Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



maandag 4 juli 2016

Filmrecensie: The iron lady (2011), Phyllida Lloyd


Tirannieke premier stort wereld in een chaos

Groot Brittannië is na de Brexit de wanhoop nabij. Het land is zwaar verdeeld en mist na het vertrek van David Cameron een toonaangevende leider. Wellicht dat Theresa May na de verkiezingen voor een nieuwe leider van de Conservatieven de tweede minister president van het Verenigd Koninkrijk kan worden. Ze zou dan van de fouten die haar voorgangster maakte, kunnen leren. Margaret Thatcher (1925-2013), die ruim elf jaar aan het roer stond van haar land en ook wel The iron lady werd genoemd, was vooral een kampioen in onbuigzaamheid hetgeen haar uiteindelijk in 1990 de kop kostte, maar die de wereld toen al in een liberale chaos veranderd had, waar we nu nog de gevolgen van ondervinden.

Phyllida Lloyd opent met de oude verwarde vrouw, die eenzaam in haar huis zit en wordt bestookt met nare herinneringen aan de mijnwerkersstakingen en de aanslagen van de IRA. Het is de tol die ze moet betalen voor allerlei vervelende beslissingen die ze meende te moeten nemen, zoals het ingrijpen in de Falkland crisis in 1982. Ze kon na de inzet van de marine weinig anders doen dan brieven schrijven aan de families van de omgekomen Britse soldaten, maar genoot anderzijds van de gestegen populariteit na het winnen van de oorlog.

De rol van Margaret Thatcher wordt op beeldige wijze vertolkt door Maryl Streep. Ze speelt zowel de oude als de jonge Thatcher met overtuigingskracht, al maakt ze vooral indruk als verwarde vrouw die steeds de gestalte van haar overleden man Denis voor zich ziet en op een gegeven moment alle geluidsdragers in huis aanzet om zijn stem niet meer te horen en hem dus ook niet meer te zien.

De film van Lloyd is nogal onrustig vanwege dat steeds kort teruggrijpen naar het verleden. Anders dan een lange flashback die weer terugkeert naar het heden, wisselt Lloyd steeds weer van episode. Ze schiet voortdurend heen en weer in de tijd. Mooi is een flashback van de tijd dat Margaret als kruideniersdochter haar taak in de winkel vervulde. We zien haar ook met haar ouders onder de eettafel als Engeland in de oorlog gebombardeerd wordt en zij, op een vraag van haar vader, nog even snel de boter op tafel afdekt. Een moedig meisje, dat het als haar taak zag haar land van de ondergang te redden, maar daarbij de verkeerde ideeën aanhing.

Later in haar carrière wilde ze zelfs de Poll tax invoeren, een maatregel waarbij iedereen dezelfde belasting zou betalen. Hoewel daar spaarzame archiefbeelden van zijn, net als van het breken van de mijnwerkersstaking en het massale protest dat daarna ontstond, zijn er geen beelden van de echte Thatcher. Die worden elke keer door Streep ingevuld. Ook de beelden in het parlement, waar ze steeds heftig in conflict was met Neil Kinnock van Labour, die toch minder krachtig ogen.

Verzoening was een zwakte volgens Thatcher. De enige zachtheid kwam uit haar mond tijdens de haar aanvaarding van het premierschap. Voor het intreden in Downing Street 10 haalde ze uitspraken van Franciscus van Assisi aan, maar verder was Thatcher geen vrouw van gevoelens. Als kruideniersdochter was ze behept met kleinsteedse overtuigingen, die ze van haar vader had opgedaan. Wellicht dat ze zo hard van de toren blies omdat ze het idee had dat ze toch niet bij de elite hoorde. De wereld wordt niet beter van dit soort lieden met rigoureuze opvattingen. Laat ons daarom hopen dat Donald Trump ons bespaard blijft.  

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen