Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zaterdag 2 juli 2016

Pantani: the accidental death of a cyclist (2014), documentaire van James Erskine


Tragiek van een wielrenner die hoog klom en diep daalde

In  de ruim anderhalf uur durende film Pantani: the accidental death of a cyclist portretteert James Erskine de getalenteerde wielrenner Marco Pantani uit het Italiaanse Cesenatico, die een van de weinigen was die in een en hetzelfde jaar zowel de Giro als de Tour de France won. Dat was in 1998, drie jaar nadat hij tijdens een wielerwedstrijd in Italië zwaar gewond raakte door een botsing met een auto die nooit op het parcours had mogen komen. De zege van Pantani in 1998 en zijn enorme vechtlust had een schaduwzijde, die in 2004 leidde tot zijn eenzame dood op 34 jarige leeftijd in een hotelkamer in Rimini.

James Erskine volgt Pantani vanaf de tijd dat hij ging fietsen, in een amateurploeg reed, tot zijn overgang naar de profs, hetgeen betekende dat de druk sterk toenam. Erskine praat met zijn moeder die vertelt dat haar zoon rond de overgang naar de profs van Carrera zelfs met wielrennen wilde stoppen, omdat hij de druk te groot achtte, maar door een interventie van haar ging hij tenslotte toch door.

In verschillende beelden uit de Giro en de Tour zien we hoe goed Pantani kon klimmen en dalen. Hij danste als het ware de berg op en daalde, om de luchtweerstand te verminderen, achter zijn zadel zittend af. Wielrennen is een sport voor eenzamen. Pantini reed altijd het liefst achteraan in een groepje om te zien hoe anderen leden. In de Giro van 1994 zet Pantani tijdens een bergrit de aanval in op Indurain. Men spreekt van instinct versus wetenschap, waarbij Pantani het instinct vertegenwoordigde. Hoewel Pantani nog maar 24 jaar oud was, leek hij wel veertig. Zijn zege zette hem op de kaart, maar een zware botsing met een auto tijdens een wedstrijd van Turijn naar Milaan zorgde bijna tot een einde van zijn carrière. Men vreesde zelfs dat hij nooit meer zou kunnen lopen, Met een enorme wilskracht ging Pantani weer trainen. Het is een fraai gezicht dat hij in de fabriek van Carrera voor het eerst weer op een fiets klimt en onder aanmoediging van de werknemers een rondje door de hal rijdt.

Hij werd derde in de Tour van 1997 na een zege op Alpe d’Huez en won in het voorjaar daarop de Giro. Het was de periode van de dopingschandalen die van alle kanten naar buiten braken. De uitzetting van de Festina ploeg uit de Tour van 1998 nadat in een auto van de ploeg doping was gevonden, leidde aanvankelijk tot een staking onder de anderen, maar die werd tenslotte toch weer opgeheven. Pantani versloeg Jan Ullrich in rit 18 op de Galibier met een heroïsche tocht door de regen. Zijn gele trui werd in Italië druk gevierd omdat Pantani sinds 33 jaar de eerste is die weer een gele trui wint.

In de Giro van 1999 wilde hij zijn legendarische landgenoot Fausto Coppi achterna. Zijn kansen leken klein toen hij in de vijftiende rit een kettingbreuk kreeg waardoor hij achterop raakte, maar hij walste daarna over iedereen heen en bleef toch in de roze trui rijden. Zijn overmacht was niet aan de geldschieters besteed, die vonden dat hun belangen te weinig gediend werden. Nadat Pantani de dag erop, ondanks adviezen om zich in te houden, weer won, keerde het succes zich tegen hem. De volgende ochtend werd bekend dat hij positief was bevonden en daarop werd hij uit de ronde gehaald. De beslissing brak hem zo dat hij, anders dan in 1995 toen hij knap herstelde na het auto-ongeluk, daar niet meer overheen kwam. Hij verliet de Tour van 2000 vanwege buikpijn en stopte met wielrennen na nieuwe geruchten over doping. Later werd bekend dat Pantani aan de cocaïne was geraakt die uiteindelijk ook zijn dood werd. Het volk rouwde om een volksheld, hoewel men hem eerder ook wel kritisch bejegende.

Aan het eind van de de ingekorte versie van de documentaire, die ik zag, komt de moeder van Pantani nog terug op het voorval met haar zoon rond de overgang naar de profs. Sport hoort te leven, zegt ze, maar dat is niet zo. In de topsport gaat zoveel geld om dat de beoefenaren daarvan de dupe zijn.

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen