Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 22 januari 2015

Filmrecensie: Eldorado (2008), Bouli Lanners



Vermakelijke Belgische roadmovie met een junk en een autoverkoper

Eldorado is een innemende roadmovie met autoverkoper Yvan en junk Didier in de hoofdrol. Yvan maakt kennis met Didier als hij fluitend thuiskomt in zijn Chrevrolet, maar dan ziet dat er is ingebroken. Met een loden pijp gaat hij op onderzoek uit. Hij vindt de dief onder zijn bed en sommeert hem eronder uit te komen. De dief dreigt echter met een mes, waarop Yvan besluit te wachten. Als hij in zijn stoel in slaap gevallen is, probeert Didier te ontsnappen, maar valt daarbij van de trap. Yvan kan weinig anders dan de dief met wat geld op een kruispunt afzetten.

Op zijn werk krijgt hij de nodige kritiek, die maakt dat hij het voor gezien houdt. Op weg naar huis ziet hij Didier die nog steeds staat te liften. Er ontstaat een gesprek waarbij Didier zegt dat hij geen dief is, waarop Yvan begrijpt dat hij een junk is. Later, als we horen dat de jongste broer van Yvan overleden is aan een overdosis, begrijpen we zijn compassie voor Didier, die zich overigens voorstelt als Elie. Pas bij diens ouders hoort Yvan van de moeder diens ware naam. Zij maakt zich zorgen over haar zoon, alleen in de grote stad. Vanwege ruzie tussen Didier en diens vader besluiten Yvan en Didier weer verder te gaan. 

Vanwege een probleem met de radiator worden ze meegenomen door een garagehouder die ook in een Chevrolet rijdt. Bizar is zijn collectie oude auto’s met een vlekje. Ze zijn allemaal betrokken geweest bij een dodelijk ongeluk. De man wijst op een wagen waarmee een jonge moeder naar de andere wereld geholpen is. Hij had de vrouw de vorige dag nog aangeraakt, zegt hij. Tijdens een stevige borrel ziet hij een graf voor zich en zegt tegen Yvan dat hij daar over heen moet lopen. Didier begrijpt hij niet. Hij laat hem de Brabançonne zingen, hetgeen Didier tot verbazing van Yvan ook nog kan. Vervolgens durft Yvan niet meer te rijden. Didier bindt zijn haren met plakband aan het dak van de auto vast zodat Yvan niet in slaap kan vallen. Lekker absurd.

Toch belandt de auto van de weg in de buurt van een caravanpark hetgeen voor mallotige situaties zorgt. In een onafgesloten caravan brengen de mannen de nacht door, waarbij ze ruzie maken over het wel of niet mogen opsteken van een sigaret. De blote beheerder, die zich voorstelt als Alain Delon, helpt de Chevy weer op de weg te krijgen, waarop de reis wordt vervolgd. Bij een frituur stuiten ze op een jankende hond die met de poten is vastgebonden. Yvan en Didier nemen het beest in de auto mee en bespreken hoe ze het beest het beste aan zijn eind kunnen laten komen. 
 
Het absurde in de film blijft binnen de grenzen van het aanvaardbare. De melancholie en de compassie vormen een sterk element waardoor de kijker in het spel meegezogen wordt.
Bouli Lanners speelt zelf de autoverkoper, altijd in zijn korte broek onder zijn werkjasje hetgeen een weinig professionele indruk maakt. Dat geeft hem juist zijn charme. 

Net als in Les géants (2011) zijn er weer veel buitenopnames, zoals van bomen. Daarbij wordt veelal een laag standpunt in genomen waardoor de natuur overweldigend is. Fraai is de scène waarbij Yvan en Didier de moestuin van de moeder van Didier omspitten. Didier geeft het al snel op maar Yvan wil dat hij doorgaat. Omdat hij geen familie meer heeft, weet hij hoe belangrijk het is om iets voor hen te doen.

Tussen de opnames door horen we weer prachtige liederen met verrukkelijke teksten zoals My heart knows, it needs protection while it grows. Vooraf zien we een oude man in het veld, die God prijst. Dit moet wel het onbereikbare eldorado zijn waar in de titel sprake van is. Lanners is nog een echte romanticus. Heerlijk dat die nog bestaan.

Hier de trailer, hier mijn bespreking van Les géants.  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen