Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zaterdag 3 september 2016

Filmrecensie: 38 témoins (2012), Lucas Belvaux


Sterk psychologisch drama rond de moord op een twintigjarige studente

38 témoins werd aangekondigd als een film zonder duidelijke oplossing van een moordzaak, maar volgens mij draait het daar ook niet om. Het concentreert zich om de gevolgen van de moord op de relatie van Louise en Pierre, die beiden werkzaam zijn in de haven van Le Havre.

De film begint heel mooi met de aankomst van een enorm containerschip dat de haven van Le Havre wordt binnengeloodst. Pierre is een van de loodsen die de bakbeestern naar hun plek aan de kade stuurt.

Zijn vriendin Louise, die voor een expediteur werkt, is op zakenreis naar China, als in de winkelstraat waarboven ze wonen in het midden van de nacht een vreselijke moord wordt gepleegd op de twintigjarige studente Sabine Martel die daar sinds kort woonde. De politie begint meteen aan een buurtonderzoek en schuift bij Pierre, die niet open doet, een visitekaartje onder de deur door. Het is meteen spookachtig dat Pierre het kaartje opraakt en bekijkt.

Louise krijgt bij thuiskomst uit China bezoek van politieman Leonard die vooral geïnteresseerd is in het verhaal van Pierre. Hoewel Louise belooft dat hij contact met de politie zal opnemen, doet Pierre dit niet. Hij vertelt aan Louise dat hij niet thuis was ten tijde van de moord, maar de kijker weet beter. Pierre wil zelfs zijn verhouding met Louise verbreken, maar Louise zegt dat ze van hem houdt. Het is intrigerend waarom Pierre er met zo’n gekwelde blik rondloopt. Het zou voor de hand liggen dat hij de moord begaan heeft en daar verder niets meer van wil weten.

Een nadere ontwikkeling volgt als journaliste Sylvie Loriot de zaak wil onderzoeken, nadat de politie niet verder is gekomen. Ze komt in contact met Louise en vertelt haar over de toedracht. Sabine is niet op straat vermoord maar op gruwelijke wijze doodgestoken in de hal van het appartementencomplex. Louise is zo streek dat ze een dokter raadpleegt en ziekteverlof opneemt.

Als Pierre op een avond terug komt van zijn werk vertelt hij de slapende Louise dat hij tegen haar gelogen heeft, dat hij wel thuis was ten tijde van de moord, wakker werd van het geschreeuw op straat en later van de afschuwelijke schreeuw in de hal maar dat hij weer in bed kroop. Later komt Louise daar op terug. Ze vertelt dat ze een nachtmerrie heeft gehad, waarbij Pierre haar opbiechte dat hij wel thuis was geweest. Pierre kan daarop niet anders dan eerlijk de feiten te bekennen. Niemand in de buurt kon het geschreeuw van Sabine ontgaan zijn. Hij gaat, hoewel Louise het gebeurde zou willen vergeten, zelfs naar de politie om zijn verhaal te doen, waarop opnieuw een onderzoek gestart wordt.

Dit levert Pierre geen goodwill op in de buurt. Hij is niet tegen een krantenbericht van Sylvie over zijn aandeel in de zaak omdat het duidelijkheid kan verschaffen, ook al vindt de procureur het zinloos om een rechtszaak te beginnen tegen de 38 buurtgenoten. De politie gaat wel verder en laat een reconstructie uitvoeren die tenslotte een einde maakt aan de verhouding tussen Pierre en Louise. 

38 témoins kent een mooie afwisseling tussen de drukte van de havenactiviteiten en de onheilspellende stilte in het stadscentrum. De grootsheid van de haven lijkt de inwoners van Le Havre en Louise en Pierre in het bijzonder letterlijk te verpletteren. De film valt verder op door de mooie rustige muziek en is gebaseerd op de roman Est-ce ainsi que les femmes meurent? van Didier Decoin. Lucas Belvaux deed, behalve de regie, ook het scenario en Frédérique zorgde voor de decors.

Hier de trailer van 38 témoins die in het Engels 38 witnesses heet.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen