Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zaterdag 16 juli 2016

A strange love affair with ego (2015), documentaire van Ester Gould


Een film op twee poten

Een verwarrende documentaire is het zeker, die Ester Gould maakte. Het zou gaan over de twee jaar oudere zus Rowan, maar ook weer niet. In een gesprek met Sarina Vitta in Regisseur aan de Keukentafel (2015) zegt Gould dat ze wilde vermijden dat de film op twee poten zou staan, maar vraagt zich af of dit gelukt is. Mij zette ze in ieder geval op een verkeerd been. In plaats van een verhaal over een zus werd het een conceptuele film over het verschijnsel narcisme, belicht vanuit vier vrouwen die een rol spelen op locaties waar Rowan leefde, al zegt Ester Gould zelf dat de eerste vrouw, een meisje nog, niet als een narcistisch betiteld mag worden. Dat meisje heet Phoebe Allen en is een leerlinge op een school in Dundee, Schotland, die ook door Ester en haar zus bezocht werd. Ze spreekt zich in een groepje uit over selfesteem dat te vertalen is als eigenwaarde en haar idee over haar leven over tien jaar in New York. Het is grappig dat de kinderen zich die wereld moeilijk kunnen voorstellen. Met de huidige veranderingen is dat ook niet te doen. De deelnemers aan 7 Up van Michael Apted hadden het wat dat betreft gemakkelijker, maar daar gaat het vandaag niet over.

Behalve Phoebe Allen filmt Gould drie andere vrouwen die allen iets met kunst doen: de losbollerige Viviane in Londen, Marian uit Los Angeles die vroeger stripte maar zich nu als een geisha opstelt ten opzichte van andere kunstenaars en performancekunstenares Renée van Trier uit Arnhem, die warme maaltijden aan oude mensen levert. De portretten worden regelmatig onderbroken door teksten van Ester of Rowan die uit hun briefwisseling komen of die door Ester zelf bedacht zijn. De documentaire begint met beelden van het saaie dorp waarin de zussen speelden. De avontuurlijke wandelingen door bossen en velden werden altijd geleid door Rowan. Ester keek zeer tegen haar zus op. Ze zou het liefst in haar schoenen staan. Rowan keek altijd de toekomst in, zeer benieuwd hoe het leven er over tien jaar uit zou zien, Ester wilde het liefst dat alles bleef zoals het was.

Rowan vertrok naar Londen om kunstenares te worden, net als Viviane die samen met haar zwarte vriendin Cassandra het kunstenaarswereldje induikt en zich onderdompelt in het uitgaansleven. Ze weet niet wat ze wil of wie ze is, maar ze ziet wel. Waar het schip strandt zou ik er bijna aan toevoegen. Als ze zich indrinkt voor ze naar een feestje gaan, leest Viviane op de smartphone de eigenschappen voor over de theatrale persoonlijkheidsstoornis en komt tot de conclusie dat die wel op haar van toepassing zijn. Ze is bezig met een film over Mrs. Dalloway die net als zijzelf feestjes geeft om de stilte in haar hart dempen.

Daarna verlegt Ester de blik naar Los Angeles waar het er allemaal ruiger aan toegaat. Ze filmt in een club die opgezet is door Geisha om een plek te scheppen waar veelbelovende kunstenaars zichzelf kunnen zijn en met elkaar in gesprek kunnen komen. Ester heeft zo haar twijfels over de route die Rowan is ingeslagen, maar wie is zij om daar iets over te zeggen. Als Rowan tijdens een nieuw bezoek aan Los Angeles tegen Ester vertelt dat ze in LAX opgehaald wordt door Madonna weet Ester dat er iets mis is. Dat blijkt Rowan zichzelf van het leven probeert te benemen door van een flat af te springen. Ze overleeft het met de nodige botbreuken en draait in het ziekenhuis om als een blad aan een boom. Opeens houdt ze zich vast aan Ester in plaats van omgekeerd. Ester praat met een therapeut over narcisme, dat in vaktermen een gezond verschijnsel is, maar bij krenking een ongezonde kant krijgt. Rowan zat klem tussen een negatief en een zwaar overtrokken zelfbeeld. Volgens de therapeut kan men, om daar uit te komen, het beste de eisen aan zichzelf niet te hoog leggen. Voor Rowan hielp het niet meer. Na twee jaar deed ze een nieuwe poging in Arnhem, die slaagde. Het moet een zware klap zijn geweest voor Ester, die tegen Vitta zegt dat Rowan niet alleen aan een narcistische stoornis leed, maar dat er meer met haar aan de hand was.

Al met al vertelt A strange love affair with ego noch veel over de narcistische persoonlijkheidsstoornis, noch over het leven van Rowan Gould en al helemaal niet over de ziekte van onze tijd waarin de verering van het zelf grote proporties aanneemt.   
Misschien laat Ester ook moeilijk haar eigen kwetsbaarheid zien en verpakte ze dat met portretten van andere vrouwen. Anderzijds is het dapper om een film over ego en zelfliefde te maken, een onderwerp met vele (stekelige) kanten. Inmiddels heeft ze alweer een nieuwe film uitgebracht, Strike a pose. Daarin houdt ze opnieuw een spiegel voor.

Hier de trailer op de site van vimeo.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen