Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zaterdag 4 januari 2014

Filmrecensie: Un conte de Noël (2008), Arnaud Desplechin



Wijdlopige ontwikkelingen in familiebijeenkomst rond kerst

Kerstmis en familiedrama vormen een geijkte combinatie. De tijd van samenkomst is een voedingsbodem voor oude ressentimenten. Ook in de familie Vuillard uit Roubaix, bestaande uit Abel en zijn vrouw Junon (Catherine Deneuve, zie foto), hun dochter Elisabeth, de twee zoons Henri en Ivan en neef Simon, een kunstschilder. We horen voorafgaande aan het kerstfeest van het trauma dat zich eerder in de familie afspeelde. De oudste zoon Joseph werd op vier jarige leeftijd ziek en stierf twee jaar later aan leukemie. De moeder was in die tijd erg druk met haar andere kinderen. Het sterven in 1968 had vooral effect op de oudste, Elisabeth, die zich altijd verdrietig voelt.

Vijf jaar voor deze kerst ontstond een verwijdering tussen Elisabeth en haar broer Henri, het enfant terrible in de familie. Op voorwaarde dat Henri zich nooit meer in haar aanwezigheid zou vertonen, wilde Elisabeth zijn financiële schulden op zich nemen. De ouders gingen schoorvoetend akkoord met deze regeling, die in het bijzijn van de rechter gesloten werd.

De zoon van Elisabeth, Paul, is geestelijk in de war en verblijft in een inrichting, maar mag voor de kerst naar huis. Junon, de moeder van Elisabeth, is flauw gevallen en hoort dat de onderzoeken niet gunstig voor haar zijn. Ze heeft een bloedziekte en een donor nodig om haar beenmerg te verbeteren. De kinderen worden getest om te zien of ze in aanmerking komen voor het donorschap. Alleen zoon Henri en kleinzoon Paul komen positief uit de test. Henri schrijft Elisabeth een brief dat hij met kerst ook naar de familiebijeenkomst in Roubaix komt

Met deze veelbelovende ingrediënten begint men aan het samenzijn in het grote huis van Abel en Junon. Het is teveel om alle verwikkelingen te noemen. Arnaud Desplechin schiet in sneltreinvaart van de een naar de ander. Ivan en Sylvia arriveren met hun twee jongere zoons. Henri komt met een onbekende vlam, Faunia, een joodse. De man van Elisabeth, een gevierd toneelregisseur, heeft het nog druk met zijn werk.

Helaas is het drama niet van hetzelfde niveau als Festen (1998) van Thomas Vinterberg. De toespraak van enfant terrible Henri haalt het niet bij die van Christian Klingenfeldt. Daarvoor zijn de verwikkelingen te wijdlopig. Ook de manier waarop de verhoudingen zich ontwikkelen is niet echt diepgaand. Het blijft allemaal te veel aan de buitenkant. Ivan is diskjockey - ofwel veejay in een disco - en iedereen gaat daar in de dagen rond kerst naar toe.

Wel aardig is de verhouding tussen kunstenaar Simon en Sylvia, de vrouw van Ivan. Sylvia hoort van een vriendin van Junon dat de drie jongens vroeger om haar streden en dat ze besloten dat de ziekelijke Ivan maar met Sylvia moest trouwen. Simon heeft daar al tien jaar pijn van en vlucht in de drank en naar de kroeg. Sylvia zoekt hem daar op en praat met hem, ook in de auto. Om zijn verlangen naar haar in te willigen gaat ze met Simon naar bed. ’s Ochtends vragen haar kinderen aan Ivan waar hun moeder is. ‘Die kwam laat thuis,’ zegt Ivan en is bij hun oom gaan slapen om hen niet te storen. Het is grappig dat de kinderen naar de kamer gaan waar hun moeder ligt en niet eens verbaasd zijn dat oom Simon naast haar ligt. Ook Ivan lijkt vrede te hebben met het slippertje.

De hoofdmoot van het conflict, dat tussen Elisabeth en Henri, kristalliseert zich uit rond de beenmergtransplantatie van Junon die enkele dagen later, op 1 januari, gepland staat. Dat Paul en Henri beiden in aanmerking komen voor het donorschap schept een band. Paul wint zelfs geestelijke gezondheid bij de belangrijke rol die hij speelt. Uiteindelijk is het Henri die de taak op zich neemt, al zijn zijn bedoelingen niet zuiver.

Hier de trailer van dit drama dat over nogal wat schijven loopt en daardoor diepte mist.



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen