Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



maandag 5 januari 2015

Filmrecensie: A nos amours (1983), Maurice Pialat



Promiscuïteit doodt prille liefde

Deze film van Maurice Pialat draait vrijwel volledig om het debuut van Sandrine Bonnaire. De rol van de zestienjarige Suzanne staat voorop in A nos amours. Meteen al aan het begin als ze in een dun wit jurkje voorop de plecht van een jacht staat (zie foto), met daaronder gemonteerd zwaar emotionele muziek van Henry Purcell bewerkt door Klaus Nomi. Suzanne is een sirene, zou men kunnen zeggen, begeerd door vele jongemannen, maar niet in staat om zelf liefde te geven. Haar vriendje Luc, net zo’n kalf als Suzanne, weert ze van zich af en ze geniet meer van de aandacht van oudere jongemannen.

Een van de eerste is een Amerikaan die Suzanne tijdens een zomerfeest ontmoet aan de kust. Ze is daar met andere schoolgenoten op zomerkamp. Het is een ideale gelegenheid voor Suzanne om zich te verzetten tegen strenge regels, al zien we daar weinig van. Het verklaart wel dat ze het vriendje dat zijn tent in de buurt heeft opgeslagen, weet weg te houden van haar escapades. Als ze in de vroege ochtend terugkomt van een nacht met de Amerikaan, kan ze gemakkelijk weer terug naar de slaapzaal, waar ze zich tegen haar vriendinnen beklaagt over haar schuldgevoelens jegens Luc, die gedurende de film vaker bij haar aan probeert te klampen.  

Hoe komt zo’n meisje aan zo’n mentaliteit, zal de kijker zich dertig jaar geleden afgevraagd hebben. Haar gezinsomstandigheden waren zeker niet bevorderend voor een harmonische ontwikkeling. Haar vader is een Pool die zich in het huis bekwaamt in het bontbewerken en zijn oogappel moeilijk kan loslaten, haar moeder is zo preuts dat ze een nogal sexy jurkje, dat Suzanne van een vriendin kreeg, in de vuilnisbak heeft gegooid, net als haar brieven die ze van minnaars kreeg. Haar dikke broer, werkzaam bij zijn vader maar ook bezig met toneelschrijven, ontpopt zich tot een sadist.  

Maurice Pialat brengt Bonnaire niet alleen vaak zeer voordelig in beeld maar speelt ook nog de rol van de vader, die bijzonder geniet van een goed gesprek met zijn dochter Suzanne. Dat vindt plaats als Suzanne weer eens te laat thuiskomt van een avondje stappen. Hoewel ze gezegd heeft dat ze met vrienden naar de film ging, weet de vader beter. Als Suzanne opbiecht dat ze met een jongen in bed gelegen heeft, vindt hij dat niet eens erg. Hij bekent dat hij zelf ook een relatie onderhoudt en daardoor het huisgezin gaat verlaten. Hij ziet dat ze niet gelukkig is. Het is op dat moment dat hij zijn dochter vertelt dat ze alleen begeerd wil worden en dat daarin haar ongeluk schuilt.

Dat ongeluk neemt toe als de broer de zaken thuis waarneemt. Hij is er niet vies van een zijn zusje te slaan. Vooral niet als die tegen hun moeder ingaat. Het huiselijk geweld is enorm in het gezin. De moeder gedraagt zich als een hysterica, die door de broer in de houtgreep genomen moet worden. Als Suzanne haar verdriet uit tegen een vriendje die zich zorgen over haar maakt, gaat die naar de broer om verhaal te halen, maar die gedraagt zich dan poeslief.

Het is niet voor niets dat de film begint met een toneelscène en de repetities daarvoor tijdens het zomerkamp aan de kust. Eveneens is het symbolisch dat Suzanne de roman De hartenbreker van Boris Vian leest. Voor haar is de realiteit nauwelijks vol te houden. Aan het eind brengt haar vader haar naar de luchthaven. Ze gaat met een vriend een tijdlang naar San Diego. De vader raadt haar aan daar maar te blijven. Verandering van omgeving doet soms wonderen, zegt het spreekwoord al.  

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen