Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zaterdag 14 september 2013

Filmrecensie: Brownian movement (2010), Nanouk Leopold



Vrouwelijke arts is een raadsel voor haar echtgenoot

De film van Nanouk Leopold met de intrigerende titel Brownian movement, een term uit de natuurkunde, is behoorlijk internationaal getint. Dat wordt meteen al duidelijk als de hoofdpersoon onder de naam Charlotte Gundrun von Ribeck uit Berlijn in Brussel een appartement huurt. Wat ze daarmee precies op het oog heeft blijft nog in raadselen gehuld. Charlotte, die in werkelijkheid Chantal heet, zit in een kimono rechtop op de achterkant van het bed, gaat liggen, peinst. Nanouk Leopold legt weinig uit, toont in lange stilstaande shots het gezicht van de hoofdrolspeelster in scènes die abrupt afbreken.
De volgende ochtend neemt ze een douche en gaat ze naar het zwembad. Haar zoontje Benjamin heeft daar les. Later leest ze hem voor in het Engels. Haar man Max werkt voor een internationaal bouwbedrijf. Hun huwelijk is harmonieus en de seks bevredigend.

Brownian movement bestaat uit drie delen die met lange shots van interieurs beginnen. In het eerste deel is dat een shot van het huurappartement, in het tweede de werkruimte van de psychiater die Chantal bezoekt, in het laatste deel de inrichting van de grote kamer van het huis waarin het gezin van Chantal in het buitenland verblijft.  

Chantal is als arts werkzaam in het laboratorium van een ziekenhuis. Daar komen regelmatig mannen om gegevens in te leveren die onderzocht worden. De aard van het onderzoek werd me niet duidelijk, maar daar gaat het ook niet om. Chantal neemt de mannen die ze onderzoekt mee naar het appartement om door hen seksueel bevredigd te worden, op een stoel, in bed of op een hoogpolig wit tapijt (zie foto). Aan het het eerste deel ontmoet ze een van haar seksgenoten in een bouwproject van haar man. Ze reageert hysterisch, valt flauw en wordt opgenomen in een ziekenhuis.

In het tweede deel is ze bij een vrouwelijke psychiater, die haar ondervraagt, terwijl Max erbij is. Chantal zegt dat Max een goede minnaar is, dat ze van hem houdt en dat ze, om het nog niet erger te maken, niet wil zeggen wat haar aantrekt in al die andere mannen. Max oogt verslagen. De psychiater blijkt te zijn ingeschakeld door het medisch tuchtcollege. Dat spreekt later uit dat Chantal vanwege onvoldoende inzicht in het eigen functioneren en een onderontwikkeld geweten geschorst blijft.

In het derde deel is het gezin in het buitenland vanwege een bouwproject waarbij Max betrokken is. Een islamitisch land, dat Pakistan zou kunnen zijn. Ze hebben een nanny die Shanti heet. Chantal heeft een tweeling gekregen. De liefde tussen Max en haar is bekoeld. Chantal vlucht af en toe naar de bouwplaats. Max achtervolgt haar en ziet dat ze daar in een hoekje zit. Ze doet haar best de verstandhouding met Max weer te verbeteren, maar blijft een raadsel voor de man en de kijker.

Over de achtergrond van Chantal horen we niets. Alles speelt zich af in een kwetsbaar heden. Brownian movement is bijna toneel door de sobere entourage en de lange op Chantal gerichte shots, die zich regelmatig bloot geeft. Op lichamelijk gebied dan wel, zoals in het huidcontact met een zwaarbehaarde slapende man. De minimal music die af en toe de stilte doorbreekt, versterkt de traagheid. Af en toe dreigt de film daarin te ontsporen, cult te worden met schijnbaar interessante beelden, maar Nanouk Lepold weet toch de zaak op de rails te houden.   

Hier de trailer



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen