Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 28 januari 2015

Theaterrecensie: Geen idee, Jeroen Leenders, Toneelschuur 27 januari 2015



Sympathieke causeur zit er helemaal doorheen

Cabaretier Jeroen Leenders is een aangenaam causeur zonder veel pretentie. Dit is meteen duidelijk als hij als laatste van de toeschouwers de zaal betreedt en bijna achteloos zijn plaats inneemt op het lege podium met een barkruk voor zijn sigaretten en de twee glaasjes water waar hij af en toe een slok uit neemt. Hij kijkt de zaal in en ziet dat die vol zit, hetgeen hem tot de opmerking brengt dat hij daarom graag kleine zalen bespeelt. Hij maakt zich bekend als Belg dus dat kan de reden zijn dat mensen hem soms niet begrijpen. Hij is ook een rare, geeft hij zelf meteen toe.

Het gebrek aan pretentie is vooral duidelijk als hij zegt dat hij geen show geeft. Hij gaat door op de ingeslagen weg en na anderhalf uur is hij weer weg naar zijn woonplaats Gent. Dat wil niet zeggen dat Leenders geen smakelijke voordracht houdt. In de toegezegde tijd weet hij het publiek moeiteloos en met veel droge humor aan zich te boeien.

De thematiek van Leenders reikt niet veel verder dan de eigen leefomgeving. Hij begint ermee dat hij kapot is en dat heeft ermee te maken dat hij twee jonge kinderen heeft en een vrouw die nog het ergste is. Later geeft hij daar aardige staaltjes van ten beste. Zijn vrouw onderwerpt hem elke ochtend aan een privé quiz, waarin ze bijvoorbeeld de vraag stelt waarom hij hun zoon een oranje T-shirt heeft aangetrokken. Met veel mimiek beeldt Leenders uit hoe hij daar machteloos bij staat, om beurten kijkend naar zijn zoon en naar zijn vrouw. Weet hij dan niet dat een oranje shirt en een rode broek met elkaar vloeken? Wat moeten de mensen daar wel niet van denken?

Hij verzucht dat hij soms liever een homo zou zijn. Die hebben dit soort probleem niet. Die kunnen probleemloos hun schoen in de magnetron zetten en gaan smaakvol met elkaar om. Als hij een homo zou zijn droeg hij een mooie opgewerkte blouse in plaats van een simpel shirt met de tekst The line up en een broek die niet veel meer is dan twee pijpen om zijn benen te herbergen en zijn lul, die ook de nodige aandacht krijgt. Mannen hebben maar een pijnlijk en saai seksleven in vergelijking met de vrouwen, al zijn de dames in de zaal volgens hem te beschroomd dat toe te geven.

Na de tirade over de thuisproblemen, snijdt Leenders de plaatselijke actualiteit aan. Het is weer erg amusant hoe hij het onderwerp introduceert. Min of meer alleen met het woord herten. Zitten die in de duinen? Zijn ze daar op vakantie? Hij komt steeds weer terug op zijn probleem, namelijk al zouden er teveel herten zijn die zomaar door dikke mannen in een jas afgeschoten worden. Hij zegt dat hij nooit herten ziet en als hij er een ziet hij zijn zoontje tot stilte maant. Als er echt te veel herten zouden zijn dan zou hij zijn zoontje wel toespreken over die schijtherten. Herten weten zich goed te camoufleren. De mooiste grap van de avond vond ik dat hij zei dat er in de zaal ook zes herten verborgen zitten. De clou draaide er op uit dat er veel meer mensen zijn en dat die eerder moeten worden afgeschoten, de zieke en de gehandicapte exemplaren als eerste.

De beesten die de kudde remmen vormen een bruggetje naar andere remmers van de beschaving, namelijk de debielen, die nooit op straat lopen maar altijd in een Nissan Micra rijden met een afbeelding van Christoffel voor een behouden thuiskomst. Hij geeft twee voorbeelden: een debiel die uit angst om in te voegen steeds langzamer gaat rijden op de invoegstrook van de snelweg en een debiel die op een zesbaansweg steevast in de middelste baan blijft rijden en daardoor files veroorzaakt. Leenders moet straks zelf ook de weg weer op. Het is te hopen dat hij zonder problemen in Gent is aangekomen en dat zijn vrouw hem niet met een quiz stond op te wachten.     

Hier op Youtube legt Jeroen Leenders België aan Nederlanders uit.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen