Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 30 januari 2014

We went to war (2012), documentaire van Michael Grigsby



De gevolgen van de oorlog raakt men niet kwijt

De Britse filmmaker Michael Grigsby was een van de eersten die een reportage maakte over soldaten die uit Vietnam terugkwamen. In I was a soldier (1970) spraken David, Dennis en Lamar uit Texas over ervaringen, waar niet over te praten valt en die grote eenzaamheid teweeg brachten. In 2010 zocht Grigsby David en Dennis opnieuw op. Lamar was overleden. Zijn dochter spreekt in de documentaire We went to war over haar vader. Kort na de première van overleed Grigsby op 76-jarige leeftijd.

Dennis rijdt in zijn auto over Texaanse binnenwegen. Hij zit in de renovatie. Mensen zijn niet in te schatten, zegt hij. Maar hij zelf ook niet. Hij is een vreemde voor zichzelf. Hij is zijn ergste vijand. Mensen willen alleen bloederige details horen. Hij had een rottijd en wil er niets meer over horen. In Vietnam hadden ze niets te zoeken. Hij wilde er wel eens vandoor gaan maar kon geen kant op. Hij was altijd al op zichzelf, trok er graag zelf op uit. Het duurde twintig jaar voor hij van zijn nachtmerries afkwam. De vorige nacht droomde hij nog van een groep Latino’s, die op hem afkwamen. Hij kwam terug uit Vietnam met weinig schuldgevoelens. Hij hechtte zich meer aan het leven, zat ook gevangen. Hij voelt zich nog steeds ingesloten in een menigte. Hij praat in een café met twee Irak veteranen en herkent hun problemen. De man deed drie zelfmoordpogingen, de vrouw was eenzaam bij thuiskomst, home alone. Hij heeft nooit therapie overwogen en denkt dat zijn depressies te maken hebben met zijn drugsgebruik. Wellicht gaat hij nog aanspraak maken op veteranenzorg. Hij denkt tegenwoordig meer aan de dood, voelt meer spijt sinds hij geen drugs meer gebruikt.

De meer introverte David (zie foto) vindt zijn ervaringen niet te bevatten. Een soldaat gaat naar het front zoals zijn eigen vader ook naar de oorlog ging. Helaas is er niets bereikt. Vuurgevechten waren het ergste dat hij in zijn leven meemaakte. Hij vist veel omdat de natuur hem rust geeft. De herinneringen en de spookbeelden komen en gaan. Vuurwerk maakt hem bang. Instinctief vlucht hij ervoor. Toen hij terugkwam uit Vietnam, voelde hij zich onkwetsbaar en had hij de behoefte dat uit te testen. Met veel drank op kroop hij achter het stuur en reed rond. Hij vindt oorlog zinloos. Het draait allemaal om geld. Behalve enkelen die eraan verdienen keert men weer berooid terug. Hij heeft een dochter die met een handicap geboren werd door de gevolgen van Agent Orange, maar het gaat goed met haar. Hij vindt het schandalig dat de Amerikaanse regering de kankerverwekkende gevolgen van het ontbladeringsmiddel nooit toegegeven heeft. Voor hem was het onmogelijk precies te zeggen wanneer met het gif uitstrooide. De dagen leken allemaal op elkaar. Na achtendertig jaar is David toch in therapie gegaan en dat heeft hem goed gedaan, omdat het zo moeilijk was om er, ook met zijn kinderen, over te praten.  

Lamar met een cowboyhoed zegt dat hij blij is dat hij nog leeft, maar in een volgend beeld zien we zijn grafsteen. Hij wist niet hoe hij de oorlog kon vergeten. Lamar stierf aan de gevolgen van Agent Orange. Zijn dochter vertelt over de nachtmerries die haar vader tot zijn dood had. Hij was vaak nijdig en humeurig. Hij vertelde dat hij een Vietnamees dorp moest uitroeien maar weigerde en als straf op een schip werd vastgezet, waarin het naar dieselolie stond. De geur maakte hem altijd weer onpasselijk. Hij dronk en kreeg hallucinaties, waarin mensen hem kwamen pakken. Door zijn woede en razernij kon hij het hele servies kapot laten vallen, maar hij sloeg nooit. Haar moeder die er gelaten bij zit, zegt dat ze dat altijd voorkwam. De dochter zegt dat hij zelfs geen klap gaf, omdat dan het eind zoek zou zijn. De De post traumatische stress stoornis wordt doorgegeven aan de kinderen. Ook haar eigen kinderen zijn erdoor beïnvloed. In haar ouderlijk gezin heerste een sfeer van angst waarin men nooit wist wat er zou gaan komen. Duizenden Amerikaanse families hebben hiermee te maken. Haar vader genoot op het eind van zijn leven van de nabijheid van zijn familie. Ze mist hem, heeft het gevoel dat hij haar afgenomen is.

De beelden van snelwegen met reclames van eethuisjes of een eenzame cactus die de gesprekken omlijsten, maken de documentaire zeldzaam diepgaand. Iedere politicus die soldaten op een missie stuurt moet eerst deze documentaire bekijken.

Hier de trailer van We went to war, waarin af en toe ook beelden van I was a soldier terugkomen.  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen