieuw geval.  

Plamen houdt de moed erin door ironische opmerking bijvoorbeeld over seriemoordenaars die ze achtervolgen. Hij zegt dat er in de Verenigde Staten meer zijn dan in Bulgarije en dat ze slim zijn, maar een empathisch vermogen missen. Krassi antwoordt dat hij dan ook een seriemoordenaar is. Lachend zet Plamen het alarm aan. Een andere keer worden ze, op weg naar een bewusteloze man, gesneden door een taxi die opeens in de linkerbaan kwam.
Krassi is boos op de chauffeur. Hierdoor zijn ze te laat op de plaats van bestemming. De bewusteloze man blijkt overleden.

Metev concentreert zich hoofdzakelijk op zijn hoofdpersonen. Hij zoomt in op hun gezichten terwijl ze naast elkaar in de ambulance zitten, Mila in het midden. Als Krassi en Mila zich naar de plek des onheils spoeden, blijft Plamen in de auto zitten. De slachtoffers komen nauwelijks in beeld. Het verloop van hun opname of de opname zelf wordt niet in beeld gebracht. Er wordt een probleem in kaart gebracht en men gaat weer naar het volgende geval. Duidelijk wordt dit getoond als ze denken dat ze naar een verwarde vrouw in een buitenwijk gaan, die al enige tijd dood is en bij wie de maden een deel van haar hoofd hebben weggevreten. Ze laten de klus over aan een ander team want Krassi is de enige die kan reanimeren.

Aan het eind is Mila afwezig. Metev zoomt in op haar lege bijrijdersstoel. Wellicht is de dienst haar te zwaar geworden.

Hier de trailer, hier een interview met de maker.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen