Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zaterdag 28 september 2013

Huis (2010), toneeltekst van Magne van den Berg



Op weg naar het einde, maar hoe?

Ik geloof dat ik dat vandaag vooral moet benadrukken met het oog op de dag dat mijn taak is volbracht.
 Deze zinsnede uit Krapp’s laatste band van Samuel Beckett vormt het motto van het 8+ toneelstuk Huis voor één persoon. Het komt meteen voor in de eerste zinnen, die de oude wisselwachter mompelt. Hij heeft zijn huisje grondig opgeruimd en klaar is voor het afscheid maar weet niet goed hoe dat moet.

Men gaat niet, zoals in Japan gebeurt, met een slaapzak de bergen in om daar een plaatsje te zoeken om te sterven, maar de oude man wil wel graag plaatsmaken voor de nieuwe generatie. Zijn taak zit erop, zijn leven is volbracht, nu nog het einde.

De man scharrelt rond in zijn huisje en mompelt onophoudelijk in zichzelf. Zijn katten zijn al dood, zijn planten kunnen nog wel naar de buren, in de hoop dat zij ze niet teveel water geven.

‘ik ben klaar
hoe sluit ik af
ik bedoel
hoe sluit ik hier af
nee ik bedoel
hoe sluit ik mijn leven af’

Hij kan nog wel enkele brieven schrijven, naar de buren over de planten, naar de instanties om zich uit te schrijven en naar vrienden om hen in te lichten. Hoe zoekt briefpapier, maar wil niet weer alles overhoop halen.

‘het is nogal een gedoe
net als op vakantie gaan’

Hij krijgt stijve voeten van het zitten en schrijven en denkt dat dit misschien het begin van het einde is. Dan wordt hij bang. Er is moed voor nodig om te sterven. Hij heeft iemand nodig die hem die inspreekt. Bij gebrek daaraan vraagt hij het publiek hem naar het einde te helpen. Een mooi idee.  

Huis ging in première op 21 mei op het Festival aan de Werf in Utrecht en werd geregisseerd door Jellie Schipper en gespeeld door Ron van Lente (zie foto).

Magne van den Berg (Enschede, 1967) studeerde in 1994 af aan de mimeopleiding in Amsterdam en maakt sindsdien haar eigen voorstellingen. In 2007 kreeg ze de H.G. Van der Viesprijs voor De lange nasleep van een korte mededeling.



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen