Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zaterdag 25 januari 2014

Filmrecensie: Le voyage du ballon rouge (2007), Hou Hsiao Hsien



Vaag dansende film over gelijknamige film uit 1956

Juliette Binoche noemt in de documentaire Schetsen voor een portret, waarin haar zus Marion haar filmcarrière op originele wijze aan de hand van tekeningen van Binoche in beeld brengt, de Taiwanees Hou Hsiao Hsien een taoïstisch filmer, die graag de acteurs vrij laat en lange shots neemt, waarin men zelf de inhoud van de scène moet zien waar te maken.  

Binoche speelt de artistieke Suzanne die in Le voyage du ballon rouge een druk bestaan leidt. Haar man Pierre werkt in Montreal aan een boek, haar dochter Louise zit in Brussel op school en logeert bij opa. Suzanne moedert over Simon en werkt mee als stem in een poppenvoorstelling met een Chinese inslag.

Een jonge Chinese vrouw loopt door de stad, op zoek naar de locatie van het poppentheater. Ze heet Song en blijkt de nieuwe oppas van Simon, het zoontje van Suzanne. Ze komt uit Beijing, studeert daar aan de filmacademie en heeft zelf al een film op het naam staan, L’origine. Ze is in Parijs om lessen te volgen, heeft onderdak en verdient meteen wat bij.
Samen met Simon trekt ze door de stad, met haar camera in de aanslag. Ze filmt een rode ballon die op de muur geschilderd is en vertelt de vroegwijze Simon over de film Le ballon rouge van Albert Lamorisse.

Simon krijgt pianoles in een appartement op de bovenverdieping van huurder Marc. Een vriendin van hem komt binnen en begint op te ruimen als Simon achter de piano zit. Song gaat terug naar het appartement van Suzanne en daar te werken. Marc komt binnen met het verzoek om in de keuken van Suzanne eten te bereiden. Song is ondanks haar gebrekkige Frans behoorlijk bij de tijd. Ze laat hem eerst met Suzanne bellen om toestemming te krijgen. Aan het telefoongesprek te horen krijgt hij die niet zo gemakkelijk.

Suzanne heeft er bij thuiskomst de pest over in dat de keuken een puinzooi is. Marc betaalt ook al een jaar lang geen huur. Als ze hoort dat Louise terug wil komen naar Parijs, heeft ze haar graag op de bovenverdieping. Ze schakelt de jonge advocaat Leonard in om haar huurder Marc het huis uit te krijgen, maar daarvoor heeft ze een huurcontract nodig dat ze niet kan vinden. Ze vergeet zelfs de afspraak met Leonard. Die zet zich aan tafel naast Simon en eet een pannnenkoekje mee, gebakken door Song, voordat Suzanne thuiskomt. Leonard zal proberen een uitzetting te regelen. Suzanne laat de piano naar haar eigen verdieping verhuizen, om haar plannen kracht bij te zetten, maar uiteindelijk zweeft alles in de lucht.

Af en toe duikt in het verhaal een grote rode ballon op die aan een touwtje die door het centrum van Parijs zweeft. De ballon begint op Place de la Concorde en is vaak door het raam te zien tijdens de scènes, vaak onopgemerkt door degenen die zich binnen bevinden. Hij komt ook langs bij het museum waar de schoolklas van Simon een uitleg krijgt over een schilderij met een rode ballon. Er wordt een en ander uitgelegd over het perspectief en over de trieste maar ook vrolijke sfeer die het doek uitademt.

De film danst voort als de ballon, met kabbelende piano klanken op de achtergrond. De rust van Song staat in scherpe tegenstelling tot de stress van Suzanne. Vanwege haar drukke bestaan en haar problemen met haar huurder heeft ze nauwelijks tijd voor haar zoon. Soms maakt ze dat goed uit een schuldgevoel dat de kijker begrijpt. Die ziet haar denken en daarnaar handelen. Dan vraagt ze Simon hoe het op school is gegaan, wat hij tekent of vraagt hem om een knuffel.

Het was grappig om Juliette Binoche eens als de blondine Suzanne te zien, vaak met verfomfaaide haren, maar ze komt niet helemaal uit de verf. De drukke moeder is een typetje, al vertolkt ze dat typetje met veel bravoure. De film, die eindigt met een dranklied, is verder wat vaag, al zou men dat wellicht ook speels kunnen noemen. Een aansporing om Three times (2006) van dezelfde regisseur eens te proberen. Zie mijn volgende blogartikel. 

Hier de trailer, hier de oorspronkelijke film Le ballon rouge van 34 minuten, die een Oscar won.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen