Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 10 juli 2016

De man met 100 kinderen (2012), documentaire van Vuk Janic


Openhartige man vertelt over zijn bijzondere hobby

Ed Houben komt uit Maastricht, studeerde geschiedenis en is daar stadsgids met een bijzondere hobby, namelijk die van zaaddonor, niet alleen voor Nederlandse vrouwen, maar ook voor vrouwen uit de omringende landen. Documentairemaker Vuk Janic volgde hem een jaar lang en toont hoe Houben te werk gaat. De rode draad in de documentaire wordt gevormd door een echtpaar uit het noorden van Nederland die naar Houben toegaat om hun kinderwens in vervulling te laten gaan. Spijtig voor hen horen we drie jaar later in X jaar na dato dat dit nog steeds niet gelukt is.

 Janic begint met beelden van Houben als stadsgids. Daarna ontvangt hij thuis het echtpaar Wiepy en René, dat geen kind kan krijgen omdat René zich had laten steriliseren. Houben toont hen foto’s van andere kinderen die op natuurlijke wijze dan wel met inspuiting met zijn zaad ter wereld zijn gekomen. René heeft vertrouwen in de man die weet wat hij doet en ook Wiepy heeft een goed gevoel over Houben, die geen geld vraagt voor zijn diensten maar vooral gelukkig is als hij anderen kan helpen. Een lesbisch stel is zeer gelukkig met hun dochter Doris die ze van Houben hebben gekregen. Ze vertellen dat hun dochter later meteen een vanzelfsprekend contact met haar vader had. Een andere vrouw wil nog een tweede kind van hem en plant alvast een geschikte tijd van het jaar. Houben laat in het midden of men verder contact met hem wil. Zijn hobby vormt een mooi tegenwicht tegen het negatieve zelfbeeld dat hij als kind van zichzelf had. Tijdens een conferentie in Freiburg vertelt hij met veel humor dat zijn eigen vader ook onzichtbaar was en later een partner vond in de drank die hem de kop kostte toen hijzelf dertien jaar oud was. Zijn Duitse vriendin Jolanda, die hij ook als donor heeft leren kennen, heeft wel moeite met zijn hobby. Als hij zelf een gezin gaat beginnen, wil hij stoppen met zijn hobby.   

Inmiddels zijn Wiepy en René weer terug bij Houben om de bevruchting te laten plaatsvinden. Er wordt nog eens rustig gepraat over gevoelens en over de te volgen procedure. Houben trekt zich terug om zijn ding te doen, zoals men dat in de documentaire noemt en komt terug met een potje dat door René wordt vastgehouden om te zorgen dat het sperma snel vloeibaar wordt. Vervolgens maakt Houben het spuitje klaar en geeft het aan René die zich met Wiepy in de logeerkamer heeft teruggetrokken. In het nagesprek blijkt dat alles goed is gegaan, zonder pijn of problemen. Later horen we dat het echtpaar geen contact meer met Houben wil als de zwangerschap gelukt is en dat ze hun kind eerlijk zullen vertellen dat het door een zaaddonor verwekt is. René weet niet of het kind daar blij mee zal zijn, maar hij doet in ieder geval zijn best om zijn vrouw en zijn kind gelukkig te maken.

De moeder van Houben blijkt wel eens jaloers te zijn geweest op de hobby van haar zoon, maar sinds ze apart van elkaar wonen, geeft dat meer rust. Ze is zelfs op een ontmoetingsdag voor de ouders die Houben jaarlijks organiseert, dit jaar nog in een café, maar volgend jaar in een speeltuin omdat de kinderen steeds groter worden. Het is ontroerend om te zien hoe hij als een echte vader met zijn kroost omgaat. Helaas is de relatie met de Duitse Jolanda afgesprongen. Houben heeft daar veel verdriet van. Hij heeft misschien signalen van haar gemist, zegt hij. Hij had ook zonder kinderen zijn leven met haar willen delen.

In X jaar na dato (2015) praat Chris Kijne na met Janic en Houben. In een boeiend en openhartig gesprek zegt Houben dat hij in de documentaire nogal onzeker was. Hij helpt inmiddels alleen nog mensen die hij aardig vindt, ook door de negatieve reacties op de uitzending in de pers. Hij geeft toe dat hij een spil is in een pijnlijk proces. Hij vond het eind ongemakkelijk waarin hij de dag voor ouders organiseert, vooral voor de ouders die zich moeilijk open stelden. Kijne noemt ook de scène waarin Ed achter gesloten deur zijn ding doet. Dat was onvermijdelijk, mengt Janic zich in het gesprek, net als het gepraat over ovulaties. Men praat via een beeldscherm over intieme zaken, zonder intiem te worden. Het feit dat sommigen wel en anderen niet voor de camera wilden , toonde de ongemakkelijkheid al. Janic wilde dat ook laten zien. Houben wilde na een kranteninterview wel een documentaire omdat hij beter wilde uitleggen wat hem bezielde. Het resultaat is voor hem niet genoeg. De scène achter de deur was voor hem niet zo ongemakkelijk. Hij zit inmiddels op 103 kinderen. Elk kind boven de honderd beschouwt hij als een extraatje. Na de uitzending kreeg hij veel positieve e-mails. Na een radio-interview met de BBC volgde een televisie-uitzending in Brazilië, die veel reacties losmaakte. Hij ging daar naar toe, omdat enkele personen zijn reis betaalden. Houben heeft inmiddels een nieuwe relatie, die de film nog niet gezien heeft. Janic zegt dat hij, zoals ook op de afbeelding te zien is, inmiddels een Engelse versie  heeft. Het zou boeiend zijn om later nog eens te vernemen hoe het verder is gegaan met Houben.

Hier de trailer van de documentaire.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen