Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zaterdag 28 september 2013

Theaterrecensie: Met mijn vader in bed, Toneelschuurproductie, 27 september 2013



Moeilijk te doorbreken non-contact tussen vader en dochter

Telefoongesprekken kunnen soms heel moeizaam verlopen, vooral als die tussen familieleden gaan. Er is een onvermogen om tot elkaar te komen, om elkaar te bereiken en daarom heeft men het maar over triviale zaken die buiten de persoonlijke sfeer liggen.

In de vele telefoongesprekken tussen de vader en de dochter tijdens de voorstelling Met mijn vader in bed (wegens omstandigheden) speelt het weer een belangrijke rol. Ze wonen ver bij elkaar vandaan, een afstand tussen Twente en de Randstad schat ik, die mooi wordt weergegeven op de op een scherm voortlopende bovenleidingen. De weersomstandigheden in de beide regio’s kunnen behoorlijk wisselen.

Het scherm vormt een belangrijke buffer tussen de twee personen. In het begin van de voorstelling zien we hen als in een mist achter het scherm. Ze zitten samen aan tafel. De dochter tekent en rent voor het eten wat heen en weer. Ze zijn nog samen. Een moeder is afwezig. De scène speelt zich af na haar dood, in de periode van drie maanden dat de vader nog niet door een andere vrouw gestrikt werd en de dochter hem bijstond, maar misschien ook nog wel eerder.

Tijdens de telefoongesprekken komt steeds een van hen voor het scherm, om te beginnen de dochter. Het contact doet ongemakkelijk aan. Er is sprake van een kloof tussen een provinciaalse man en een gestudeerde vrouw. De nieuwe liefde van de vader wordt aangesproken met ‘zij’. De vader zit bij haar onder de knoet, de dochter voelt zich opzij gezet. Behalve over het weer gaat het over een antieke kast die het huis uit gaat, omdat zíj een nieuwe wil. Harry van tante Mieke komt met de aanhanger langs om de oude kast op te halen. De dochter heeft er moeite mee, dat haar ouderlijk huis wordt onttakelt. De vader zegt dat hij een nieuw begin wil.

Het contact verdiept zich als het over de drie maanden gaat dat de vader alleen was. De dochter sliep bij hem in bed omdat hij bang was. De vader zegt dat hij daar nooit op heeft aangedrongen. Het meningsverschil leidt tot steeds nieuwe telefoongesprekken. De dochter huilt niet, maar is verkouden.

Tijdens enkele entr’actes zien we de twee samen met een helicopter spelen, waarbij de vader graag zijn competentie toont, of samen dansen, waarbij de dochter haar stuntelige vader op sleeptouw neemt.     

De dochter komt steeds met nieuwe bezwaren, terwijl de vader de toestand zo wil houden. Hij is onder de pannen. Als de dochter protest aantekent dat veel spullen in de schuur beland zijn, haalt hij ze weer terug, de meeste dan. De vader legt tegels in de tuin, de dochter wil dat hij het ouderlijk bed wegdoet.

Langzaam bekroop me het gevoel dat ik naar jeugdtheater zat te kijken. Niets ten nadele van jeugdtheater, ik kan me zelfs vinden in het idee dat goed theater voor alle leeftijden is, maar er ontbrak de nodige zwaarte (en misschien ook wel lichtheid). De toestand herhaalde zich zonder nieuw perspectief. Toen die er wel kwam, na veel geweifel en een steeds treuriger dochter, was het ook meteen afgelopen. Alsof men de stekker eruit trok. Uit dat non-contact.

Het idee voor de voorstelling was van Marieke de Kleine, die de dochter speelt. De moeilijke, veel meer schipperende, vaderrol is van René van ’t Hof, die om een nogal ingehouden spel vraagt. Anders dan in Café Lehmitz van Carver kon hij zich in deze voorstelling niet laten gaan. Het is jammer dat regisseur Paul Knieriem niet wat meer plaats heeft ingeruimd voor humor, maar wellicht zat dat niet in de tekst van Magne van den Berg.

Hier de trailer, hier een stukje tekstlezing. Hier mijn bespreking van de tekst Huis (2010) van de toneelschrijfster.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen