Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 20 maart 2014

Welcome to Fukushima (2013), documentaire van Alain de Halleux



Leven met een onzekere toekomst

De Belg Alain de Halleux neemt na Tsjernobyl4ever (2009) de schade op na de tsunami en de ontploffing van de kerncentrale in Fukushima op 11 maart 2011. In de stad Minamisoma, die op twintig kilometer van de plaats van onheil ligt, trokken veel inwoners weg, maar na een jaar zijn de meesten teruggekeerd. De Halleux volgt een paar gezinnen uit de duizend jaar oude stad met zeventig duizend inwoners. De documentaire geeft een aangrijpend beeld van de onzekerheid waarin men leeft. De lange termijn gevolgen zijn onbekend en als er weer een aardbeving komt, hetgeen in de lijn der verwachtingen ligt, is de ellende niet te overzien.

Een half jaar na de ramp vertelt een oud werknemer van Tepco die de kerncentrales beheerde, dat er nog maar tien duizend inwoners in de spookstad gebleven zijn. Hij wilde zelf graag getest worden op besmetting, maar kreeg dat niet gedaan en ging zelf onderzoeken doen en informatie geven aan de achterblijvers. Hij richtte ook een veilige binnenspeelplaats in waar kinderen hun energie kwijt konden.

Seiko Kowata zegt dat Minamisoma vooral bekend was vanwege de vis en het jaarlijkse samurai festival. Haar man is ook werknemer van Tepco en geeft in zijn vrije tijd voetbaltraining, Hun dochter heeft paniekaanvallen gekregen na de ramp, waardoor ze verhuisd zijn. De dochter werd opgenomen in een ziekenhuis. De vader is bang dat zij kanker heeft en heeft daar veel verdriet over.

Yumiko Nunokawa, een bloemiste, had het gevoel dat ze de mensen niet in de steek mocht laten die rouwboeketten wilden, maar ook anderen die jarig waren. Zij maakt zich wel zorgen over haar kinderen. Haar man Masato was werknemer bij Tepco. Haar zoon was bezorgd over zijn vader. De aardbeving bracht het gezin dichter bij elkaar. De zoon mocht aanvankelijk niet buiten spelen, maar nu weer wel en weet zelf niet zo goed wat radioactiviteit is. Zijn vader denkt dat het gevaar inmiddels wel te overzien is. De overheid houdt de straling in de gaten.

Een hoogleraar vertelt echter dat de schatting van het cesiumgehalte te laag is en dat de radioactiviteit vijfhonderd maal hoger is dan in Hiroshima. Een dokter zegt dat zestig procent van de kinderen in het gebied besmet is en dat die in de loop van de komende jaren nog erger wordt. Ook in Tsjernobyl was de besmetting na tien jaar het hoogst. De meeste gevolgen van de besmetting worden pas na twintig of dertig jaar zichtbaar.

Een man heeft eerder een bosrijk terrein gekocht in het besmette gebied dat hij heeft opgeknapt en ingericht als een centrum voor kinderen met het syndroom van Down. Vanwege de besmetting is het terrein gesloten. Hij vertrekt echter niet om zijn personeel niet in de steek te laten. Voor een ontsmetting moeten de bomen gekapt. Gelaten vertelt hij dat de natuur door Tepco vernield is en dat geen schadevergoeding dat kan herstellen. Zijn zoon maakt zich zorgen als hij zonder mondkapje fietst. Hij heeft altijd geld bij zich zodat hij kan vluchten op het moment dat er weer een aardbeving komt.

Na een jaar keren veel evacués weer terug. Er is veel onkunde over het ontsmetten. Seiko Kowata meent dat ze beter eerst het gebied hadden kunnen ontsmetten en daarna de bewoners laten terugkeren. De dokter raadde het gezin aan weer terug te keren voor het herstel van de dochter. Masato zegt dat het werk zwaar is voor de uitvoerders in hun pakken. Hij kreeg een baan aangeboden op Hokkaido en gaat verhuizen. De burgemeester geeft toe dat er, op de ontsmetting van de scholen na, weinig vooruitgang wordt geboekt.  

Na anderhalf jaar zegt bloemiste Yumiko Nunokawa dat het leven weer normaler wordt en dat ze zelfs weer in zee surfen. Tijdens het samurai festival bedankt de burgemeester de medewerkers dat het festijn toch kon doorgaan. De documentaire begint ook heel mooi met het beeld van een samurai krijger te paard in de verlaten stad. Dat is surrealistisch zoals de hele sfeer. Tussen de gesprekken met de gezinsleden door worden feiten zoals over het aantal evacués geprojecteerd. De laatste is dat een nieuwe aardbeving de rest van de centrale kan beschadigen waardoor zoveel radioactiviteit vrijkomt dat zelfs Tokio moet worden geëvacueerd. Het is dus leven met een tijdbom. 

Hier de trailer, hier een interview met de maker, die ook nucleair chemicus is over de toestand in België. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen