Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 9 januari 2014

The ghost of Piramida (2012), documentaire van Andreas Koefoed



Weemoedige klanken passend bij een weemoedig verhaal

Piramida was ooit een Russische enclave in de buurt van Spitsbergen, waar men vanaf 1946 aan mijnbouw deed. Het was een ambitieus project te midden van sneeuw en ijs. Er werd een zelfvoorzienende stad ontworpen als een organisme met wegen als bloedvaten. Na de perestrojka werd de geldstroom dichtgedraaid. In 1998 werd de laatst steenkool gedolven en ging iedereen weg. In de verlaten stad doet de Deense muziekgroep Efterklang geluidsopnamen voor hun vierde album. In de documentaire van Andreas Koefoed wisselen archiefbeelden en actuele beelden elkaar af.

De documentaire The ghost of Piramida begint met een verteller die zegt dat hij in stilte leeft. Later horen dat hij in Moskou woont, in zo’n armzalige flat in een buitenwijk bij zijn kinderen. Hij heeft nooit afscheid genomen van Piramida. Zijn ouders werkten daar vroeger. Zelf kwam hij daar, na een streng selectieproces, in 1973 als electricien uit Moermansk naar toe, maar hij ontwikkelde zich als stadsfotograaf en filmer. Zijn vrouw, die hij tien jaar daarvoor in 1963 in Moskou had leren kennen waar ze bedrijfsleidster was in een bakkerij, werkte in de bedrijfskantine. Ze trouwden in 1965. Twee jaar voor hun vertrek werd hun zoontje Pavel geboren, vier jaar later kwam Tatjana. Het onderwijs was er goed. Zij hoopten op beter leven, maar hun droom is nooit uitgekomen.

Hij filmde de aankomst per schip samen met zijn vrouw Jevgenia en hun zoontje Pavel. Ze hadden nog geen slaapplaats en terwijl de andere passagiers naar huis gingen, wachtten zij terwijl een hond hen gezelschap hield. Later werden ze door de assistent-bedrijfsleider naar hun woning gebracht. De hond ging ook mee.

De winters waren er donker en de zomers licht. De mijnbouw was vermoeiend maar toch deden de jonge energieke mannen aan sporten, zoals ijshockey en voetbal. In de winter deed men aan schaken, tapdansen en keek men naar films. Ook maakte men natuurtochten door het adembenemende mooie landschap. Ooit werd tijdens skiwedstrijden gewaarschuwd dat er een ijsbeer in de omgeving rondliep. De man filmde hem, was bang, maar wist dat hij niet weg moest rennen. Er gebeurde niets, waarschijnlijk omdat de beer geen honger had.  

Beren vormden niet de grootste bedreiging voor de toekomst. In 1996 stortte een vliegtuig neer met 141 arbeiders aan boord. Tijdens de perestrojka gingen de fabrieken dicht.

Efterklang arriveert in de verlaten stad voor de geluidseffecten. Gids Vadim vertelt over ijsberen. Ondanks werd een man in een tent gedood en vijftien jaar geleden een meisje dat op de vlucht sloeg. Dat moet je nooit doen, zegt Vadim terwijl hij zijn geweer laadt en de groepsleden vooruit gaat. Tijdens de opnames vertelt hij over een serafijn die hij op een foto gezien heeft. Hij weet niet of hij over tien jaar nog hier is.   

Meeuwen hebben zich genesteld in de ramen van de verlaten fabriek. De geluidsman neemt hun gekrijs op. Men loopt ritmisch over een lange houten vlonder, een geluid dat later terugkomt op de achtergrond van een van de nummers van het album. De groep kijkt naar een jonge poolvos die schichtig rondloopt. Er zijn daar ook rendieren zegt Vadim.

Het prachtige resultaat is te beluisteren op het album Piramida. Hier meer informatie. Hier het hele album met stemmige, weemoedige klanken.

Hier de trailer op vimeo.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen